Papryka i kapsaicyna — ostry ból czy ostre lekarstwo?

Cel badania: Wyniki wcześniejszych badań dotyczących wpływu kapsaicyny, kapsinoidów i produktów pochodzących z papryki na obniżenie stężenia lipidów są niejednoznaczne. Celem tego przeglądu systematycznego i metaanalizy była ocena ich wpływu na profile lipidowe u osób z nadwagą lub otyłością.

Wyniki: Metaanaliza wykazała istotne obniżenie stężenia triglicerydów (WMD: -14.29 mg/dL; 95 % CI: od -27.01 do -1.58; p = 0.028) i cholesterolu całkowitego (WMD: -9.97 mg/dL; 95 % CI: od -17.41 do -2.52; p = 0.009). Nie zaobserwowano jednak istotnego wpływu na stężenie cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C) ani cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C). Analizy podgrup wskazały na silniejsze działanie przy wyższych dawkach dobowych (≥10 mg), dłuższych okresach interwencji (≥12 weeks) oraz u osób z podwyższonymi wyjściowymi stężeniami lipidów. Podsumowując, kapsaicyna, kapsinoidy i produkty na bazie papryki istotnie obniżają stężenie cholesterolu całkowitego i triglicerydów u osób z nadwagą lub otyłością, szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek i przez dłuższy czas albo u osób z początkowo podwyższonym profilem lipidowym.

Cel badania: Wyniki wcześniejszych badań dotyczących wpływu kapsaicynoidów/kapsinoidów na termogenezę są sprzeczne. Przeprowadziliśmy ten przegląd systematyczny i metaanalizę, aby zbadać wpływ kapsaicynoidów/kapsinoidów na wskaźniki termogenezy, w tym spoczynkową przemianę materii (RMR) i współczynnik oddechowy (RQ), u zdrowych dorosłych.

Wyniki: Istotnie zmniejszały również RQ (WMD: -0.01, 95% CI: -0.02, -0.01; I2 : 5.4%, p = .39) oraz utlenianie węglowodanów. Ponadto interwencja w postaci kapsułek, stosowana przez dłuższy czas, miała większy wpływ na RMR niż grupy porównawcze. Zaobserwowaliśmy umiarkowaną poprawę RMR, RQ i utleniania tłuszczów po suplementacji kapsaicynoidami/kapsinoidami. Potrzebne są jednak dalsze badania wysokiej jakości, aby wyjaśnić właściwości termogeniczne kapsaicynoidów/kapsinoidów.

Cel badania: Nieżyt nosa jest chorobą wieloczynnikową, charakteryzującą się objawami takimi jak kichanie, wyciek z nosa, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła i zatkanie nosa. Niealergiczny nieżyt nosa charakteryzuje się objawami nieżytu nosa bez układowego uczulenia, o etiologii niezakaźnej.

Wyniki: Pacjenci z idiopatycznym nieżytem nosa odnoszą korzyści z donosowego leczenia kapsaicyną. Po leczeniu kapsaicyną ekspresja TRPV1 u pacjentów z idiopatycznym nieżytem nosa ulega zmniejszeniu. Niedawno w przeglądzie Cochrane oceniono skuteczność kapsaicyny w leczeniu idiopatycznego nieżytu nosa, a autorzy doszli do wniosku, że ponieważ wiele innych metod nie działa dobrze w niealergicznym nieżycie nosa, kapsaicyna jest rozsądną opcją, którą można wypróbować pod nadzorem lekarza. Nie wykazano skuteczności kapsaicyny w alergicznym nieżycie nosa ani w innych postaciach niealergicznego nieżytu nosa, takich jak endotypy zapalne czy inne endotypy neurogenne, na przykład nieżyt nosa u osób starszych lub nieżyt nosa wywołany paleniem.

Cel badania: Wykazano, że składniki bioaktywne zmniejszają apetyt i spożycie energii. Wielkość tych efektów może zależeć od bilansu energetycznego, dlatego zbadano, jak kapsaicyna, zielona herbata, słodka papryka CH-19 oraz połączenie zielonej herbaty i kapsaicyny wpływają na apetyt i spożycie energii odpowiednio podczas ujemnego i dodatniego bilansu energetycznego.

Wyniki: Słodka papryka CH-19 oraz połączenie kapsaicyny i zielonej herbaty zmniejszały spożycie energii podczas dodatniego bilansu energetycznego. Kapsaicyna i zielona herbata silniej tłumiły głód i zwiększały sytość podczas ujemnego niż podczas dodatniego bilansu energetycznego. Składniki bioaktywne zmniejszały spożycie energii, gdy były stosowane w połączeniach i przy dodatnim bilansie energetycznym. Bilans energetyczny nie wpływał na ewentualne wywołane interwencją zmiany spożycia energii, ale wpływał na apetyt, sprzyjając ujemnemu bilansowi energetycznemu. Składniki bioaktywne mogą zatem pomagać w zmniejszaniu spożycia energii i wspierać okresy odchudzania, względnie podtrzymując sytość i tłumiąc głód.

Cel badania: Chili jest najczęściej i w największych ilościach spożywaną przyprawą, stosowaną jako środek aromatyzujący lub barwiący; jest również ważnym źródłem prowitaminy A oraz witamin E i C. Głównym kapsinoidemkapsaicynoidem występującym w papryce chili jest kapsaicyna. Wykazano, że kapsaicyna działa jako środek hamujący rozwój nowotworów dzięki właściwościom przeciwutleniającym i przeciwzapalnym, blokując kilka szlaków przekazywania sygnałów.

Wyniki: WszystkieWszystkie badania potwierdzają, że kapsaicyna jest środkiem chemoprewencyjnym, który zapobiega rozwojowi raka jamy ustnej poprzez hamowanie proliferacji komórek złośliwych i zwiększanie apoptozy. Potrzeba więcej badań z udziałem ludzi, aby wyjaśnić rzeczywisty związek między spożyciem chili (kapsaicyny) a częstością występowania raka jamy ustnej.

Cel badania: Choroba Alzheimera (AD) jest postępującym zaburzeniem neurodegeneracyjnym charakteryzującym się zaburzeniami poznawczymi oraz obecnością płytek amyloidu-β i splotów neurofibrylarnych tau w obrazie neuropatologicznym. Kapsaicyna jest związkiem o ostrym smaku występującym w papryce chili, o właściwościach przeciwzapalnych, przeciwutleniających i potencjalnie neuroprotekcyjnych.

Wyniki: Przeprowadzono systematyczną analizę wpływu kapsaicyny na zmiany molekularne związane z AD, funkcje poznawcze i zachowanie; objęła ona 11 badań z udziałem gryzoni i/lub hodowli komórkowych, które oceniono za pomocą narzędzia Cochrane Risk of Bias. Dziesięć badań wykazało, że kapsaicyna osłabiała odkładanie tau, apoptozę i dysfunkcję synaptyczną; miała jedynie słabe działanie na stres oksydacyjny, a jej wpływ na przetwarzanie amyloidu był niejednoznaczny. Osiem badań wykazało poprawę pamięci przestrzennej i roboczej, uczenia się oraz zachowań emocjonalnych u gryzoni po leczeniu kapsaicyną. Ogólnie kapsaicyna okazała się obiecująca w łagodzeniu zmian molekularnych, poznawczych i behawioralnych związanych z AD w modelach komórkowych i zwierzęcych; zaleca się dalsze badania, aby sprawdzić, czy łatwo dostępna substancja bioaktywna, kapsaicyna, może być stosowana w leczeniu AD.

Cel badania: Morski biofouling powoduje znaczne koszty operacyjne i ekologiczne dla przemysłu morskiego, w tym zwiększony opór hydrodynamiczny, degradację materiałów i rozprzestrzenianie się gatunków obcych.

Wyniki: Warto zauważyć, że powierzchnia pozbawiona osiadłych organizmów — być może najistotniejszy wskaźnik skuteczności przeciwporostowej — była istotnie większa w wariancie z 2% kapsaicyny niż w wariantach z miedzią, co wskazuje na poprawę skuteczności przeciwporostowej po dodaniu kapsaicyny. Największe różnice wystąpiły również między wariantami z 1% i 2% kapsaicyny, szczególnie pod względem całkowitej średniej liczebności taksonów i odsetka detrytusu. Ogólnie kapsaicyna zwiększała skuteczność przeciwporostową w sposób zależny od stężenia, szczególnie wobec taksonów o miękkim ciele i w zakresie zwiększania powierzchni pozbawionej osiadłych organizmów, co sugeruje, że podejście to może stanowić przyjazną dla środowiska metodę ochrony przed porastaniem. Nasze wyniki dostarczają wstępnych dowodów opartych na badaniach terenowych in situ na rzecz tej niewymagającej zaawansowanej technologii i opłacalnej metody ograniczania morskiego biofoulingu na infrastrukturze i jednostkach rekreacyjnych.

Cel badania: Kapsaicyna, ostry w smaku waniloid występujący w papryce chili, jest powszechnie spożywanym składnikiem diety, który wywiera plejotropowy wpływ na procesy fizjologiczne i patofizjologiczne, w tym działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające, antyproliferacyjne, metaboliczne i kardioprotekcyjne.

Wyniki: Jej główny cel molekularny, receptor waniloidowy 1 z rodziny kanałów przejściowego potencjału (TRPV1), ulega zwiększonej ekspresji w objętej stanem zapalnym błonie śluzowej okrężnicy u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD), przewlekłą, nawracającą chorobą, w której obecne terapie są ograniczone przez niepełną skuteczność, utratę odpowiedzi i kumulującą się toksyczność. Ponieważ kapsaicyna aktywuje TRPV1 na wrażliwych na kapsaicynę neuronach czuciowych, wywołując w ten sposób piekący ból i zapalenie neurogenne, jej potencjalne znaczenie dla IBD przez długi czas pozostawało niedostrzeżone. Jednak w ostatnich latach coraz więcej dowodów przedklinicznych wskazuje, że kapsaicyna może łagodzić eksperymentalne zapalenie jelita grubego za pośrednictwem wielu szlaków, w tym działania przeciwzapalnego, ochrony błony śluzowej, regulacji mikrobioty i mikrokrążenia, podczas gdy wyższe dawki, określone drogi podania oraz już objęta stanem zapalnym błona śluzowa sprzyjają działaniom niepożądanym — co jest zgodne z opisaną dla kapsaicyny krzywolinijną zależnością dawka–odpowiedź.

Cel badania: Ostra czerwona papryka (HRP) stała się dodatkiem paszowym pochodzenia roślinnego, który może poprawiać wyniki produkcyjne kur niosek poprzez wspieranie zdrowia jelit i ograniczanie stresu oksydacyjnego.

Wyniki: W odniesieniu do środowiska jelitowego dodatek 0.5%-0.75% HRP do diety obniżył pH kątnicy, natomiast 0.75% HRP obniżyło pH okrężnicy (P < 0.05). W zakresie statusu antyoksydacyjnego HRP w ilości 0.25-0.5% zwiększyło aktywność wątrobowej dysmutazy ponadtlenkowej (P < 0.05), natomiast wszystkie poziomy dodatku (0.5-0.75%) obniżyły stężenie malondialdehydu (P < 0.05). Ocena histopatologiczna potwierdziła zmniejszenie stanu zapalnego wątroby i zwyrodnienia komórek. Ogólnie HRP w diecie poprawia wyniki produkcyjne, stan fizjologiczny, funkcjonowanie jelit i zdrowie wątroby kur niosek w warunkach tropikalnych, przy czym 0.5% zapewnia najbardziej spójne korzyści, co przemawia za jego zastosowaniem jako skutecznego dodatku paszowego pochodzenia roślinnego w produkcji drobiarskiej.

Cel badania: Owoce papryki to spożywane na całym świecie warzywa i przyprawy, które mogą być potencjalnymi wektorami rozprzestrzeniania się genów oporności na antybiotyki (ARG) w łańcuchu żywnościowym człowieka. W tym badaniu zbadano związki między endogenną kapsaicyną i egzogennymi metalami ciężkimi a dynamiką rezystomu papryki na kolejnych etapach zbiorów.

Wyniki: Ekspozycja na 50 mg/L Cu2+ zwiększyła liczebność CopR 11.63-krotnie, natomiast ekspozycja na 0.6 mg/L Cd2+ zwiększyła liczebność baeR i mdtB odpowiednio 8.51- i 7.89-krotnie. Ponadto stres wywołany metalami ciężkimi znacznie nasilił poziomy transfer genów, a ekspozycja na Cd zwiększyła częstość koniugacji 2.57-krotnie. Wyniki te pokazują, że mikrośrodowisko papryki stanowi dynamiczną niszę ekologiczną, w której pochodzące z rośliny chemiczne mechanizmy obronne i zanieczyszczenia abiotyczne wspólnie wpływają na rozprzestrzenianie się ARG. Badanie to dostarcza nowych informacji na temat wieloczynnikowych mechanizmów napędzających migrację ARG w układach gleba–papryka i stanowi naukową podstawę ograniczania ryzyka oporności na antybiotyki w produkcji rolnej.