Wysoka insulina — czy szkodzi bardziej niż cukier?

Cel badania: Spożycie napojów słodzonych cukrem (SSB), do których należą napoje gazowane, napoje owocowe, mrożona herbata oraz napoje energetyczne i witaminowe, wzrosło na całym świecie. Regularne spożywanie SSB wiąże się z przyrostem masy ciała oraz ryzykiem nadwagi i otyłości, ale rola SSB w rozwoju powiązanych przewlekłych chorób metabolicznych, takich jak zespół metaboliczny i cukrzyca typu 2, nie została dotąd poddana ilościowej ocenie w przeglądzie.

Wyniki: Na podstawie danych z tych badań, obejmujących 310,819 uczestników i 15,043 przypadki cukrzycy typu 2, osoby z najwyższego kwantyla spożycia SSB (najczęściej 1-2 porcje/dzień) miały o 26% większe ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 niż osoby z najniższego kwantyla (brak spożycia lub <1 porcja/miesiąc) (ryzyko względne [RR] 1.26 [95% CI 1.12-1.41]). W badaniach oceniających zespół metaboliczny, obejmujących 19,431 uczestników i 5,803 przypadki, łączny RR wyniósł 1.20 [1.02-1.42]. Oprócz przyrostu masy ciała większe spożycie SSB wiąże się z rozwojem zespołu metabolicznego i cukrzycy typu 2. Dane te stanowią empiryczne dowody na to, że należy ograniczyć spożycie SSB, aby zmniejszyć związane z otyłością ryzyko przewlekłych chorób metabolicznych.

Cel badania: Insulina odgrywa rolę w wychwycie lipidów, lipolizie i lipogenezie, a także kontroluje stężenie glukozy we krwi. Nadmiar insuliny krążącej wiąże się z rozrostem tkanki tłuszczowej i otyłością, jednak przyczynowa rola hiperinsulinemii w rozwoju otyłości u ssaków pozostaje przedmiotem kontrowersji; wielu badaczy uważa ją za skutek insulinooporności.

Wyniki: Nadmiar insuliny krążącej wiąże się z rozrostem tkanki tłuszczowej i otyłością, jednak przyczynowa rola hiperinsulinemii w rozwoju otyłości u ssaków pozostaje przedmiotem kontrowersji; wielu badaczy uważa ją za skutek insulinooporności. Niedawno przedstawiono dowody wskazujące, że swoiste ograniczenie hiperinsulinemii może zapobiegać otyłości i odwracać ją w modelach zwierzęcych. Nasze eksperymenty, podobnie jak inne badania w tej dziedzinie, podważają obecnie przyjęty dogmat, zgodnie z którym hiperinsulinemia jest reakcją na otyłość i/lub insulinooporność. W niniejszym przeglądzie omawiamy dowody przedkliniczne w kontekście szerszej literatury i rozważamy możliwość klinicznego zastosowania alternatywnych metod leczenia otyłości.

Cel badania: Czynniki związane ze stylem życia, które zwiększają ryzyko cukrzycy, wiążą się z podwyższonymi podstawowymi stężeniami insuliny (hiperinsulinemią). Ta ostatnia przewiduje późniejszą otyłość u dzieci i młodzieży. Przyczynowa rola hiperinsulinemii we wzroście tkanki tłuszczowej jest prawdopodobna, ponieważ farmakologiczne zmniejszenie wydzielania insuliny obniża masę ciała u osób z otyłością.

Wyniki: Genetyczna inaktywacja alleli genu insuliny u myszy również obniża ich ogólnoustrojowe stężenie insuliny i zapobiega otyłości wywołanej dietą wysokotłuszczową lub łagodzi jej przebieg. Hiperinsulinemia powoduje przyrost masy ciała z powodu fizjologicznej właściwości insuliny. Stężenia insuliny znajdujące się w górnej części normy lub nieznacznie podwyższone wystarczają do zahamowania lipolizy i pobudzenia lipogenezy w adipocytach. Wpływ insuliny na transport glukozy lub wątrobową produkcję glukozy wymaga odpowiednio sześciokrotnie lub dwukrotnie wyższych stężeń hormonu. Wydaje się uzasadnione zalecanie stylu życia pozwalającego unikać wysokich stężeń insuliny, aby ograniczać anaboliczną aktywność tkanki tłuszczowej.

Cel badania: Hiperinsulinemia jest najwcześniejszym objawem insulinooporności (IR), ale związek przyczynowy między nimi nie został jeszcze ustalony. Wykazujemy tu, wykorzystując dobór osobników o skrajnych fenotypach i analizy sekwencjonowania o dużej głębokości, że u dwóch makaków rezusów ze skrajną hiperinsulinemią, a także IR i zaburzeniami metabolicznymi, występuje mutacja nonsensowna kinazy białkowej D2 (PRKD2) (K410X).

Wyniki: Mutacja ta obniża poziom PRKD2 zarówno na poziomie mRNA, jak i białka. Wykorzystując model myszy z nokautem PRKD2, wykazujemy, że delecja PRKD2 wywołuje hiperinsulinemię, która pojawia się przed IR i zaburzeniami metabolicznymi u myszy z ablacją PRKD2. Niedobór PRKD2 nasila wydzielanie insuliny przez komórki β poprzez zwiększenie ekspresji i aktywności kanałów Ca2+ typu L, a następnie zwiększenie napływu Ca2+ wywołanego wysokim stężeniem glukozy i depolaryzacją błony. Łącznie wyniki te wskazują, że obniżenie poziomu PRKD2 uczestniczy w patogenezie hiperinsulinemii, która z kolei prowadzi do IR i zaburzeń metabolicznych.

Cel badania: Wpływ diety na insulinooporność (IR) w zespole policystycznych jajników (PCOS) jest przedmiotem kontrowersji. Dlatego przeprowadziliśmy ten przegląd systematyczny i metaanalizę, aby ocenić, czy dieta może zmniejszyć IR u kobiet z PCOS, a zarazem dostarczyć optymalnych i precyzyjnych zaleceń żywieniowych do praktyki klinicznej.

Wyniki: Uwzględniono łącznie 19 badań (1193 uczestników). Analiza wykazała, że dieta była istotnie związana z poprawą IR i składu ciała (np. wskaźnika oceny modelu homeostazy insulinooporności, stężenia insuliny na czczo, stężenia glukozy w osoczu na czczo, wskaźnika masy ciała [BMI], masy ciała i obwodu talii) u pacjentek z PCOS. Dieta DASH (Dietary Approaches to Stop Hypertension) oraz diety z ograniczeniem kalorii mogą być odpowiednio optymalnym wyborem w celu zmniejszenia IR i poprawy składu ciała w populacji osób z PCOS. Ponadto efekty były związane z czasem trwania leczenia. Im dłuższy był ten okres, tym większa była poprawa. W porównaniu z metforminą dieta przynosiła również korzyści w zakresie redukcji masy ciała (w tym BMI i masy ciała) i miała taki sam wpływ na regulację insuliny. Ogólnie nasze wyniki sugerują, że dieta jest skuteczną, akceptowalną i bezpieczną interwencją łagodzącą IR, a wszystkim pacjentkom z PCOS należy zapewnić profesjonalne porady dietetyczne.

Cel badania: Stłuszczeniowa choroba wątroby związana z zaburzeniami metabolicznymi (MASLD) występuje bardzo często u osób z cukrzycą typu 2 (T2DM), głównie z powodu wspólnych metabolicznych czynników ryzyka, takich jak insulinooporność i otyłość. Celem tego badania było zbadanie związków między tymi wskaźnikami a prawdopodobieństwem wystąpienia MASLD u dorosłych z T2DM.

Wyniki: Wśród zmiennych dotyczących stylu życia i metabolizmu iloraz szans wystąpienia MASLD w najwyższym kwartylu EDIR wyniósł 7.81 (p = 0.001), a w przypadku ELIH — 8 (p < 0.001), natomiast w przypadku ELIR — 3.21 (p = 0.032). Nie zaobserwowano istotnych związków dla EDIH. Wzorce żywieniowe i styl życia o większym potencjale insulinogennym mogą przyczyniać się do ryzyka MASLD u osób z T2DM. Wyniki te podkreślają znaczenie strategii żywieniowych modulujących insulinę w zapobieganiu powikłaniom wątrobowym i ich leczeniu w tej grupie wysokiego ryzyka.

Cel badania: Ocena beksagliflozyny pod kątem kontroli insuliny u koni z naturalnie występującymi zaburzeniami regulacji insuliny.

Wyniki: Średnie spoczynkowe i maksymalne (Cmax) stężenie insuliny oraz pole pod krzywą (AUC) były niższe po podaniu BEXA06 (spoczynkowe, 17.6 μIU/mL [95% CI, 5.3 do 29.9 μIU/mL]; Cmax, 48.4 μIU/mL [95% CI, 24.0 do 72.8 μIU/mL]; AUC, 4,084.0 μIU/mL*min [95% CI, 1,944.4 do 6,223.5 μIU/mL*min]) niż w grupie kontrolnej otrzymującej placebo (spoczynkowe, 53.9 μIU/mL [95% CI, 35.0 do 72.7 μIU/mL]; Cmax, 90.9 μIU/mL [95% CI, 65.0 do 116.9 μIU/mL]; AUC, 9,146.3 μIU/mL*min [95% CI, 6,428.9 do 11,863.7 μIU/mL*min]), ale nie po podaniu BEXA03. U niektórych koni po leczeniu BEXA06 zaobserwowano łagodną hipertriglicerydemię (n = 5), jednak średnie spoczynkowe stężenia triglicerydów nie były istotnie wyższe po BEXA06 (49 mg/dL; 95% CI, 30 do 67 mg/dL) niż w grupie kontrolnej bez leczenia (32 mg/dL; 95% CI, 26 do 38 mg/dL). Beksagliflozyna (0.06 mg/kg, PO, co 24 h) kontrolowała stężenie insuliny przy minimalnym wpływie na stężenie triglicerydów w surowicy u koni arabskich z naturalnie występującymi zaburzeniami regulacji insuliny.

Cel badania: Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) są obiecującymi lekami w leczeniu hiperinsulinemii u koni z zaburzeniami regulacji insuliny (ID). Porównanie krótkoterminowego wpływu inhibitora SGLT2 kanagliflozyny z placebo na odpowiedź glukozy i insuliny podczas doustnego testu cukrowego (OST) oraz testu obciążeniowego paszą objętościową (FCT), a także ocena działań niepożądanych.

Wyniki: Szczytowe stężenia insuliny (μIU/mL) podczas OST i FCT były niższe po leczeniu kanagliflozyną w dawkach 0.6 i 1.2 mg/kg niż po podaniu placebo (P ≤ .01); OST: 122.0 (96.6-154.0) i 108.6 (85.6-137.8) wobec 288.7 (227.1-366.9), a FCT: 78.3 (37.6-162.9) i 54.2 (25.7-114.5) wobec 140.3 (68.5-287.3). Kanagliflozyna powodowała zależny od dawki wzrost stężenia triglicerydów (P ≤ .01). Stężenia triglicerydów po leczeniu wynosiły odpowiednio 0.5 (0.4-0.8), 1.3 (0.9-2.0) i 2.9 (1.9-4.4) mmol/L w grupach placebo, 0.6 mg/kg i 1.2 mg/kg. Kanagliflozyna skutecznie zmniejsza hiperinsulinemię u koni z ID, ale powoduje zależny od dawki wzrost stężenia triglicerydów.