ChorobyNadciśnienie u seniorów — czy zbyt mocne obniżanie ciśnienia szkodzi?
- Jerzy Jaśkowski — Podstawy fizyczne hemodynamiki cz. 2
- Trial of Intensive Blood-Pressure Control in Older Patients with Hypertension. · N Engl J Med 2021
- Intensive vs Standard Blood Pressure Control and Cardiovascular Disease Outcomes in Adults Aged ≥75 Years: A Randomized Clinical Trial. · JAMA 2016
- Outcomes of Intensive Blood Pressure Lowering in Older Hypertensive Patients. · J Am Coll Cardiol 2017
- Effects of Intensive BP Control in CKD. · J Am Soc Nephrol 2017
- Orthomolecular Medicine News Service — Heart Failure or Therapy Failure? Toxins Cause Cardiomyopathy
- Orthomolecular Medicine News Service — Top Advances in the Understanding of Vitamin D on Human Health in 2019
- Orthomolecular Medicine News Service — What Really Causes Kidney Stones (And Why Vitamin C Does Not)
Jerzy Jaśkowski twierdzi, że obniżanie ciśnienia u osób starszych do 140/80 miało powodować zaburzenia świadomości i nasilać demencję.
- Zaleca, by nie dążyć u seniorów do gwałtownego obniżania ciśnienia.
- Według niego leczenie powinno zależeć od wieku: górna granica ciśnienia to 100 plus wiek, a dolna nie powinna przekraczać 90 mm Hg.
Co piszą autorzy
U osób starszych z nadciśnieniem nie należy dążyć do gwałtownego obniżania ciśnienia.
Obniżanie ciśnienia do 140/80 u osób starszych miało powodować zaburzenia świadomości i nasilać demencję.
Ciśnienie powinno być dostosowane do wieku, a podana górna granica wynosi 100 plus wiek.
Jerzy Jaśkowski wskazuje, że ważne jest utrzymanie dolnego ciśnienia na poziomie nieprzekraczającym 90 mm Hg.
Leczenie nadciśnienia powinno zależeć od wieku.
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 4 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 991.
U osób w wieku 60–80 lat intensywniejsze leczenie zmniejszyło częstość głównego wyniku sercowo-naczyniowego w porównaniu ze standardowym leczeniem.
Cel badania: Właściwy docelowy poziom skurczowego ciśnienia krwi, pozwalający zmniejszyć ryzyko sercowo-naczyniowe u starszych pacjentów z nadciśnieniem, pozostaje niejasny.
Wyniki: Spośród 9624 pacjentów ocenionych pod kątem kwalifikacji do badania włączono 8511; 4243 losowo przydzielono do grupy intensywnego leczenia, a 4268 do grupy standardowego leczenia. Po 1 roku obserwacji średnie skurczowe ciśnienie krwi wynosiło 127,5 mm Hg w grupie intensywnego leczenia i 135,3 mm Hg w grupie standardowego leczenia. W medianie okresu obserwacji wynoszącej 3,34 roku zdarzenia stanowiące główny punkt końcowy wystąpiły u 147 pacjentów (3,5%) w grupie intensywnego leczenia, w porównaniu z 196 pacjentami (4,6%) w grupie standardowego leczenia (współczynnik ryzyka, 0,74; 95% przedział ufności [CI], 0,60 do 0,92; P = 0,007).
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
U osób w wieku co najmniej 75 lat intensywny cel ciśnienia wiązał się z mniejszą częstością zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów.
Cel badania: Ocena skutków intensywnego (cel <120 mm Hg) w porównaniu ze standardowym (cel <140 mm Hg) docelowym poziomem skurczowego ciśnienia krwi u osób w wieku 75 lat lub starszych z nadciśnieniem, ale bez cukrzycy.
Wyniki: Spośród 2636 uczestników (średni wiek 79,9 roku; 37,9% kobiet) 2510 (95,2%) dostarczyło kompletne dane z obserwacji. Po medianie obserwacji wynoszącej 3,14 roku odnotowano istotnie niższy odsetek występowania złożonego głównego punktu końcowego (102 zdarzenia w grupie intensywnego leczenia wobec 148 zdarzeń w grupie standardowego leczenia; współczynnik ryzyka [HR], 0,66 [95% CI, 0,51-0,85]) oraz śmiertelności z dowolnej przyczyny (odpowiednio 73 zgony wobec 107 zgonów; HR, 0,67 [95% CI, 0,49-0,91]). Ogólny odsetek poważnych zdarzeń niepożądanych nie różnił się między grupami leczenia (48,4% w grupie intensywnego leczenia wobec 48,3% w grupie standardowego leczenia; HR, 0,99 [95% CI, 0,89-1,11]).
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Przegląd badań u osób w wieku co najmniej 65 lat wykazał mniej poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych przy intensywniejszym obniżaniu ciśnienia, bez istotnego wzrostu poważnych działań niepożądanych.
Cel badania: Panel Ósmego Wspólnego Komitetu Narodowego z 2014 r. zalecił docelowe skurczowe ciśnienie krwi (BP) <150 mm Hg u pacjentów w wieku ≥60 lat, odchodząc od wcześniejszego zalecenia <140 mm Hg. W tym badaniu oceniono skuteczność i bezpieczeństwo strategii intensywnego obniżania ciśnienia krwi u starszych pacjentów z nadciśnieniem (wiek ≥65 lat).
Wyniki: Zidentyfikowaliśmy 4 badania wysokiej jakości obejmujące 10 857 starszych pacjentów z nadciśnieniem, których obserwowano średnio przez 3,1 roku. Intensywne obniżanie ciśnienia krwi wiązało się ze zmniejszeniem częstości MACE o 29% (RR: 0,71; 95% CI: 0,60 do 0,84), śmiertelności sercowo-naczyniowej o 33% (RR: 0,67; 95% CI: 0,45 do 0,98) oraz niewydolności serca o 37% (RR: 0,63; 95% CI: 0,43 do 0,99) w porównaniu ze standardowym obniżaniem ciśnienia krwi. Częstość zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu nie różniła się między 2 grupami. Nie stwierdzono istotnej różnicy między 2 grupami w częstości poważnych zdarzeń niepożądanych (RR: 1,02; 95% CI: 0,94 do 1,09) ani niewydolności nerek (RR: 1,81; 95% CI: 0,86 do 3,80). Model efektów stałych przyniósł w dużej mierze podobne wyniki, z wyjątkiem wzrostu ryzyka niewydolności nerek (RR: 2,03; 95% CI: 1,30 do 3,18) podczas intensywnego obniżania ciśnienia krwi. U starszych pacjentów z nadciśnieniem intensywna kontrola ciśnienia krwi (skurczowe BP <140 mm Hg) zmniejszyła częstość MACE, w tym śmiertelności sercowo-naczyniowej i niewydolności serca.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
U osób z przewlekłą chorobą nerek intensywny cel ciśnienia wiązał się z mniejszą śmiertelnością, choć niektóre działania niepożądane występowały częściej.
Cel badania: Właściwy docelowy poziom ciśnienia krwi u pacjentów z PChN i nadciśnieniem pozostaje niepewny. Przedstawiamy określone z góry analizy podgrup dotyczące wyników u uczestników z wyjściową PChN w badaniu Systolic Blood Pressure Intervention Trial.
Wyniki: Określony z góry główny punkt końcowy dotyczący nerek, zdefiniowany jako złożony punkt obejmujący zmniejszenie eGFR o ≥50% względem wartości początkowej lub ESRD, wystąpił u 15 uczestników z grupy intensywnego leczenia i 16 uczestników z grupy standardowego leczenia (HR, 0,90; 95% CI, 0,44 do 1,83). Po pierwszych 6 miesiącach w grupie intensywnego leczenia odnotowano nieco większe tempo zmiany eGFR (-0,47 wobec -0,32 ml/min na 1,73 m2 rocznie; P<0,03). Ogólny odsetek poważnych zdarzeń niepożądanych nie różnił się między grupami leczenia, chociaż niektóre konkretne zdarzenia niepożądane występowały częściej w grupie intensywnego leczenia. Zatem u pacjentów z PChN i nadciśnieniem bez cukrzycy docelowy poziom SBP<120 mm Hg, w porównaniu z <140 mm Hg, zmniejszył częstość poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów z dowolnej przyczyny, bez dowodów na modyfikację efektu przez PChN ani szkodliwy wpływ na główny punkt końcowy dotyczący nerek.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Perspektywy i materiały poglądowe
Poniższe treści przedstawiają opinie, interpretacje i hipotezy autorów. Nie są traktowane jako równorzędne z badaniami naukowymi i przeglądami systematycznymi.
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.