Sen — czy zarwane noce szkodzą sercu bardziej niż cholesterol?

Cel badania: Krótki czas snu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób układu krążenia (CVD). Nie wiadomo jednak, czy dług snu — miara niedoboru snu w ciągu tygodnia w porównaniu z weekendem — wiąże się ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Ponieważ zaburzenia snu nasilają się wraz z wiekiem, szczególnie u kobiet, zbadaliśmy związek między długiem snu a idealnym zdrowiem układu krążenia (ICH) u starszych kobiet.

Wyniki: Średni wiek wynosił 72.1 ± 6.0 lat. W porównaniu z kobietami bez długu snu kobiety z długiem snu częściej były otyłe i miały nadciśnienie (pall < .05). Modele regresji liniowej skorygowane o wiek i rasę/pochodzenie etniczne wykazały, że dług snu był istotnie związany z gorszym ICH (B = -0.13 [95% CI = -0.18 do -0.08]). Związek ten osłabł, lecz pozostał istotny po skorygowaniu o wykształcenie, dochód, depresję/lęk, skumulowany stres i chrapanie. Dług snu wiązał się z gorszym ICH, nawet po uwzględnieniu statusu społeczno-ekonomicznego i czynników psychospołecznych. Wyniki te sugerują, że tygodniowe wahania czasu snu, potencjalnie prowadzące do rozregulowania rytmu dobowego, mogą wiązać się z ryzykiem sercowo-naczyniowym u starszych kobiet.

Cel badania: Utrata snu i niedostateczna ilość snu są czynnikami ryzyka chorób kardiometabolicznych, lecz dane dotyczące tego, w jaki sposób niedostateczna ilość snu przyczynia się do tych chorób, są skąpe.

Wyniki: W obu podejściach analizowano transkryptom krwi i metabolom surowicy. Utrata snu obniżała ekspresję genów kodujących transportery cholesterolu i zwiększała ekspresję w szlakach uczestniczących w odpowiedziach zapalnych w obu paradygmatach. Analizy metabolomiczne wykazały niższe stężenie krążących dużych cząstek HDL w kohortach populacyjnych wśród osób zgłaszających niedostateczną ilość snu, natomiast w eksperymentalnym badaniu ograniczenia snu stężenie krążącego LDL obniżyło się. Wyniki te sugerują, że długotrwałe pozbawienie snu modyfikuje szlaki zapalne i szlaki związane z cholesterolem na poziomie ekspresji genów i lipoprotein surowicy, wywołując zmiany mogące zwiększać ryzyko chorób kardiometabolicznych.

Cel badania: Obturacyjny bezdech senny (OSA) jest niezależnie związany z dyslipidemią. Wcześniejsze badania wykazały, że fragmentacja snu może upośledzać metabolizm lipidów.

Wyniki: Oceniono również skorygowane ilorazy szans (OR) dla różnych typów dyslipidemii w zależności od kwartylów MAI, określone za pomocą regresji logistycznej. Stwierdzono, że MAI był dodatnio związany z cholesterolem lipoprotein o małej gęstości (LDL-c), ale nie z cholesterolem całkowitym (TC), triglicerydami (TG) ani cholesterolem lipoprotein o dużej gęstości (HDL-c). Ponadto skorygowane OR (95% przedział ufności) dla hipercholesterolemii LDL wzrastały w kolejnych kwartylach MAI, odpowiednio: 1 (wartość referencyjna), 1.3 (1.1-1.7), 1.6 (1.2-2.0) i 1.6 (1.2-2.1) (p = 0.001, trend liniowy). Fragmentacja snu w OSA jest niezależnie związana z hipercholesterolemią LDL, co może predysponować pacjentów z OSA do zwiększonego ryzyka chorób układu krążenia.

Cel badania: Nie określono wpływu niedostatecznej ilości snu na metabolizm u zdrowych osób poza warunkami laboratoryjnymi. Celem tego badania jest zbadanie wpływu czasu snu na pięć składowych zespołu metabolicznego w kohorcie zdrowych dorosłych.

Wyniki: W porównaniu z regularnym czasem snu krótki sen istotnie (p < .001) zwiększał ryzyko otyłości brzusznej o 12% (skorygowany HR 1.12 [1.07-1.17]), podwyższonego stężenia glukozy na czczo o 6% (skorygowany HR 1.06 [1.03-1.09]), wysokiego ciśnienia krwi o 8% (skorygowany HR 1.08 [1.04-1.13]), niskiego stężenia cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości o 7% (skorygowany HR 1.07 [1.03-1.11]), hipertriglicerydemii o 9% (skorygowany HR 1.09 [1.05-1.13]) oraz zespołu metabolicznego o 9% (skorygowany HR 1.09 [1.05-1.13]). Długi sen zmniejszał ryzyko hipertriglicerydemii (skorygowany HR 0.89 [0.84-0.94]) i zespołu metabolicznego (skorygowany HR 0.93 [0.88-0.99]). Objawy bezsenności nie modyfikowały wpływu czasu snu. Czas snu może być istotnym wyznacznikiem zdrowia metabolicznego.

Cel badania: Cel: Określenie związku między łącznymi wzorcami snu a występowaniem chorób kardiometabolicznych (CMD) i wielochorobowości (CMM), a także wpływu mediacyjnego metabolitów osocza. Metody: W tym prospektywnym badaniu uwzględniono 190,827 uczestników z UK Biobank.

Wyniki: Zidentyfikowano łącznie 152 metabolity związane ze wzorcami snu, wśród których dominującą klasą były lipoproteiny. Większość metabolitów wykazywała działanie mediacyjne w związku między snem a wynikami zdrowotnymi. Wnioski: Nieprawidłowy wzorzec snu wiązał się ze zwiększonym ryzykiem CMD i CMM. Różnice w metabolitach, zwłaszcza lipoproteinach, mogą częściowo wyjaśniać związek między wzorcem snu a zdrowiem kardiometabolicznym.

Cel badania: Podsumowanie aktualnych dowodów dotyczących wpływu deprywacji snu, zaburzeń architektury snu i rozregulowania rytmu dobowego na regulację układu sercowo-naczyniowego i metabolizmu poprzez szlaki autonomiczne, hormonalne, zapalne i behawioralne oraz wskazanie istniejących luk badawczych w medycynie snu i kardiometabolizmu.

Wyniki: Dane eksperymentalne i epidemiologiczne konsekwentnie wskazują na związek krótkiego lub zaburzonego snu ze zwiększoną częstością występowania nadciśnienia, choroby wieńcowej, udaru mózgu, otyłości, cukrzycy typu 2 i zespołu metabolicznego. Utrata snu aktywuje układ współczulny i podwyższa poziom kortyzolu, jednocześnie hamując wydzielanie hormonu wzrostu, co sprzyja skurczowi naczyń, dysfunkcji śródbłonka i przebudowie serca. Równoległe zaburzenie sygnalizacji leptyny, greliny i endokannabinoidów nasila głód, spożycie kalorii i preferowanie produktów o wysokiej gęstości energetycznej, prowadząc do przyrostu masy ciała, otyłości trzewnej i insulinooporności. Rozregulowanie rytmu dobowego spowodowane pracą zmianową i społecznym jet lagiem dodatkowo nasila sygnalizację zapalną i ryzyko metaboliczne w ciągu całego życia. Ograniczone dane z badań interwencyjnych sugerują, że wydłużenie snu może poprawiać regulację apetytu, ciśnienie krwi i niektóre wskaźniki glikemii, jednak mechanizmy i długoterminowe wyniki pozostają niedostatecznie zbadane.

Cel badania: Prospektywne zbadanie, jak łączne zachowania związane ze snem wpływają na powikłania naczyniowe w cukrzycy typu 2, czy na związki te wpływa stopień zaawansowania choroby oraz jaką rolę mediacyjną odgrywają biomarkery kliniczne.

Wyniki: W ciągu 13.5 roku wystąpiło 1,878 powikłań makronaczyniowych i 3,066 powikłań mikronaczyniowych. W porównaniu z wynikiem zdrowego snu wynoszącym 0-1 skorygowane wieloczynnikowo HR (95% CI) dla wyniku 4-5 wynosiły 0.75 (0.63, 0.89) w przypadku powikłań makronaczyniowych [choroba wieńcowa 0.72 (0.57, 0.91), udar mózgu 0.92 (0.66, 1.28), choroba tętnic obwodowych 0.79 (0.56, 1.10)]; 0.86 (0.75, 0.99) w przypadku powikłań mikronaczyniowych [neuropatia 0.62 (0.47, 0.83), nefropatia 1.01 (0.84, 1.21), retinopatia 0.84 (0.68, 1.03)]. Zagregowany wynik ciężkości cukrzycy (Pinteraction = 0.037) istotnie modyfikował związek z powikłaniami mikronaczyniowymi.

Cel badania: Praca na nocne zmiany wiąże się z większym ryzykiem chorób układu krążenia (CVD) i zgonu, jednak mechanizmy tego związku pozostają niejasne. Styl życia, oceniany za pomocą wskaźnika Life's Essential 8 (LE8) American Heart Association, może być modyfikowalnym mediatorem. Naszym celem była ocena związków pracy na nocne zmiany z CVD i zgonem oraz określenie roli mediacyjnej LE8.

Wyniki: W medianowym okresie obserwacji wynoszącym 13.78 roku (rozstęp międzykwartylowy = 13.09-14.42) u 39,115 osób (29.7%) rozwinęło się CVD, a 5474 (4.2%) zmarło. W porównaniu z pracownikami dziennymi zwykła/stała praca na nocne zmiany wiązała się z większym ryzykiem CVD (hazard ratio (HR) = 1.24; 95% confidence interval (CI) = 1.18-1.31), śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR = 1.23; 95% CI = 1.07-1.41), AF (HR = 1.31; 95% CI = 1.13-1.51) i MI (HR = 1.29; 95% CI = 1.09-1.51), ale nie śmiertelności sercowo-naczyniowej. LE8 pośredniczył w 39.2% związku z CVD, 33.1% związku ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i 40.8% związku z MI. Analizy kontrfaktyczne sugerowały, że poprawa zdrowia układu sercowo-naczyniowego (CVH) mogłaby zapobiec 35.1% zdarzeń CVD i 30.2% zgonów wśród pracowników nocnych. Praca na nocne zmiany wiąże się z większym ryzykiem CVD, AF, MI i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Znacznej części tego obciążenia można prawdopodobnie zapobiec poprzez poprawę CVH. Potrzebne są dalsze badania, aby ocenić zintegrowane interwencje dotyczące stylu życia u pracowników nocnych.