Witamina D3 nie rośnie mimo tabletek — gdzie tkwi błąd?

Cel badania: Dwie wcześniejsze metaanalizy wykazały mniejsze różnice między witaminą D3 a witaminą D2 pod względem zwiększania stężenia 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] w surowicy oraz niezmiennie wysoką heterogeniczność, gdy uwzględniano wyłącznie badania z codziennym dawkowaniem.

Wyniki: Ogółem wyniki 20 badań porównawczych wykazały, że witamina D3 przewyższa witaminę D2 pod względem zwiększania całkowitego stężenia 25(OH)D, natomiast witaminy D2 i D3 miały podobny pozytywny wpływ na odpowiadające im hydroksylowane formy 25(OH)D. WMD zmiany całkowitego stężenia 25(OH)D, obliczona na podstawie 12 porównań witaminy D2 i D3 podawanych codziennie i analizowanych metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z tandemową spektrometrią mas, była o 10,39 nmol/L (40%) niższa w grupie witaminy D2 niż w grupie witaminy D3 (95% przedział ufności: -14,62, -6,16; I2 = 64%; P < 00001). Wskaźnik masy ciała (BMI) wydawał się najsilniejszym modyfikatorem odpowiedzi, zmniejszając heterogeniczność do 0% w obu podgrupach. Zmiana całkowitego stężenia 25(OH)D wywołana witaminą D2 i witaminą D3 przestała być istotna głównie u osób z BMI >25 kg/m2 (P = 0,99). Informacje o BMI były jednak dostępne tylko dla 13/17 porównań z codziennym dawkowaniem.

Cel badania: Niedobór witaminy D jest uznawany za problem zdrowia publicznego ze względu na jego wysoką częstość występowania na całym świecie oraz niekorzystne konsekwencje kliniczne dla zdrowia układu mięśniowo-szkieletowego. Ponadto witamina D może mieć również kluczowe znaczenie w zapobieganiu niektórym chorobom pozaszkieletowym.

Wyniki: W niniejszym krótkim przeglądzie narracyjnym przedstawiamy i omawiamy najnowsze osiągnięcia dotyczące dowodów naukowych przemawiających za codzienną suplementacją 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (50 µg) witaminy D3 w celu zapobiegania niedoborowi witaminy D i jego leczenia. Według danych z randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) taka dawka może poprawić niektóre wyniki zdrowotne i wystarcza do podniesienia oraz utrzymania stężenia 25(OH)D w surowicy powyżej 50 nmol/L (20 ng/mL) u >99% oraz powyżej 75 nmol/L (30 ng/mL) u >90% ogólnej populacji dorosłych. Zgodnie z wynikami dużych RCT dotyczących witaminy D suplementowanie taką dawką przez kilka lat nie budzi istotnych obaw dotyczących bezpieczeństwa, nawet u osób, u których wyjściowy status witaminy D jest już wystarczający. Codzienną suplementację 2000 IU (50 µg) witaminy D można uznać za prostą, skuteczną i bezpieczną dawkę zapobiegającą niedoborowi witaminy D i lecząca go w ogólnej populacji dorosłych.

Cel badania: U pacjentów z chorobą Parkinsona (PD) często występuje niedobór witaminy D i zaburzenie równowagi między komórkami T pomocniczymi 17 (Th17) a regulatorowymi komórkami T (Treg), co może przyczyniać się do patogenezy choroby. Dowody przedkliniczne wskazują, że witamina D reguluje równowagę Th17/Treg, jednak terapeutyczne skutki suplementacji w PD pozostają nieustalone.

Wyniki: Suplementacja witaminą D3 istotnie zwiększyła stężenie 25(OH)D3 (p < 0.05), zmniejszyła liczbę komórek Th17 (z 4.62 ± 1.09 do 3.25 ± 1.14, p = 0.003) i zwiększyła liczbę Treg (z 3.25 ± 0.90 do 4.52 ± 0.95, p = 0.003). Funkcje motoryczne (UPDRS i UPDRS-III) poprawiły się w grupie witaminy D3 (p < 0.001), natomiast w grupie placebo nie zaobserwowano zmian. To wstępne badanie sugeruje, że suplementacja witaminą D3 może przywracać równowagę Th17/Treg i potencjalnie łagodzić objawy motoryczne u pacjentów z PD i niedoborem witaminy D, co wskazuje na możliwą strategię terapeutyczną. Rejestracja badania: ClinicalTrials.gov: NCT:06539260. Zarejestrowano 05 sierpnia 2024 r. — rejestracja retrospektywna, https://clinicaltrials.gov/study/NCT06539260 .

Cel badania: Niedobór witaminy D jest powszechny wśród dzieci w regionach położonych na dużych szerokościach geograficznych. Strategie interwencji dostosowane do poszczególnych regionów pozostają jednak niejasne. Niewiele badań jednocześnie analizowało interwencję w postaci aktywności na świeżym powietrzu, suplementację witaminą D i polimorfizmy genetyczne. Dlatego celem tego badania było zbadanie wykonalnych strategii interwencji u dzieci w północno-wschodnich Chinach.

Wyniki: Czas aktywności na świeżym powietrzu wydłużył się o 11 min/d, a szacowana produkcja witaminy D pod wpływem promieniowania UV wzrosła o 60.73 IU/d, jednak stężenie 25(OH)D3 w surowicy nie zmieniło się istotnie (18.52 ± 4.07 vs. 18.25 ± 3.11 ng/ml); zmiana ta nie była związana z czasem spędzanym na zewnątrz, natężeniem promieniowania UV ani obliczoną produkcją witaminy D pod wpływem promieniowania UV. W badaniu suplementacyjnym stężenie 25(OH)D3 w surowicy wzrosło o 8.82 ± 7.53 ng/ml w grupie otrzymującej 400 IU/d oraz o 15.06 ± 9.40 ng/ml w grupie otrzymującej 800 IU/d. Oszacowano, że całkowite spożycie witaminy D (dieta + suplement) musi wynosić co najmniej 733.21 IU/d, aby osiągnąć stężenie 25(OH)D3 w surowicy ≥30 ng/ml. U dzieci z genotypami CT/TT (rs1562902) oraz AG/GG (rs10741657) zaobserwowano tendencję do mniejszej wrażliwości na suplementację. Zwiększenie aktywności na świeżym powietrzu nie poprawiło statusu witaminy D u dzieci w północno-wschodnich Chinach, natomiast codzienna suplementacja była skuteczna. Przy ustalaniu indywidualnych dawek suplementacji należy uwzględnić spożycie witaminy D w diecie i SNP.