HMB — czy niepozorny proszek uchroni seniora przed utratą mięśni?

Cel badania: Beta-hydroksy-beta-metylomaślan (HMB), metabolit aminokwasu rozgałęzionego leucyny, badano jako potencjalny suplement poprawiający jakość mięśni; nie jest jednak jasne, czy suplementacja HMB ma korzystny wpływ na utratę mięśni u osób starszych.

Wyniki: Łącznie uwzględniono siedem randomizowanych badań kontrolowanych, w których 147 osób starszych otrzymywało interwencję z HMB, a 140 przydzielono do grup kontrolnych. Metaanaliza wykazała większy przyrost masy mięśniowej w grupach interwencyjnych w porównaniu z grupami kontrolnymi (standaryzowana różnica średnich=0.352 kg; 95% przedział ufności: 0.11, 0.594; wartość Z=2.85; P=0.004). Nie stwierdzono istotnych zmian masy tkanki tłuszczowej między grupami interwencyjnymi i kontrolnymi (standaryzowana różnica średnich=-0.08 kg; 95% przedział ufności: -0.32, 0.159; wartość Z=0.66; P=0.511). Suplementacja beta-hydroksy-beta-metylomaślanem przyczyniała się do zachowania masy mięśniowej u osób starszych. Suplementacja HMB może być przydatna w zapobieganiu zanikowi mięśni wywołanemu leżeniem w łóżku lub innymi czynnikami. Potrzebne są dalsze badania, aby określić dokładny wpływ HMB na siłę mięśni i sprawność fizyczną osób starszych.

Cel badania: Beta-hydroksy beta-metylomaślan (HMB), metabolit leucyny, jest obecnie szeroko stosowany przez sportowców w celu zwiększenia masy i siły mięśniowej, a w ostatnich latach był również stosowany jako suplement odżywczy w celu utrzymania masy mięśniowej w chorobach z zanikiem mięśni u osób starszych. Wpływ suplementacji HMB na masę mięśniową, siłę mięśni i sprawność fizyczną osób starszych pozostaje jednak przedmiotem kontrowersji.

Wyniki: Ostatecznie za kwalifikujące się uznano łącznie 9 badań (448 uczestników). Zbiorcze wyniki wykazały, że suplementacja HMB istotnie zwiększała beztłuszczową masę ciała u osób starszych w porównaniu z grupą kontrolną (wielkość efektu: 0.37; 95% Cl 0.16, 0.58; wartość Z = 3.47, P = 0.001; model efektów stałych). Nie miała jednak wpływu na masę tkanki tłuszczowej (wielkość efektu: - 0.04 95% CI - 0.26, 0.18; wartość Z = 0.36, P = 0.716, model efektów stałych). Analiza podgrup dotycząca samej suplementacji HMB wykazała istotną poprawę beztłuszczowej masy ciała u osób starszych (wielkość efektu: 0.59; 95% CI 0.32, 0.87; Z = 4.24, P < 0.001; model efektów stałych), natomiast suplementacja HMB połączona z interwencją ruchową nie przyniosła dodatkowej zmiany beztłuszczowej masy ciała (wielkość efektu: 0.06; 95% CI - 0.26, 0.38; Z = 0.38, P = 0.705; model efektów stałych). Suplementacja HMB korzystnie wpływa na poprawę składu ciała u osób starszych. Wpływ suplementacji HMB połączonej z terapią ruchową na poprawę masy mięśniowej nie jest jednak wyraźny.

Cel badania: Sarkopenia jest uznawana za istotny problem zdrowia publicznego ze względu na jej związek z wieloma niekorzystnymi zdarzeniami zdrowotnymi. Jak podają doniesienia, suplementacja beta-hydroksy-beta-metylomaślanem (HMB) opóźnia utratę masy i funkcji mięśni; wpływ HMB na sarkopenię pozostaje jednak niejednoznaczny.

Wyniki: Po 12-tygodniowej interwencji w grupie HMBG odnotowano istotnie większą poprawę siły chwytu dłoni (4.61(95%CI:2.93,6.28) kg, P<0.001), szybkości chodu (0.11(95%CI:0.02,0.20)m/s, P=0.014), testu pięciokrotnego wstawania z krzesła (-3.65 (95%CI:-5.72, -1.58)s, P=0.001), jakości mięśni (2.47(95%CI:1.15,3.80),kg.kg-1 P=0.001) oraz czynnika indukującego apoptozę podobnego do czynnika martwicy nowotworów (-15.23(95%CI:-29.80,-0.66)pmol/mL, P=0.041) w porównaniu z grupą PG; nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami w zakresie masy mięśni szkieletowych, wskaźnika mięśni szkieletowych ani innych parametrów składu ciała. U osób starszych z sarkopenią HMB istotnie zwiększa skuteczność treningu oporowego w zakresie siły mięśni, sprawności fizycznej i jakości mięśni oraz zmniejsza poziom czynników zapalnych. Dlatego suplementacja HMB może być skutecznym sposobem leczenia sarkopenii. Protokół badania zarejestrowano na stronie http://www.chictr.org.cn/showproj.aspx?proj=47571 pod numerem ChiCTR2000028778.

Cel badania: zbadanie dowodów klinicznych dotyczących częstości występowania sarkopenii oraz wpływu interwencji żywieniowych i ruchowych w badaniach stosujących definicję konsensusową sarkopenii zaproponowaną przez Europejską Grupę Roboczą ds. Sarkopenii u Osób Starszych (EWGSOP).

Wyniki: Częstość występowania sarkopenii, przy różnicach regionalnych i związanych z wiekiem, wynosiła 1-29% wśród osób mieszkających w społeczności, 14-33% w placówkach opieki długoterminowej oraz 10% w jedynej badanej populacji objętej ostrą opieką szpitalną. Dowody umiarkowanej jakości wskazują, że interwencje ruchowe poprawiają siłę mięśni i sprawność fizyczną. Wyniki interwencji żywieniowych są niejednoznaczne ze względu na niewielką liczbę badań i niejednorodne projekty badań. Suplementy niezbędnych aminokwasów (EAA), zawierające około 2.5 g leucyny, oraz suplementy β-hydroksy β-metylomaślanu (HMB) wykazują pewne działanie poprawiające parametry masy i funkcji mięśni. Suplementy białkowe nie wykazały powtarzalnych korzyści w zakresie masy i funkcji mięśni. Częstość występowania sarkopenii jest znaczna w większości placówek opieki geriatrycznej. Przed opracowaniem wytycznych dotyczących leczenia potrzebne są dobrze zaprojektowane, standaryzowane badania oceniające interwencje ruchowe lub żywieniowe.

Cel badania: Udokumentowanie najnowszych dowodów dotyczących roli żywienia jako interwencji w sarkopenii.

Wyniki: Przegląd siedmiu randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) dotyczących samego beta-hydroksy-beta-metylomaślanu (HMB) w kontekście utraty mięśni u 147 dorosłych wykazał większy przyrost masy mięśniowej w grupie interwencyjnej, ale nie wykazał korzyści w zakresie pomiarów siły mięśni ani sprawności fizycznej. W trzech innych artykułach przeglądowych zbadano łączne zastosowanie żywienia i ćwiczeń jako interwencji; sugerują one, że suplementy odżywcze (energia, białko, witamina D) zwiększają korzyści płynące z ćwiczeń. W czterech badaniach opisano samo żywienie jako interwencję, obejmujące głównie białko serwatkowe, leucynę, HMB i witaminę D, a ich wyniki dotyczące masy i funkcji mięśni były zróżnicowane. W czterech badaniach oceniono łączne skutki żywienia i ćwiczeń, wykazując poprawę masy i funkcji mięśni.