Chore dziąsła a Alzheimer — czy demencja zaczyna się w ustach?

Cel badania: Dowody przedkliniczne wskazują na udział bakterii jamy ustnej w patogenezie choroby Alzheimera (AD), podczas gdy badania kliniczne przynoszą różnorodne wyniki. Celem było kompleksowe ocenienie związku między bakteriami jamy ustnej a AD na podstawie dowodów klinicznych.

Wyniki: Spośród 16 uwzględnionych badań dziesięć dotyczyło patobiontów przyzębia, a sześć było badaniami asocjacyjnymi obejmującymi cały mikrobiom. Badano próbki z mózgu, surowicy i jamy ustnej. Stwierdziliśmy ponad dziesięciokrotnie i sześciokrotnie zwiększone ryzyko AD, odpowiednio w przypadku obecności bakterii jamy ustnej (OR = 10.68 95% CI: 4.48-25.43; p < 0.00001, I2 = 0%) oraz Porphyromonas gingivalis (OR = 6.84 95% CI: 2.70-17.31; p < 0.0001, I2 = 0%) w mózgu. U pacjentów z AD stwierdzono mniejszą różnorodność alfa mikrobioty jamy ustnej niż u zdrowych osób z grupy kontrolnej, jednak wyniki dotyczące społeczności bakteryjnych były niespójne między badaniami. Synteza najlepszych dostępnych dowodów wskazała na umiarkowany poziom dowodów na ogólny związek między bakteriami jamy ustnej a AD oraz na to, że bakterie jamy ustnej są czynnikiem ryzyka AD. Obecne dowody umiarkowanie potwierdzają związek między bakteriami jamy ustnej a AD, natomiast związek ten był silny, gdy bakterie jamy ustnej wykrywano w mózgu.

Cel badania: Coraz więcej badań wskazuje na związek między złym stanem przyzębia a chorobami ogólnoustrojowymi, szczególnie z wczesnym rozwojem zaburzeń funkcji poznawczych, otępienia i depresji. Dotyczy to zwłaszcza przypadków zmian w diecie, niedożywienia, utraty wytrzymałości mięśniowej i nieprawidłowej ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej.

Wyniki: Stwierdzono, że choroba przyzębia wiąże się z zaburzeniami funkcji poznawczych (ryzyko względne (RR) 1.25, 95% CI 1.11-1.40 w analizie badań przekrojowych), upośledzeniem funkcji poznawczych (RR 3.01, 95% CI 1.52-5.95 w badaniach podłużnych, pogorszenie funkcji poznawczych) oraz otępieniem (RR 1.22, 95% CI 1.10-1.36). Nie stwierdzono jednak istotnego zwiększenia ryzyka depresji u osób z chorobą przyzębia (RR 1.07, 95% CI 0.95-1.21). Mimo związku z dwoma z trzech badanych wyników dostępne dowody dotyczące chorób przyzębia, otępienia, zaburzeń funkcji poznawczych i depresji są niejednoznaczne z powodu kilku ograniczeń. Dlatego konieczne są dalsze badania z użyciem zwalidowanych i standaryzowanych narzędzi.

Cel badania: Niniejszy przegląd parasolowy ma na celu ocenę związku między zapaleniem przyzębia a łagodnymi zaburzeniami poznawczymi (MCI), chorobą Alzheimera i otępieniem.

Wyniki: Przeszukano bazy MEDLINE (za pośrednictwem PubMed), Scopus, EMBASE, Google Scholar i Cochrane Library. Ryzyko błędu systematycznego (ROB) oceniono za pomocą narzędzia Risk of Bias in Systematic Reviews (ROBIS). Do przeprowadzenia analizy ilościowej, stratyfikacji dowodów i analizy GRADE wykorzystano oprogramowanie Metaumbrella. Spośród 14 uwzględnionych badań 12 oceniono jako obarczone wysokim ROB, podczas gdy dwa przeglądy systematyczne i metaanalizy (SRMA) wykazały niski ROB. U osób z zapaleniem przyzębia ryzyko rozwoju MCI było 1.651 razy wyższe (95% CI = 1.391 to 1.96; I2 = 0%; P < 0.001), ryzyko choroby Alzheimera było 1.525 razy wyższe (95% CI = 1.149 to 2.023; I2 = 85.877%; P < 0.001), a ryzyko otępienia było 1.535 razy wyższe (95% CI = 1.119 to 2.107; I2 = 82.972%; P < 0.001); wszystkie te wyniki poparto dowodami klasy IV.

Cel badania: Hipoteza zakaźnego powiązania sfery ustno-gardłowej z mózgiem podkreśla znaczenie analizy związku między chorobą przyzębia a chorobą Alzheimera. Celem tego przeglądu systematycznego było zbadanie związku między chorobą Alzheimera a chorobą przyzębia u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.

Wyniki: naeslundii (nieskorygowany HR = 2.0 (1.1-3.8)). Obecność zapalenia przyzębia na początku badania wiązała się z sześciokrotnym zwiększeniem tempa pogorszenia funkcji poznawczych w okresie obserwacji wynoszącym 6 miesięcy (średnia zmiana ADAS-Cog = 2.9 ± 6.6). Niniejszy przegląd wskazuje na związek między chorobą przyzębia a chorobą Alzheimera. Leczenie choroby przyzębia może być sposobem na badanie profilaktyki choroby Alzheimera.

Cel badania: Zapalenie przyzębia jest przewlekłą chorobą niezakaźną wywołaną przez mikrobiotę o zaburzonym składzie. Patogeny mogą przedostawać się do krwiobiegu, kolonizować inne tkanki lub narządy i sprzyjać występowaniu innych patologii, takich jak choroba Alzheimera (AD).

Wyniki: Zakażenie patogenami jamy ustnej u zwierząt wiązało się z rozwojem cech neuropatologicznych AD oraz wykrywaniem bakterii w mózgu. U pacjentów z AD wykryto bakterie jamy ustnej w tkankach mózgu, a także podwyższone stężenia cytokin prozapalnych. Istnieją dowody na mikrobiologiczną podatność na rozwój AD, gdy obecne są bakterie jamy ustnej najsilniej związane z dysbiozą. Obecność bakterii w mózgu wiąże się z patologicznymi cechami AD, co sugeruje etiologiczną oś jama ustna–mózg.

Cel badania: Zapalenie przyzębia jest częste u osób starszych i może występować częściej w chorobie Alzheimera z powodu zmniejszonej zdolności do dbania o higienę jamy ustnej w miarę postępu choroby. Podwyższone miana przeciwciał przeciwko bakteriom przyzębia wiążą się ze zwiększonym ogólnoustrojowym stanem prozapalnym.

Wyniki: Wszystkie oceny powtórzono po sześciu miesiącach. Obecność zapalenia przyzębia na początku badania nie była związana z początkowym stanem funkcji poznawczych, ale wiązała się z sześciokrotnym zwiększeniem tempa pogorszenia funkcji poznawczych, ocenianego za pomocą skali ADAS-cog w okresie obserwacji wynoszącym sześć miesięcy. Zapalenie przyzębia na początku badania wiązało się ze względnym nasileniem stanu prozapalnego w okresie sześciomiesięcznej obserwacji. Nasze dane wykazały, że zapalenie przyzębia wiąże się ze zwiększonym pogorszeniem funkcji poznawczych w chorobie Alzheimera, niezależnie od początkowego stanu funkcji poznawczych; związek ten może być pośredniczony przez wpływ na ogólnoustrojowy stan zapalny.

Cel badania: Zbadaliśmy związek między klinicznymi, mikrobiologicznymi i związanymi z odpowiedzią gospodarza cechami zapalenia przyzębia a markerami MRI atrofii/choroby naczyń mózgowych w ramach badania pomocniczego dotyczącego zdrowia jamy ustnej Washington Heights Inwood Columbia Aging Project (WHICAP).

Wyniki: W modelach w pełni skorygowanych większa liczba zębów wiązała się z mniejszym prawdopodobieństwem zawałów, mniejszą objętością hiperintensywnych zmian istoty białej (WMH), większą objętością kory śródwęchowej i większą grubością kory mózgowej. Większy zakres zapalenia przyzębia wiązał się z mniejszą objętością kory śródwęchowej i mniejszą grubością kory mózgowej. Stwierdzono zróżnicowane związki między kolonizacją przez określone bakterie/odpowiedziami surowiczymi IgG przeciwbakteryjnymi a wynikami MRI.

Cel badania: Zapalenie przyzębia jest czynnikiem ryzyka związanym z chorobą Alzheimera (AD), charakteryzującą się patologią amyloidu beta (Aβ). Coraz więcej dowodów wskazuje na udział zapalenia przyzębia w początku i postępie AD. Interferony typu I ulegają zwiększonej ekspresji w zapaleniu przyzębia wywołanym przez Porphyromonas gingivalis (Pg) w modelach mysich. W mózgach pacjentów z AD stwierdzono kolonizację przez Pg.

Wyniki: Zapalenie przyzębia wywołane przez Pg doprowadziło do upośledzenia funkcji poznawczych u myszy C57BL/6J i nasiliło pogorszenie funkcji poznawczych u myszy APP/PS1. Ponadto zapalenie przyzębia wywołane przez Pg podwyższyło poziomy interferonu (IFN)-β, IFITM3 i odkładania się Aβ w mózgach zarówno myszy C57BL/6J, jak i APP/PS1. Wykryliśmy również DNA Pg, aktywację gleju i ekspresję mediatorów zapalnych w mózgu w modelu zapalenia przyzębia wywołanego przez Pg. Ponadto nasze wyniki potwierdziły, że astrocyty są głównymi komórkami reagującymi na odporność wrodzoną i stan zapalny wywołane przez Pg, zarówno in vitro, jak i in vivo. Zapalenie przyzębia indukuje również zwiększenie ekspresji IFITM3 w tkance przyzębia i gruczołach ślinowych.

Cel badania: Zapalenie przyzębia zakażone Porphyromonas gingivalis (PG) jest ściśle związane z rozwojem choroby Alzheimera (AD). Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe pochodzące z PG (pEVs) zawierają czynniki wirulencji wywołujące stan zapalny, w tym gingipainy (GPs) i lipopolisacharyd (LPS). Aby zrozumieć, w jaki sposób PG może powodować pogorszenie funkcji poznawczych, zbadaliśmy wpływ PG i pEVs na etiologię zapalenia przyzębia i upośledzenia funkcji poznawczych u myszy.

Wyniki: pEVs zawierały neurotoksyczne GPs oraz białko fimbrialne i LPS indukujące stan zapalny. Ekspozycja dziąseł, ale nie podanie PG lub pEVs przez zgłębnik doustny, powodowała zapalenie przyzębia i wywoływała zachowania przypominające zaburzenia pamięci. Ekspozycja dziąseł na PG lub pEVs zwiększała ekspresję TNF-α w tkankach przyzębia i hipokampa. Zwiększała również liczbę komórek GP+Iba1+, LPS+Iba1+ i NF-κB+Iba1+ w hipokampie. Ekspozycja dziąseł na PG lub pEVs zmniejszała ekspresję BDNF, klaudyny-5 i receptora N-metylo-D-asparaginianowego oraz liczbę komórek BDNF+NeuN+. Wykryto pEVs znakowane fluoresceiną-5-izotiocyjanianem (F-pEVs) podane przez ekspozycję dziąseł w zwojach trójdzielnych i hipokampie. Jednak przecięcie prawego nerwu trójdzielnego hamowało przemieszczanie się F-EVs podanych do dziąseł do prawego zwoju trójdzielnego. Ekspozycja dziąseł na PG lub pEVs zwiększała stężenia LPS i TNF-α we krwi. Ponadto powodowała zapalenie jelita grubego i dysbiozę jelitową. Zakażenie dziąseł przez PG, a zwłaszcza pEVs, może powodować pogorszenie funkcji poznawczych wraz z zapaleniem przyzębia.