Otyłość — czy można schudnąć bez głodzenia się?

Cel badania: Korzyści semaglutydu w zakresie redukcji masy ciała u pacjentów z cukrzycą są dobrze udokumentowane, jednak jego przydatność kliniczna w leczeniu otyłości u pacjentów bez cukrzycy została opisana w mniejszym stopniu. Dlatego oceniliśmy skuteczność i bezpieczeństwo semaglutydu podawanego podskórnie jako leczenia otyłości u pacjentów bez cukrzycy.

Wyniki: Badanie obejmowało 4 randomizowane badania kontrolowane, w których uczestniczyło łącznie 3,613 osób z otyłością, bez cukrzycy. Średnia różnica w redukcji masy ciała wyniosła -11.85%, na korzyść semaglutydu [95% przedział ufności (CI) (-12.81,-10.90), p<0.00001]. Drugorzędowe punkty końcowe wykazały, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego było 1.59 razy większe w przypadku semaglutydu (RR 1.59, 95%CI [1.34, 1.88], p<0.00001). Ryzyko przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych było dwukrotnie większe w grupie semaglutydu (RR 2.19, 95%CI [1.36,3.55], p=0.001), a ryzyko ciężkich działań niepożądanych było 1.6 razy większe w przypadku semaglutydu (RR1.60, 95%CI [1.24, 2.07], p=0.0003). Ciężkie zdarzenia dotyczyły głównie zaburzeń żołądkowo-jelitowych i wątrobowo-żółciowych, takich jak ostre zapalenie trzustki i kamica żółciowa. U osób z otyłością, bez cukrzycy typu 2, semaglutyd podawany podskórnie skutecznie wspomaga redukcję masy ciała, powodując zmniejszenie o 11.85% względem wartości wyjściowej w porównaniu z placebo.

Cel badania: Semaglutyd, agonista receptora peptydu glukagonopodobnego-1, wykazał klinicznie istotny wpływ na redukcję masy ciała u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednak jego wpływ na utrzymanie redukcji masy ciała u pacjentów bez cukrzycy pozostaje niejasny.

Wyniki: W porównaniu z placebo stosowanie semaglutydu wiązało się ze znacznym zmniejszeniem długoterminowej względnej (WMD -12.1%, 95% CI -13.5 do -10.7) i bezwzględnej masy ciała (WMD -12.3 kg, 95% CI -13.6 do -11.0). Przy najdłuższej obserwacji 33.4% uczestników losowo przydzielonych do semaglutydu osiągnęło utratę masy ciała wynoszącą ≥20%, w porównaniu z 2.2% w grupie placebo (RR 15.08, 95% CI 9.31 do 24.43). Ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego było większe u uczestników przyjmujących semaglutyd niż u osób przyjmujących placebo (RR 1:47, 95% CI 1.28 do 1.68); jednak większość tych zdarzeń miała charakter przemijający i nasilenie od łagodnego do umiarkowanego, a ich wystąpienie nie wymagało przerwania leczenia. Podsumowując, semaglutyd skutecznie zapewnia utrzymującą się redukcję masy ciała u pacjentów z nadwagą/otyłością, bez cukrzycy.

Cel badania: Agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego-1 (GLP-1 RAs), stosowani początkowo w leczeniu cukrzycy typu 2, wykazują potencjał w zakresie wspomagania redukcji masy ciała i poprawy zdrowia serca u osób z otyłością, bez cukrzycy. Naszym celem było przeanalizowanie dostępnych badań pod kątem rozstrzygających dowodów dotyczących różnych rodzajów GLP-1 RAs w zakresie redukcji masy ciała oraz korzyści kardiometabolicznych u osób z otyłością, bez cukrzycy.

Wyniki: W wyniku wyszukiwania uzyskaliśmy łącznie 7535 artykułów. Do naszego badania włączyliśmy 15 badań. Agoniści receptora GLP-1 doprowadzili do istotnej utraty masy ciała (MD, -8.77 kg; P <.01) u osób z otyłością. Agoniści receptora GLP-1 poprawili również skurczowe ciśnienie tętnicze (BP) (MD, -4.13 mm Hg; P <.01), rozkurczowe ciśnienie tętnicze (MD, -1.39 mm Hg; P <.01) oraz profile lipidowe, w tym poprawili stężenia triacylogliceroli (SMD, -0.99 mg/dL; P <.01), cholesterolu całkowitego (SMD, -0.73 mg/dL; P <.01), lipoprotein o bardzo małej gęstości (SMD, -1.11 mg/dL; P <.01) i lipoprotein o małej gęstości (SMD, -0.27 mg/dL; P <.01), a także istotnie zwiększyli stężenia lipoprotein o dużej gęstości (SMD, 0.11 mg/dL; P <.01). Agoniści receptora GLP-1 wiązali się jednak ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Uznano, że agoniści receptora GLP-1 przynoszą korzyści nie tylko w zakresie redukcji masy ciała, ale również zmniejszają czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takie jak ciśnienie tętnicze i profil lipidowy. We wszystkich różnych podtypach agonistów receptora GLP-1 obserwowano spójne korzystne wyniki.

Cel badania: Ocena bezpieczeństwa i skuteczności semaglutydu podawanego podskórnie w dawce 2.4 mg raz w tygodniu u osób z nadwagą lub otyłością, bez cukrzycy.

Wyniki: Zidentyfikowano sześć RCT obejmujących 3962 osoby z nadwagą lub otyłością. Wyniki wskazywały, że w porównaniu z grupą placebo semaglutyd powodował istotne i trwałe zmniejszenie procentowej masy ciała (BW; średnia różnica [MD]: -11.80% [95% przedział ufności {CI} -12.93, -10.68]; P < 0.00001), a także zmniejszenie bezwzględnej masy ciała (MD: -12.2 kg [95% CI -13.3, -11.1]; P < 0.00001), wskaźnika masy ciała (MD: -4.5 kg/m2 [95% CI -4.9, -4.1]; P < 0.00001) i obwodu talii (MD:-9.4 cm [95% CI -10.1, -8.8]; P < 0.00001). Ponadto uzyskano większy odsetek pacjentów, u których utrata masy ciała przekroczyła 5%, 10%, 15% i 20%. Semaglutyd wykazał ponadto istotną skuteczność w kontrolowaniu ciśnienia tętniczego, stężenia cukru we krwi, stężenia białka C-reaktywnego i profili lipidowych.

Cel badania: Celem leczenia otyłości jest poprawa stanu zdrowia. Utrzymująca się redukcja całkowitej masy ciała o ponad 10% łagodzi wiele powikłań związanych z otyłością (np. zapobiega cukrzycy typu 2 i pomaga ją kontrolować, podobnie jak nadciśnienie, stłuszczeniową chorobę wątroby i obturacyjny bezdech senny), a także poprawia jakość życia.

Wyniki: Te wysoce skuteczne leki przeciw otyłości wiążą się z utratą ponad 10% całkowitej masy ciała u ponad dwóch trzecich uczestników badań klinicznych. Oczekuje się na długoterminowe dane dotyczące bezpieczeństwa, skuteczności i wyników sercowo-naczyniowych. Długoterminowe badania wykazały, że zabiegi chirurgii bariatrycznej zazwyczaj prowadzą do trwałej utraty 25% masy ciała i szybkiej, utrzymującej się poprawy powikłań otyłości, choć nie porównano ich jeszcze z nowej generacji wysoce skutecznymi lekami przeciw otyłości. Konieczne są dalsze prace, aby określić optymalne, dostosowane do pacjenta strategie leczenia, obejmujące łączenie interwencji związanych ze stylem życia, leków przeciw otyłości, zabiegów endoskopowych i chirurgii bariatrycznej, oraz zapewnić sprawiedliwy dostęp do skutecznych metod leczenia.