Laktuloza — słodki syrop, który karmi dobre bakterie?

Cel badania: Chociaż średnie i wysokie dawki laktulozy są rutynowo stosowane odpowiednio w leczeniu zaparć i encefalopatii wątrobowej, liczne dowody wskazują, że laktulozę można również stosować w małych dawkach jako prebiotyk stymulujący wzrost bakterii korzystnie wpływających na zdrowie w przewodzie pokarmowym.

Wyniki: SCFA wytwarzane podczas fermentacji laktulozy przez drobnoustroje, spośród których najwięcej jest octanu, prawdopodobnie przyczyniają się do regulacji odporności, co jest ważne nie tylko w samym jelicie, ale także ogólnoustrojowo oraz dla zdrowia kości. Wykazano również, że małe dawki laktulozy zwiększają wchłanianie z jelita składników mineralnych, takich jak wapń i magnez, co może mieć istotne znaczenie dla zdrowia kości. Niniejszy przegląd przedstawia podsumowanie opublikowanych dotychczas dowodów przedklinicznych i klinicznych wskazujących, że małe dawki laktulozy stymulują wzrost bakterii jelitowych korzystnie wpływających na zdrowie, hamują wzrost bakterii patogennych, zwiększają wytwarzanie korzystnych metabolitów, poprawiają wchłanianie składników mineralnych i cechują się ogólnie dobrą tolerancją. Omówiono również znaczenie tych danych dla stosowania laktulozy jako prebiotyku.

Cel badania: Zaburzenia czynności jelit są jednym z częstych powikłań we wczesnym stadium ostrego zapalenia trzustki (AP), które często wiążą się z niekorzystnym rokowaniem. Laktuloza, jako prebiotyk, jest szeroko stosowana w celu poprawy zdrowia jelit, jednak jej działanie w AP nie jest jasne.

Wyniki: Zaburzenia czynności jelit uległy wyraźnej poprawie po 7 dniach leczenia laktulozą lub rabarbarem. Po leczeniu obniżyły się stężenia cytokin w surowicy i wskaźnik przepuszczalności jelit, przy czym stopień ich obniżenia był większy w grupie otrzymującej laktulozę niż w grupie otrzymującej rabarbar. Potencjalnie korzystny rodzaj Bifidobacterium był wzbogacony w grupie otrzymującej laktulozę, natomiast bakterie patogenne, w tym Escherichia-Shigella i Neisseria, były liczne w grupie otrzymującej rabarbar. Warto zauważyć, że po leczeniu poziom SCFA znacznie wzrósł, przy czym ich ilość była większa w grupie otrzymującej laktulozę niż w grupie otrzymującej rabarbar. Laktuloza mogła nie tylko przywrócić prawidłową czynność jelit, ale także regulować mikrobiotę jelitową i nasilać wytwarzanie SCFA.

Cel badania: Mikrobiota jelitowa jest silnie powiązana ze zdrowiem. Wykazano, że laktuloza reguluje mikrobiotę jelitową i korzystnie wpływa na zdrowie gospodarza.

Wyniki: W niniejszym badaniu zbadano wpływ krótkotrwałej (3-tygodniowej) interwencji laktulozą na mikrobiotę jelitową. Mikrobiotę jelitową wykrywano w kale myszy za pomocą wysokoprzepustowego sekwencjonowania 16S rRNA, a krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA) oznaczano metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas (GC-MS). Interwencja laktulozą zwiększyła α-różnorodność mikrobioty jelitowej; zwiększyła liczebność bakterii wytwarzających wodór z rodzin Prevotellaceae i Rikenellaceae, bakterii probiotycznych z rodzin Bifidobacteriaceae i Lactobacillaceae oraz bakterii rozkładających mucynę z rodzajów Akkermansia i Helicobacter; zmniejszyła liczebność szkodliwych bakterii z rodziny Desulfovibrionaceae oraz rozgałęzionych SCFA (BCFA). Wyniki te sugerują, że interwencja laktulozą skutecznie zwiększała różnorodność i poprawiała strukturę mikrobioty jelitowej, co może korzystnie wpływać na zdrowie gospodarza.

Cel badania: Laktuloza jest powszechnie stosowanym środkiem przeczyszczającym i jest szeroko wykorzystywana w klinicznym leczeniu zaparć. Celem tego badania było zbadanie, czy laktuloza łagodzi zaparcia za pośrednictwem mikrobioty jelitowej i metabolitów jelitowych.

Wyniki: Leczenie myszy z zaparciami laktulozą przyspieszyło motorykę jelit, ograniczyło reakcje zapalne, chroniło barierę jelitową oraz poprawiło przemiany wody i soli w przewodzie pokarmowym. Te efekty terapeutyczne przypisano odwróceniu zaburzeń mikrobioty jelitowej, co sprzyjało wytwarzaniu metabolitów jelitowych, w tym kwasów żółciowych, krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych i katabolitów tryptofanu. Ponadto zubożenie flory jelitowej u myszy leczonych loperamidem lub (loperamidem + laktulozą) potwierdziło znaczenie mikrobioty jelitowej w pośredniczeniu w zaparciach. Podsumowując, badanie to skłania nas do wysunięcia przypuszczenia, że laktuloza może łagodzić zaparcia poprzez prebiotyczny wpływ na mikrobiotę jelitową i metabolity jelitowe.

Cel badania: Niedawno informowaliśmy, że laktuloza, syntetyczny disacharyd stosowany w leczeniu przewlekłych zaparć, poprawiła oś jelito–nerki u myszy z CKD wywołaną adenininą. Jednak mechanizm leżący u podstaw tego działania pozostaje niejasny. Akkermansia muciniphila (AKK), probiotyk nowej generacji, łagodzi zaburzenia czynności wielu narządów, w tym upośledzenie czynności nerek, poprzez modulowanie zdrowia jelit.

Wyniki: Podawanie laktulozy znacząco złagodziło upośledzenie czynności nerek u myszy z CKD i poprawiło integralność bariery jelitowej poprzez zwiększenie grubości błony śluzowej jelita. Ponadto laktuloza modulowała dysbiozę jelitową wywołaną przez CKD, zmieniając w ten sposób różnorodność i skład mikrobioty oraz powodując wyraźny wzrost liczebności AKK. Potwierdziły to również wyniki badań in vitro, które wykazały znaczny wzrost proliferacji AKK po zastosowaniu laktulozy. Podobnie jak laktuloza, doustne podawanie AKK (zarówno w postaci żywej, jak i pasteryzowanej) przez 3 tygodnie łagodziło uszkodzenie nerek u myszy z CKD. Co więcej, obie postacie AKK znacząco poprawiały funkcję bariery jelitowej poprzez wzmacnianie integralności błony śluzowej. Nasze wyniki sugerują, że laktuloza działa in vivo jako czynnik indukujący AKK, wywierając działanie nefroprotekcyjne poprzez poprawę funkcji bariery jelitowej w CKD. Wyniki te wskazują na potencjał laktulozy jako prebiotycznego środka terapeutycznego w leczeniu CKD.

Cel badania: Laktuloza jest disacharydem stosowanym w praktyce klinicznej od 1957 roku i od tego czasu była badana w leczeniu wielu zaburzeń u ludzi, w tym przewlekłych zaparć, encefalopatii wątrobowej i przewlekłej choroby nerek. Jej mechanizm działania opiera się na fermentacji laktulozy przez mikrobiotę jelitową.

Wyniki: Jej mechanizm działania opiera się na fermentacji laktulozy przez mikrobiotę jelitową. Na podstawie badań in silico, in vitro i in vivo dokonujemy tutaj kompleksowego przeglądu wpływu laktulozy na skład mikrobioty jelitowej/kałowej i pochwowej człowieka oraz na metabolomy kału i krwi. Jednak zarówno badania in vitro, jak i in vivo podsumowane w niniejszym przeglądzie wykazały, że wpływ laktulozy na skład mikrobioty człowieka zależy zarówno od pacjenta, jak i od dawki. Podkreśla to potrzebę uwzględniania heterogeniczności w badaniach klinicznych.

Cel badania: Ocena skuteczności laktulozy w leczeniu zaparć u osób w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością nerek oraz jej wpływu na czynność nerek.

Wyniki: Zarówno laktuloza, jak i PEG mogły łagodzić objawy zaparć; nie zaobserwowano istotnej różnicy (p = 0.995). Po 4 tygodniach leczenia laktulozą stężenia kreatyniny, kwasu moczowego i IL-6 w surowicy znacząco się obniżyły (p < 0.050), natomiast po 4 tygodniach leczenia PEG pozostały bez zmian (p > 0.050). Na poziomie rodzaju liczebność Anaerofustis stercorihominis (związanej z wytwarzaniem krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych) wyraźnie wzrosła (p < 0.050), natomiast liczebność Halomonadaceae (związanej z wytwarzaniem toksyn mocznicowych), Eikenella (jednej z oportunistycznych bakterii patogennych) i Sphingomonas (związanej z metabolizmem azotu) znacząco zmniejszyła się po leczeniu laktulozą. Laktuloza może poprawiać czynność nerek, łagodny stan zapalny i mikrobiotę jelitową u tych pacjentów. Przypuszczamy, że poprawa czynności nerek po leczeniu laktulozą może być związana z poprawą mikrobioty jelitowej i ogólnoustrojowego łagodnego stanu zapalnego.