Cukrzyca typu 2 a dieta niskowęglowodanowa — czy można odstawić leki?

Cel badania: Cukrzycę typu 2 można leczyć, a niekiedy odwrócić, za pomocą interwencji dietetycznych; brakuje jednak strategii wdrażania tych interwencji z uwzględnieniem zmian w farmakoterapii.

Wyniki: Interwencja Pharm-TCR skutecznie zmniejszyła zapotrzebowanie na leki obniżające stężenie glukozy poprzez całkowite odstawienie leków (35.7%; n = 35 wobec 0%; n = 0 w TAU; p < 0.0001) oraz zmniejszenie wyniku wpływu leków w porównaniu z TAU. Zmiany te wystąpiły równocześnie z klinicznie istotną poprawą stężenia hemoglobiny A1C, parametrów antropometrycznych, ciśnienia tętniczego i stężenia triglicerydów (wszystkie p < 0.0001). Dane te wskazują, że farmaceuci środowiskowi stanowią realną i innowacyjną możliwość wdrażania krótkoterminowych interwencji żywieniowych u osób z cukrzycą typu 2, szczególnie gdy zarządzanie farmakoterapią jest kwestią bezpieczeństwa.

Cel badania: Leczenie dietetyczne jest ważne w postępowaniu w cukrzycy typu 2 lub stanie przedcukrzycowym, ale nie ma pewności co do optymalnej diety. Przydzieliliśmy losowo dorosłych (n = 34) ze stężeniem hemoglobiny glikowanej (HbA1c) > 6.0% i podwyższoną masą ciała (BMI > 25) do diety ketogenicznej o bardzo niskiej zawartości węglowodanów (LCK) (n = 16) lub diety o umiarkowanej zawartości węglowodanów, ograniczonej kalorycznie i niskotłuszczowej (MCCR) (n = 18).

Wyniki: Po 12 miesiącach u uczestników z grupy LCK odnotowano większe obniżenie stężenia HbA1c (szacowana średnia brzegowa (EMM) na początku badania = 6.6%, po 12 miesiącach = 6.1%) niż u uczestników z grupy MCCR (EMM na początku badania = 6.9%, po 12 miesiącach = 6.7%), p = .007. Uczestnicy z grupy LCK stracili więcej masy ciała (EMM na początku badania = 99.9 kg, po 12 miesiącach = 92.0 kg) niż uczestnicy z grupy MCCR (EMM na początku badania = 97.5 kg, po 12 miesiącach = 95.8 kg), p < .001. U uczestników stosujących LCK odnotowano większe ograniczenie stosowania leków związanych z cukrzycą; spośród uczestników, którzy na początku przyjmowali pochodne sulfonylomocznika lub inhibitory peptydazy dipeptydylowej-4, 6/10 w grupie LCK odstawiło te leki, w porównaniu z 0/6 w grupie MCCR (p = .005). W 12-miesięcznym badaniu dorośli z podwyższonym stężeniem HbA1c i masą ciała, którym przydzielono dietę LCK, uzyskali większe obniżenie HbA1c, stracili więcej masy ciała i ograniczyli więcej leków niż osoby, którym zalecono dietę MCCR.

Cel badania: Wprowadzenie: Cukrzyca typu 2 (T2DM) występuje z coraz większą częstością, osiągając rozmiary epidemii. Oprócz chorobowości i śmiertelności u osób leczonych insuliną często większe są również obciążenia fizyczne, psychologiczne i finansowe.

Wyniki: Osiemdziesiąt sześć procent osób, które ukończyły 12 miesięcy, zdołało zmniejszyć dawkę insuliny lub ją odstawić, przy czym 70.6% całkowicie ją odstawiło. Spośród wszystkich uczestników, którzy ukończyli 3, 6 lub 12 miesięcy, 97.6% zdołało zmniejszyć lub wyeliminować stosowanie insuliny. Wniosek: U pacjentów z T2DM stosujących LCD można zmniejszyć, a nawet odstawić insulinę, jednocześnie ułatwiając utratę masy ciała i osiągając kontrolę glikemii. Dietę niskowęglowodanową należy proponować wszystkim pacjentom z cukrzycą, szczególnie tym stosującym insulinę.

Cel badania: Trudności w prowadzeniu żywieniowym pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM) w podstawowej opiece zdrowotnej w Brazylii wskazują na potrzebę innowacyjnych strategii opartych na edukacji żywieniowej.

Wyniki: Po 16 tygodniach w grupie interwencyjnej (IG) odnotowano istotne obniżenie HbA1c (- 0.91 ± 0.16%), stężenia glukozy na czczo (- 1.46 ± 0.06 mmol/L) i BMI (- 1.63 ± 0.8 kg/m²). Natomiast w CG zaobserwowano istotny wzrost stężenia glukozy na czczo (+ 1.03 ± 0.17 mmol/L) i wskaźnika masy ciała (+ 0.96 ± 0.5 kg/m2), bez istotnej zmiany HbA1c (+ 0.25 ± 0.04%). Porównania między grupami przemawiały na korzyść IG (p < 0.001), a różnice netto wyniosły 1.17% dla HbA1c i 27.5% dla stężenia glukozy na czczo. Ponadto 31% uczestników IG osiągnęło HbA1c ≤ 6.5%, podczas gdy żaden uczestnik CG nie osiągnął docelowego stężenia HbA1c. Stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych istotnie zmniejszyło się w IG; warto zauważyć, że takiego zmniejszenia nie zaobserwowano w CG (44.8% wobec 0%, p < 0.001). Podsumowując, interwencja edukacyjna online poprawiła kontrolę glikemii, zmniejszyła BMI i ograniczyła zapotrzebowanie na leki, stanowiąc obiecującą strategię postępowania w T2DM, która może zmniejszyć liczbę powikłań i koszty systemu opieki zdrowotnej.

Cel badania: Porównaliśmy wpływ dwóch diet na stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) i inne wyniki zdrowotne u dorosłych z nadwagą lub otyłością oraz cukrzycą typu 2 lub stanem przedcukrzycowym (HbA1c>6%).

Wyniki: Grupa LCK straciła 5.5 kg wobec 2.6 kg w grupie MCCR (p = 0.09). Nasze wyniki sugerują, że dieta o bardzo niskiej zawartości węglowodanów, połączona z umiejętnościami wspierającymi zmianę zachowania, może poprawić kontrolę glikemii w cukrzycy typu 2, umożliwiając jednocześnie zmniejszenie dawek leków przeciwcukrzycowych. To badanie kliniczne zarejestrowano w ClinicalTrials.gov pod numerem NCT01713764.

Cel badania: Dieta niskowęglowodanowa, ketogeniczna (LCKD) może skutecznie poprawiać glikemię i ograniczać stosowanie leków u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Wyniki: Dwadzieścia jeden spośród 28 uczestników włączonych do badania ukończyło je. Dwudziestu uczestników stanowili mężczyźni; 13 osób było rasy białej, a 8 było Afroamerykanami. Średni [+/- SD] wiek wynosił 56.0 +/- 7.9 lat, a BMI 42.2 +/- 5.8 kg/m2. Stężenie hemoglobiny A1c zmniejszyło się o 16%, z 7.5 +/- 1.4% do 6.3 +/- 1.0% (p < 0.001), od początku badania do 16. tygodnia. U 7 uczestników odstawiono leki przeciwcukrzycowe, u 10 uczestników zmniejszono ich dawki, a u 4 uczestników nie wprowadzono zmian. Średnia masa ciała zmniejszyła się o 6.6% z 131.4 +/- 18.3 kg do 122.7 +/- 18.9 kg (p < 0.001). W analizach regresji liniowej zmiana masy ciała po 16 tygodniach nie pozwalała przewidzieć zmiany stężenia hemoglobiny A1c. Stężenie triglicerydów w surowicy na czczo zmniejszyło się o 42%, z 2.69 +/- 2.87 mmol/L do 1.57 +/- 1.38 mmol/L (p = 0.001), natomiast inne oznaczenia lipidów w surowicy nie uległy istotnej zmianie. LCKD poprawiła kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 na tyle, że u większości uczestników odstawiono leki przeciwcukrzycowe lub zmniejszono ich dawki.

Cel badania: Ustalenie, czy wprowadzenie diety niskowęglowodanowej może być przydatną opcją dla pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy mimo konwencjonalnego leczenia nie osiągają docelowych wartości glikemii.

Wyniki: W porównaniu z dietą stosowaną na początku badania, po 8 tygodniach diety zawierającej 25% węglowodanów u uczestników zaobserwowano istotną poprawę glikemii, na co wskazywały wartości stężenia glukozy we krwi na czczo (p<0.005) i stężenia hemoglobiny A1c (p<0.05). U osób wcześniej leczonych doustnymi lekami hipoglikemizującymi odnotowano ponadto istotne zmniejszenie masy ciała i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, mimo odstawienia leku doustnego. Po wprowadzeniu diety zawierającej 55% węglowodanów stężenie hemoglobiny A1c istotnie wzrosło w ciągu kolejnych 12 tygodni (p<0.05). Dieta niskowęglowodanowa z ograniczeniem kalorii przynosi korzystne krótkoterminowe efekty u osób z cukrzycą typu 2, u których nie powiodło się leczenie samą dietą lub pochodną sulfonylomocznika, i może pozwolić uniknąć konieczności stosowania insuliny. Nasze badanie potwierdza również potrzebę ponownej oceny roli diety za każdym razem, gdy u pacjentów z cukrzycą typu 2 występuje hiperglikemia pomimo konwencjonalnego leczenia doustnego lub postępowania dietetycznego.

Cel badania: Skuteczne postępowanie w cukrzycy wymaga odpowiedniej kontroli masy ciała. Wcześniejsze badania przeprowadzone w naszym laboratorium wykazały korzystne działanie długotrwałego stosowania diety niskowęglowodanowej, ketogenicznej (LCKD) u pacjentów z cukrzycą typu 2. Ponadto dieta ta korzystnie wpływa na czynniki ryzyka sercowego nawet u otyłych osób z hiperlipidemią.

Wyniki: LCD i LCKD korzystnie wpłynęły na wszystkie badane parametry. Co ciekawe, zmiany te były istotniejsze u osób stosujących LCKD niż u osób stosujących LCD. Zmiany stężenia kreatyniny nie były istotne statystycznie. Badanie to wykazuje korzystne działanie diety ketogenicznej w porównaniu z konwencjonalną LCD u otyłych osób z cukrzycą. Dieta ketogeniczna wydaje się poprawiać kontrolę glikemii. Dlatego pacjenci z cukrzycą stosujący dietę ketogeniczną powinni pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarskim, ponieważ LCKD może istotnie obniżyć stężenie glukozy we krwi.

Cel badania: Cukrzyca typu 2 jest znanym powikłaniem otyłości i obciążeniem finansowym dla systemu opieki zdrowotnej w USA. Wytyczne American Diabetes Association (ADA) z 2022 roku zalecają ograniczenie całkowitego spożycia węglowodanów u pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawy hiperglikemii.

Wyniki: Cukrzyca typu 2 jest znanym powikłaniem otyłości i obciążeniem finansowym dla systemu opieki zdrowotnej w USA. Wytyczne American Diabetes Association (ADA) z 2022 roku zalecają ograniczenie całkowitego spożycia węglowodanów u pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawy hiperglikemii. ADA nie przedstawia zaleceń dotyczących okresowego postu u pacjentów z cukrzycą typu 2. W tym artykule opisano pacjenta, który z powodzeniem i bezpiecznie stosował dietę niskowęglowodanową oraz okresowy post i zdołał odstawić leki na cukrzycę typu 2.