Witamina C w kroplówce — terapia, której szpitale nie chcą stosować?

Cel badania: Wartość terapeutyczna witaminy C stosowanej jako terapia wspomagająca u pacjentów z sepsą lub wstrząsem septycznym pozostaje kontrowersyjna. Celem tego badania była ocena skuteczności terapeutycznej i bezpieczeństwa dożylnego podawania witaminy C pacjentom z sepsą lub wstrząsem septycznym za pomocą metaanalizy.

Wyniki: Do oceny zakwalifikowano czternaście randomizowanych badań kontrolowanych obejmujących 1,958 pacjentów. Metaanaliza wykazała, że dożylne podawanie witaminy C zmniejszało śmiertelność 28-dniową u pacjentów z sepsą lub wstrząsem septycznym w porównaniu z grupą kontrolną (RR 0.70; 95% CI 0.53 do 0.93; P = 0.02; I 2 = 52%), przy niskiej jakości dowodów, a analiza podgrup wykazała, że korzyść wynikała z badań jednoośrodkowych i nie była obserwowana w badaniach wieloośrodkowych. Witamina C skróciła czas stosowania wazopresorów (SMD = -0.42, 95% CI -0.77 do -0.08, P = 0.02) i wiązała się z większym obniżeniem wyniku SOFA (MD = -1.04, 95% CI -1.83 do -0.25, P = 0.01), ale nie zmniejszyła dawki wazopresorów, długości pobytu ani 24-godzinnej objętości moczu. Nie zgłoszono żadnych istotnych zdarzeń niepożądanych. Ta metaanaliza sugeruje, że dożylne podawanie witaminy C może wiązać się ze zmniejszeniem śmiertelności w sepsie, jednak korzyści nie potwierdzono w wieloośrodkowych badaniach o niskim ryzyku błędu systematycznego, a wynikały one głównie z badań jednoośrodkowych.

Cel badania: Witamina C jest rozpuszczalną w wodzie witaminą przeciwutleniającą. Stres oksydacyjny i jego markery, a także markery stanu zapalnego, są podwyższone w przebiegu ciężkiego stanu chorobowego.

Wyniki: Łączna analiza danych z 33 badań dotyczących ogólnej śmiertelności szpitalnej, przeprowadzona z użyciem modelu efektów losowych, wykazała zmniejszenie o 19% ilorazu szans zgonu w grupie witaminy C (OR, 0.81; 95% CI, 0.66-0.98). Długość pobytu w szpitalu (LOS), śmiertelność po 28/30 dniach, śmiertelność na OIT, nowo występujące AKI oraz terapia nerkozastępcza (RRT) z powodu AKI nie różniły się istotnie między obiema grupami. Analiza danych z 30 badań raportujących długość pobytu na OIT wykazała, że w grupie witaminy C pobyt na OIT był krótszy o 0.76 dnia niż w grupie placebo/standardowej opieki (SOC) (95% CI, -1.34 do -0.19). Istotność statystyczna skrócenia pobytu na OIT utrzymała się również po uwzględnieniu w analizie wyłącznie RCT (MD, -0.70; 95% CI, -1.39 do -0.02). Leczenie pacjentów w stanie krytycznym dożylną witaminą C było względnie bezpieczne, bez istotnej różnicy w częstości zdarzeń niepożądanych dotyczących nerek, i wiązało się ze zmniejszoną śmiertelnością szpitalną. Stosowanie witaminy C istotnie skracało pobyt na OIT u pacjentów w stanie krytycznym.

Cel badania: Pacjenci z przerzutowym gruczolakorakiem przewodowym trzustki (PDAC) mają niską 5-letnią przeżywalność. Askorbinian farmakologiczny (P-AscH-, wysokie dawki, podawany dożylnie, witamina C) wykazał obiecujące działanie jako uzupełnienie chemioterapii. Postawiliśmy hipotezę, że dodanie P-AscH- do gemcytabiny i nab-paklitakselu zwiększy przeżywalność pacjentów z przerzutowym PDAC.

Wyniki: Dożylne podawanie P-AscH- zwiększyło stężenie askorbinianu w surowicy z poziomu mikromolowego do milimolowego. Dodanie P-AscH- do gemcytabiny + nab-paklitakselu (ASC) wydłużyło przeżycie całkowite do 16 miesięcy w porównaniu z 8.3 miesiąca w przypadku gemcytabiny + nab-paklitakselu (SOC) (HR = 0.46; 90 % CI 0.23, 0.92; p = 0.030). Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 6.2 (ASC) w porównaniu z 3.9 miesiąca (SOC) (HR = 0.43; 90 % CI 0.20, 0.92; p = 0.029). Dodanie P-AscH- nie miało negatywnego wpływu na jakość życia ani nie zwiększyło częstości ani nasilenia zdarzeń niepożądanych. Wlewy P-AscH- w dawce 75 g trzy razy w tygodniu u pacjentów z przerzutowym rakiem trzustki wydłużają przeżycie całkowite i przeżycie wolne od progresji, nie pogarszając jakości życia ani nie powodując dodatkowej toksyczności (numer ClinicalTrials.gov NCT02905578).

Cel badania: Szacuje się, że globalne obciążenie sepsą wynosi 15 do 19 milionów przypadków rocznie, a śmiertelność w krajach o niskich dochodach zbliża się do 60%.

Wyniki: W obu grupach, leczonej i kontrolnej, było po 47 pacjentów, a charakterystyka wyjściowa obu grup nie różniła się istotnie. Śmiertelność szpitalna wyniosła 8.5% (4 z 47) w grupie leczonej w porównaniu z 40.4% (19 z 47) w grupie kontrolnej (P < .001). Skorygowany o propensity iloraz szans zgonu u pacjentów leczonych zgodnie z protokołem witaminy C wyniósł 0.13 (95% CI, 0.04-0.48; P = .002). Wynik oceny niewydolności narządowej związanej z sepsą zmniejszył się u wszystkich pacjentów w grupie leczonej, u żadnego z nich nie rozwinęła się postępująca niewydolność narządów. U wszystkich pacjentów w grupie leczonej odstawiono wazopresory średnio 18.3 ± 9.8 h po rozpoczęciu leczenia zgodnie z protokołem witaminy C. Średni czas stosowania wazopresorów w grupie kontrolnej wyniósł 54.9 ± 28.4 h (P < .001).

Cel badania: Wiadomo, że witamina C wspiera funkcje odpornościowe i jest gromadzona przez neutrofile do wewnątrzkomórkowych stężeń milimolowych, co wskazuje na ważną rolę tej witaminy w tych komórkach. W niniejszym przeglądzie oceniono wpływ witaminy C stosowanej jako suplementacja jedno- lub wieloskładnikowa na funkcje neutrofili, przeprowadzając systematyczny przegląd randomizowanych badań kontrolowanych (RCT).

Wyniki: Ogółem 44% RCT ocenionych w tym przeglądzie wykazało wpływ suplementacji witaminą C na funkcje neutrofili. Badania były jednak bardzo zróżnicowane i obejmowały różne kohorty uczestników oraz różne schematy dawkowania. Wiele z tych RCT miało również ograniczenia wynikające z ich konstrukcji. Przyszłe RCT powinny obejmować wstępne badania przesiewowe potencjalnych uczestników pod kątem niskiego poziomu witaminy C lub wykorzystywać kohorty, o których wiadomo, że mają niski poziom witaminy, takie jak pacjenci hospitalizowani, a także powinny uwzględniać dawkowanie witaminy C odpowiednie dla badanej kohorty.