Więcej ruchu na otyłość — czy siłownia naprawdę wygra z widelcem?

Cel badania: Wyjaśnienie zależności dawka–odpowiedź między ćwiczeniami aerobowymi a miarami otłuszczenia.

Wyniki: Łącznie uwzględniono 116 randomizowanych badań klinicznych z udziałem 6880 uczestników z nadwagą lub otyłością (4199 [61%] kobiet; średni [SD] wiek 46 [13] lat). Każde 30 minut ćwiczeń aerobowych tygodniowo wiązało się ze zmniejszeniem masy ciała o 0,52 kg (95% CI, od -0,61 do -0,44 kg; n = 109 badań, GRADE = umiarkowana pewność), obwodu talii o 0,56 cm (95% CI, od -0,67 do -0,45 cm; n = 62 badań, GRADE = wysoka pewność), odsetka tkanki tłuszczowej o 0,37% (95% CI, od -0,43% do -0,31%; n = 65 badań, GRADE = umiarkowana pewność), a także zmniejszeniem powierzchni tkanki tłuszczowej trzewnej (średnia różnica, -1,60 cm2 [95% CI, od -2,12 do -1,07 cm2]; n = 26 badań, GRADE = wysoka pewność) i podskórnej (średnia różnica, -1,37 cm2 [95% CI, od -1,82 do -0,92 cm2]; n = 27 badań, GRADE = umiarkowana pewność).

Cel badania: Celem tego badania było porównanie wpływu dwóch programów ćwiczeń aerobowych o różnej intensywności na wydatek energetyczny.

Wyniki: Przebadano łącznie 82 pacjentów (56% kobiet), a 71 pacjentów (55% kobiet) przydzielono do grupy HIIT/MICT (n = 37) lub MICT (n = 34). Analiza zgodna z protokołem wykazała, że EEDE wzrosło o 10% (95% CI: 3%-17%) w grupie HIIT/MICT (n = 16) i o 7,5% (95% CI: 4%-10%) w grupie MICT (n = 24), bez różnic między grupami. W analizie zgodnej z protokołem obejmującej okres od 8. do 16. tygodnia grupa HIIT/MICT odnotowała istotnie większy wzrost EEDE niż grupa MICT. Spoczynkowe tempo metabolizmu pozostało niezmienione w obu grupach. HIIT/MICT i MICT wiązały się ze znaczną utratą masy ciała wynoszącą odpowiednio 5 kg i 2 kg. Pacjenci, którzy ukończyli 24-tygodniowy łączony program HIIT/MICT, nie osiągnęli większego EEDE niż osoby, które ukończyły 24-tygodniowy program MICT. Grupa HIIT/MICT straciła średnio o 3 kg więcej niż grupa MICT.

Cel badania: Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest jedną z najczęstszych chorób endokrynologicznych. Istnieją dowody na to, że trening fizyczny pozytywnie wpływa na poprawę czynników patogennych u kobiet z PCOS. Z drugiej strony niektóre badania wykazały podobne efekty ćwiczeń aerobowych i oporowych albo brak wpływu ćwiczeń na poprawę czynników patogennych.

Wyniki: Spośród 1140 badań 19 spełniało kryteria włączenia. Wyniki wykazały, że ćwiczenia aerobowe o umiarkowanej intensywności skutecznie zmniejszają BMI w porównaniu z brakiem interwencji i jogą. Żadne inne formy ćwiczeń nie prowadziły do utraty masy ciała. Ponadto ćwiczenia nie wpływały na hormony płciowe ani regularność miesiączkowania. Stwierdzono, że ćwiczenia aerobowe o umiarkowanej intensywności są najskuteczniejsze w obniżaniu BMI u kobiet z PCOS. Ze względu na ograniczenia związane z małą liczebnością próby oraz brakiem analiz podgrup i analiz wrażliwości wyniki tego badania wykazały, że ćwiczenia aerobowe o umiarkowanej intensywności są najskuteczniejsze w obniżaniu BMI, podczas gdy pozostałe ćwiczenia były nieskuteczne. Zaleca się ćwiczenia aerobowe o umiarkowanej intensywności w celu obniżenia BMI u kobiet z PCOS.

Cel badania: Długoterminowy wpływ zamierzonej utraty masy ciała na zdarzenia sercowo-naczyniowe pozostaje nieznany. Opisujemy zmiany masy ciała i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego po 12 miesiącach w badaniu PREvención con DIeta MEDiterránea (PREDIMED)-Plus, zaprojektowanym w celu oceny długoterminowej skuteczności intensywnej interwencji dotyczącej stylu życia, ukierunkowanej na utratę masy ciała i pierwotną profilaktykę sercowo-naczyniową.

Wyniki: Zmiany w diecie i aktywności fizycznej miały oczekiwany kierunek, a w grupie IG nastąpiła istotna poprawa w porównaniu z CG. Po 12 miesiącach uczestnicy IG stracili średnio 3,2 kg, w porównaniu z 0,7 kg w CG (P < 0,001); średnia różnica wyniosła -2,5 kg (95% CI od -3,1 do -1,9). Utratę masy ciała ≥5% odnotowano u 33,7% uczestników IG w porównaniu z 11,9% w CG (P < 0,001). W porównaniu z CG u uczestników IG nastąpiła istotna poprawa czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym obwodu talii, stężenia glukozy na czczo, triglicerydów i cholesterolu HDL (P < 0,002). Zmniejszenie insulinooporności, HbA1c oraz krążących stężeń leptyny, interleukiny-18 i MCP-1 było większe u uczestników IG niż CG (P < 0,05). U uczestników IG ze stanem przedcukrzycowym/cukrzycą nastąpiła istotna poprawa kontroli glikemii i wrażliwości na insulinę, a także stężeń triglicerydów i cholesterolu HDL w porównaniu z osobami z CG.

Cel badania: Sirtuiny SIRT1 i SIRT3 uczestniczą w kontrolowaniu procesów komórkowych podtrzymujących homeostazę metaboliczną. Celem tego badania było określenie wpływu 6-miesięcznego programu treningu aerobowego połączonego z utratą masy ciała oraz hiperinsulinemii na ekspresję SIRT1 i SIRT3 w mięśniach szkieletowych, a także porównanie ich ekspresji u mężczyzn i kobiet.

Wyniki: Zmiana podstawowego stężenia SIRT1 nie była związana ze zmianami VO2max, M ani masy tkanki tłuszczowej, nie różniła się też w zależności od płci. Stymulacja insuliną zwiększyła ekspresję SIRT1 (P < 0,001) i PGC1-α (P < 0,01) po EX + WL (insulina-podstawowe po). Różnice między płciami w poziomach tych sirtuin nie wpływały na zmiany związane z EX + WL. Po długotrwałym łączonym programie ćwiczeń i utraty masy ciała u osób w średnim i starszym wieku stężenie SIRT1 w mięśniach szkieletowych zmniejsza się.

Cel badania: Ograniczona wiedza na temat psychologicznych korelatów utraty masy ciała wiąże się z utrzymującym się brakiem skuteczności behawioralnych metod leczenia otyłości w perspektywie dłuższej niż krótkoterminowa. Celem tego badania było dostarczenie pracownikom ochrony zdrowia wiedzy przydatnej w interwencjach dotyczących otyłości poprzez lepsze poznanie mediatorów związku między ćwiczeniami a utrzymaniem utraty masy ciała.

Wyniki: Poprawa nastroju, samoregulacji jedzenia i masy ciała była istotnie większa w grupie uczestniczącej w spotkaniach osobistych. Związek między dychotomicznym wskaźnikiem realizowania co najmniej 3 sesji ćwiczeń tygodniowo (lub ich nierealizowania) a zmianą masy ciała w ciągu 6 miesięcy przestał być istotny po kolejnym uwzględnieniu mediatorów, jakimi były zmiany negatywnego nastroju i samoregulacji jedzenia. Ścieżki ćwiczenia→zmniejszenie negatywnego nastroju→wzrost samoregulacji jedzenia→utrata masy ciała w okresie 6, 12 i 24 miesięcy były istotne. Samoregulacja ćwiczeń w 3. miesiącu istotnie moderowała związek między zmianą nastroju a zmianą samoregulacji jedzenia. Na podstawie zidentyfikowanych ścieżek opracowano treści i priorytety skalowalnego leczenia otyłości. Mogłoby to pomóc ukierunkować działania pracowników ochrony zdrowia związane z leczeniem otyłości.