Kaloria to kaloria? Mit, który zrujnował nasze talerze

Cel badania: Opracowano nowe strategie żywieniowe stosowane w leczeniu nadwagi i otyłości, które zyskały popularność i są powszechnie stosowane. Niemniej jednak opierają się one głównie na osobistych wrażeniach i relacjach publikowanych w książkach i czasopismach, a nie na dowodach naukowych.

Wyniki: W krótkiej perspektywie zaleca się diety wysokobiałkowe, niskowęglowodanowe oraz post przerywany, aby sprzyjać większej utracie wagi; mogą one posłużyć jako początkowy impuls. Ze względu na działania niepożądane należy jednak zachować ostrożność. W dłuższej perspektywie obecne dane wskazują, że różne diety prowadziły do podobnej utraty wagi, a przestrzeganie diet będzie decydować o ich skuteczności. Wreszcie, fundamentalne znaczenie ma stosowanie diety zapewniającej ujemny bilans energetyczny i opartej na produktach dobrej jakości, aby wspierać zdrowie.

Cel badania: Skład diety pod względem makroskładników wpływa zarówno na funkcjonowanie wątroby, jak i na starzenie. Wcześniejsze badania sugerowały, że długowieczność i poziomy ekspresji genów wątrobowych silnie reagowały na zawartość białka w diecie, natomiast na pozostałe makroskładniki niemal nie reagowały.

Wyniki: Więcej genów w szlakach związanych ze starzeniem (zwłaszcza mTOR, IGF-1 i NF-kappaB) wykazywało istotne korelacje ze spożyciem tłuszczu w diecie niż ze spożyciem białka i węglowodanów, a wzorzec zmian ekspresji genów w zależności od spożycia tłuszczu w diecie był przeciwny do wpływu stopniowanego ograniczenia kalorii, co jest zgodne z negatywnym wpływem tłuszczu w diecie na starzenie. Stwierdziliśmy, że 732, 808 i 995 metabolitów surowicy wykazywało istotną korelację odpowiednio z zawartością białka (5%-30%), tłuszczu (8.3%-80%) i węglowodanów (10%-80%) w diecie. Analiza szlaków metabolomicznych wykazała, że sygnalizacja sfingozyno-1-fosforanu była szlakiem istotnie zmienionym pod wpływem zawartości tłuszczu w diecie; w poprzednim badaniu nad ograniczeniem kalorii również zidentyfikowano ją jako istotnie zmieniony szlak metaboliczny. Nasze wyniki sugerują, że tłuszcz w diecie ma duży wpływ na geny i szlaki metaboliczne związane ze starzeniem w porównaniu z innymi makroskładnikami.

Cel badania: Wiele uwagi poświęcono tłuszczom i węglowodanom jako żywieniowym przyczynom nadmiernego spożycia energii i otyłości. W 2003 roku zaproponowano model regulacji spożycia, w którym trzeci makroskładnik, białko, nie tylko odgrywa rolę, ale jest głównym czynnikiem wpływającym na spożycie kalorii poprzez interakcje z węglowodanami i tłuszczami.

Wyniki: Ten model, zwany dźwignią białkową, zakłada, że silna regulacja spożycia białka prowadzi do nadmiernego spożycia tłuszczów i węglowodanów (a tym samym całkowitej energii) w dietach, w których białko dostarcza niewielkiej części energii, oraz do ich niedostatecznego spożycia w dietach, w których białko dostarcza dużej części energii. Działanie dźwigni białkowej wykazano następnie w szeregu badań na zwierzętach oraz w kilku badaniach nad regulacją spożycia makroskładników u ludzi, a jej potencjalna rola w przyczynianiu się do epidemii otyłości jest coraz częściej przedmiotem dyskusji. W ostatnich latach pojawiło się jednak kilka błędnych wyobrażeń na temat dźwigni białkowej. Celem niniejszego artykułu jest krótkie przedstawienie kilku kluczowych aspektów leżącej u jej podstaw teorii oraz wyjaśnienie 10 nieporozumień, które mogą odwracać uwagę od zasadniczych kwestii.

Cel badania: Postępowanie żywieniowe ma kluczowe znaczenie w cukrzycy, jednak wpływ spożycia makroskładników i energii na cukrzycową chorobę nerek (DKD) oraz śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny pozostaje niejasny. Celem tego badania było zbadanie tych zależności oraz określenie poziomów spożycia związanych z najniższym ilorazem szans DKD i zgonu.

Wyniki: Po uwzględnieniu wielu zmiennych większe spożycie białka i błonnika pokarmowego wykazywało istotne liniowe odwrotne związki z DKD (P-trend <0.05). W porównaniu z najniższym kwartylem (Q1) w najwyższym kwartylu (Q4) iloraz szans DKD był istotnie niższy: dla białka (OR=0.41, 95% CI 0.21 to 0.79) i błonnika (OR=0.50, 95% CI 0.31 to 0.82). Statystyczne punkty przegięcia związane z niższym ilorazem szans DKD wynosiły: białko >74 g/day i błonnik >14 g/day. Eksploracyjna analiza mediacji sugerowała, że wskaźnik masy ciała i hemoglobina częściowo wyjaśniały odpowiednio związki białka i błonnika z DKD. W analizie prospektywnej, po medianie obserwacji wynoszącej 48 miesięcy (366 zgonów, odpowiadających 3.36 miliona), jedynie spożycie energii wykazywało istotny związek z ryzykiem zgonu w kształcie litery U (nieliniowe p<0.05). Najniższą śmiertelność odnotowano przy dziennym spożyciu energii między 1750 kcal a 1810 kcal.

Cel badania: Stan odżywienia jest potencjalnie modyfikowalnym czynnikiem związanym z zespołem kruchości u osób starszych. Związek między równowagą makroskładników a zespołem kruchości pozostaje jednak słabo zbadany i może różnić się w zależności od wystarczającego spożycia energii. Zbadaliśmy związek między przestrzeganiem dopuszczalnych zakresów rozkładu makroskładników (AMDR) a zespołem kruchości w zależności od wystarczającego spożycia energii.

Wyniki: Wśród 925 uczestników spożywających wystarczającą ilość energii i 1878 uczestników spożywających jej niewystarczającą ilość częstość występowania zespołu kruchości wynosiła odpowiednio 6.1% i 9.5%. Nieprzestrzeganie AMDR wiązało się z większym ilorazem szans występowania zespołu kruchości u uczestników spożywających wystarczającą ilość energii (OR, 5.58; 95% CI, 1.59-19.67), ale nie u uczestników spożywających niewystarczającą ilość energii (OR, 1.08; 95% CI, 0.69-1.68). Wśród uczestników spożywających wystarczającą ilość energii nieprzestrzeganie AMDR dla białka (OR, 2.63; 95% CI, 1.02-6.84) i tłuszczu (OR, 2.38; 95% CI, 1.19-4.77) było istotnie związane z zespołem kruchości; nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących węglowodanów osiągnęło graniczną istotność (OR, 2.15; 95% CI, 1.00-4.65). Analizy RCS wykazały istotne nieliniowe związki spożycia węglowodanów i białka z zespołem kruchości u uczestników spożywających wystarczającą ilość energii. Nieprzestrzeganie AMDR wiązało się z zespołem kruchości przede wszystkim u osób starszych spożywających wystarczającą ilość energii. Wyniki te sugerują, że odpowiednia podaż energii i rozkład makroskładników mogą stanowić uzupełniające się wymiary stanu odżywienia w odniesieniu do zespołu kruchości.