Mniej tłuszczu czy mniej węglowodanów — co naprawdę odchudza?

Cel badania: Wzrost częstości występowania otyłości uwypuklił znaczenie stylu życia i nawyków żywieniowych. Naszym celem było podjęcie dyskusji na temat diet niskowęglowodanowych i niskotłuszczowych oraz porównanie ich wpływu na masę ciała, cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości (LDL), cholesterol lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), cholesterol całkowity i triglicerydy w populacji dorosłych.

Wyniki: Ta metaanaliza 38 badań objęła łącznie 6499 dorosłych. W okresie 6–12 miesięcy zbiorcze analizy różnic średnich między dietami niskowęglowodanowymi a niskotłuszczowymi przemawiały na korzyść diety niskowęglowodanowej pod względem średniej zmiany masy ciała (różnica średnich -1.30 kg; 95% CI -2.02 do -0.57), HDL (0.05 mmol/L; 95% CI 0.03 do 0.08) i triglicerydów (TG) (-0.10 mmol/L; -0.16 do -0.04), a na korzyść diety niskotłuszczowej pod względem LDL (0.07 mmol/L; 95% CI 0.02 do 0.12) i cholesterolu całkowitego (0.10 mmol/L; 95% CI 0.02 do 0.18). Wnioski i znaczenie: Ta metaanaliza sugeruje, że diety niskowęglowodanowe skutecznie poprawiają wyniki utraty masy ciała oraz profile lipidowe HDL i TG. Należy jednak uwzględnić możliwe długoterminowe konsekwencje podwyższonego stężenia LDL i cholesterolu całkowitego.

Cel badania: Diety niskowęglowodanowe są popularne w celu utraty masy ciała, ale ich wpływ na układ sercowo-naczyniowy nie został dobrze zbadany, szczególnie w zróżnicowanych populacjach. Celem było zbadanie wpływu diety niskowęglowodanowej w porównaniu z dietą niskotłuszczową na masę ciała i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego.

Wyniki: Interwencję ukończyło sześćdziesięciu uczestników (82%) z grupy niskotłuszczowej i 59 (79%) z grupy niskowęglowodanowej. Po 12 miesiącach uczestnicy stosujący dietę niskowęglowodanową odnotowali większe spadki masy ciała (średnia różnica zmian, -3.5 kg [95% CI, -5.6 do -1.4 kg]; P = 0.002), masy tkanki tłuszczowej (średnia różnica zmian, -1.5% [CI, -2.6% do -0.4%]; P = 0.011), stosunku cholesterolu całkowitego do cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) (średnia różnica zmian, -0.44 [CI, -0.71 do -0.16]; P = 0.002) oraz stężenia triglicerydów (średnia różnica zmian, -0.16 mmol/L [-14.1 mg/dL] [CI, -0.31 do -0.01 mmol/L {-27.4 do -0.8 mg/dL}]; P = 0.038), a także większe wzrosty stężenia cholesterolu HDL (średnia różnica zmian, 0.18 mmol/L [7.0 mg/dL] [CI, 0.08 do 0.28 mmol/L {3.0 do 11.0 mg/dL}]; P < 0.001) niż uczestnicy stosujący dietę niskotłuszczową. Dieta niskowęglowodanowa była skuteczniejsza w odchudzaniu i ograniczaniu czynników ryzyka sercowo-naczyniowego niż dieta niskotłuszczowa.

Cel badania: Badania porównujące skuteczność i bezpieczeństwo diet odchudzających często ograniczają krótki okres obserwacji i wysoki odsetek rezygnacji.

Wyniki: Odsetek przestrzegania diety badanej wynosił 95.4% po 1 roku i 84.6% po 2 latach. Grupa stosująca dietę śródziemnomorską spożywała najwięcej błonnika pokarmowego i miała najwyższy stosunek tłuszczów jednonienasyconych do nasyconych (P<0.05 dla wszystkich porównań między grupami terapeutycznymi). Grupa niskowęglowodanowa spożywała najmniej węglowodanów, a najwięcej tłuszczu, białka i cholesterolu, i miała najwyższy odsetek uczestników z wykrywalnymi ketonami w moczu (P<0.05 dla wszystkich porównań między grupami terapeutycznymi). Średnia utrata masy ciała wyniosła 2.9 kg w grupie niskotłuszczowej, 4.4 kg w grupie stosującej dietę śródziemnomorską i 4.7 kg w grupie niskowęglowodanowej (P<0.001 dla interakcji między grupą dietetyczną a czasem); wśród 272 uczestników, którzy ukończyli interwencję, średnia utrata masy ciała wyniosła odpowiednio 3.3 kg, 4.6 kg i 5.5 kg.

Cel badania: Rola bardzo niskowęglowodanowych diet ketogenicznych (VLCKD) w długoterminowym leczeniu otyłości nie jest dobrze ustalona. Celem niniejszej metaanalizy było zbadanie, czy osoby przydzielone do VLCKD (tj.

Wyniki: Łącznie trzynaście badań spełniło kryteria włączenia/wyłączenia. W analizie ogólnej pięć wyników okazało się istotnych. U osób przydzielonych do VLCKD zaobserwowano spadek masy ciała (ważona różnica średnich -0·91 (95% CI -1·65, -0·17) kg, 1415 pacjentów), TAG (ważona różnica średnich -0·18 (95% CI -0·27, -0·08) mmol/l, 1258 pacjentów) i rozkurczowego ciśnienia krwi (ważona różnica średnich -1·43 (95% CI -2·49, -0·37) mmHg, 1298 pacjentów), natomiast wzrost HDL-C (ważona różnica średnich 0·09 (95% CI 0·06, 0·12) mmol/l, 1257 pacjentów) i LDL-C (ważona różnica średnich 0·12 (95% CI 0·04,0·2) mmol/l, 1255 pacjentów). Osoby przydzielone do VLCKD uzyskują w dłuższej perspektywie większą utratę masy ciała niż osoby przydzielone do LFD; dlatego VLCKD może stanowić alternatywne narzędzie w walce z otyłością.

Cel badania: Diety niskowęglowodanowe (LCD) zaproponowano jako potencjalną metodę leczenia kobiet z lipedemą ze względu na ich przewagę w ograniczaniu bólu, być może dzięki poprawie dynamiki insuliny. Celem tej analizy wtórnej było porównanie zmian wskaźników dynamiki glukozy i insuliny po zastosowaniu diety niskowęglowodanowej w porównaniu z niskotłuszczową dietą niskoenergetyczną u kobiet z lipedemą i otyłością.

Wyniki: Do analizy włączono łącznie 70 kobiet (35 w każdej grupie, wiek 47 ± 11 lat, BMI 37 ± 5 kg/m2). W obu grupach nastąpiła utrata masy ciała, ale była ona istotnie większa w grupie LCD. W obu grupach zaobserwowano spadek stężeń glukozy na czczo, C-peptydu i insuliny, przy czym spadek stężenia glukozy był większy w grupie LCD. Istotny wzrost iAUC glukozy, iAUC C-peptydu, klirensu insuliny i indeksu Matsudy zaobserwowano wyłącznie w grupie LCD. W obu grupach odnotowano wzrost tAUC GIP, a także spadek HOMA-IR, bez istotnych różnic między grupami. Nie stwierdzono związków między zmianami wskaźników glukozy i insuliny a zmianami bólu. Obie diety poprawiły dynamikę insuliny u kobiet z lipedemą i otyłością, mimo dodatkowych korzyści w grupie LCD.

Cel badania: Nie jest jasne, czy dieta niskowęglowodanowa, wysokotłuszczowa (LCHF) stanowi możliwą strategię leczenia cukrzycy typu 2 (T2DM), a jej wpływu na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD) nie zbadano. Celem było zbadanie wpływu diety LCHF bez ograniczeń kalorycznych, bez zamiaru utraty masy ciała, na T2DM i NAFLD w porównaniu z dietą wysokowęglowodanową, niskotłuszczową (HCLF).

Wyniki: Średni wiek wynosił 56 lat (SD, 10), a 58% stanowiły kobiety. W porównaniu z dietą HCLF uczestnicy stosujący dietę LCHF odnotowali większą poprawę stężenia hemoglobiny A1c (średnia różnica zmian, -6.1 mmol/mol [95% CI, -9.2 do -3.0 mmol/mol] lub -0.59% [CI, -0.87% do -0.30%]) i większą utratę masy ciała (średnia różnica zmian, -3.8 kg [CI, -6.2 do -1.4 kg]). Po 6 miesiącach w obu grupach stężenie cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości było wyższe, a stężenie triglicerydów niższe. Zmiany stężenia cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości były mniej korzystne w grupie LCHF niż w grupie HCLF (średnia różnica zmian, 0.37 mmol/L [CI, 0.17 do 0.58 mmol/L] lub 14.3 mg/dL [CI, 6.6 do 22.4 mg/dL]). W ocenie NAFLD nie wykryto statystycznie istotnych różnic między grupami. Zmiany nie utrzymały się podczas obserwacji po 9 miesiącach.

Cel badania: Celem tego badania było ustalenie, czy niskowęglowodanowa dieta oparta na orzechach włoskich (w-LCD) sprzyja redystrybucji tkanki tłuszczowej i ogranicza gromadzenie się tłuszczu trzewnego u osób z otyłością brzuszną (CO).

Wyniki: Efekty interakcji Grupa × Czas były istotne dla TLR (η² = 0.071, p = 0.039) i VFA (η² = 0.093, p = 0.014), z umiarkowanym efektem, oraz wskaźnika masy ciała (BMI, η² = 0.168, p = 0.001), z dużym efektem. Chociaż porównanie między grupami nie wykazało istotnych różnic w TLR, VFA i BMI po 12 tygodniach, porównanie wewnątrz grup wykazało, że wszystkie te wartości z czasem spadły w grupie w-LCD, z dużym efektem dla TLR (η² = 0.174, p = 0.001), VFA (η² = 0.393, p <0.001) i BMI (η² = 0.399, p <0.001). w-LCD zapewnia istotnie większą i szybszą redukcję tkanki tłuszczowej w czasie niż grupa kontrolna, stanowiąc solidną, opartą na dowodach podstawę postępowania dietetycznego u osób z CO.