Piperyna z pieprzu — przyprawa, która wzmacnia inne leki i zioła?

Cel badania: Piperyna, związek bioaktywny z Piper nigrum i Piper longum, wykazuje obiecujące działanie jako inhibitor pompy efluksowej (EP) oraz jako środek wspomagający leczenie gruźlicy (TB). W niniejszym przeglądzie systematycznym zbadano prace naukowe dotyczące aktywności piperyny wobec prątków, ze szczególnym uwzględnieniem jej mechanizmu działania, interakcji z lekami i aktywności przeciwprątkowej.

Wyniki: Po usunięciu zduplikowanych publikacji pozostało 208 publikacji. Spośród nich oceniliśmy pełny tekst 13 artykułów. Po zastosowaniu kryteriów włączenia do niniejszego przeglądu systematycznego włączono osiem badań. Wyniki przeglądu systematycznego wykazały, że piperyna ma obiecujące działanie przeciwgruźlicze, głównie w połączeniu ze środkami przeciwdrobnoustrojowymi, i odgrywa ważną rolę jako inhibitor pompy efluksowej (EP).

Cel badania: Właściwości leczniczych kurkuminy otrzymywanej z Curcuma longa L. nie można wykorzystać ze względu na jej niską biodostępność, wynikającą z szybkiego metabolizmu w wątrobie i ścianie jelita.

Wyniki: Czas do osiągnięcia maksimum istotnie się wydłużył (P < 0,02), natomiast okres półtrwania eliminacji i klirens istotnie się skróciły (P < 0,02), a biodostępność wzrosła o 154%. Z drugiej strony u ludzi po podaniu samej kurkuminy w dawce 2 g stężenia w surowicy były niewykrywalne lub bardzo niskie. Jednoczesne podanie 20 mg piperyny spowodowało znacznie wyższe stężenia w okresie od 0,25 do 1 h po podaniu leku (P < 0,01 po 0,25 i 0,5 h; P < 0,001 po 1 h); wzrost biodostępności wyniósł 2000%. Badanie wykazuje, że w zastosowanych dawkach piperyna zwiększa stężenie kurkuminy w surowicy, stopień jej wchłaniania i biodostępność zarówno u szczurów, jak i u ludzi, bez działań niepożądanych.

Cel badania: Glioblastoma (GBM) to wysoce agresywny nowotwór mózgu, w przypadku którego możliwości leczenia są ograniczone ze względu na jego agresywny charakter, wysoki odsetek nawrotów i oporność na konwencjonalne terapie. Piperyna, związek bioaktywny zawarty w czarnym pieprzu, przenika przez barierę krew–mózg (BBB) i wykazuje działanie przeciwnowotworowe.

Wyniki: MAOB ulega znacznej nadekspresji w GBM i koreluje z niekorzystnym rokowaniem pacjentów. Piperyna skutecznie obniżała ekspresję MAOB, wywoływała selektywną cytotoksyczność w komórkach glejaka, modulowała stres oksydacyjny poprzez zwiększenie ekspresji NRF2 oraz nasilała odpowiedź na uszkodzenia DNA. Jednoczesne stosowanie piperyny i TMZ istotnie zwiększyło cytotoksyczność i uszkodzenia DNA. Piperyna wywiera działanie przeciw GBM poprzez oddziaływanie na MAOB, zaburzanie homeostazy ROS i wywoływanie uszkodzeń DNA. Zwiększa również skuteczność TMZ, co wskazuje na jej potencjał jako terapii wspomagającej GBM.

Cel badania: Przez opracowanie kokrystalicznego systemu dostarczania leków dąży się do przezwyciężenia ograniczeń wynikających ze słabej rozpuszczalności w wodzie icaritinu (ICT) i piperyny (PIP), które ograniczają ich potencjał terapeutyczny.

Wyniki: Układ kokrystaliczny ICT-PIP wykazywał istotnie zwiększoną rozpuszczalność (3,5-krotnie dla ICT, 3,7-krotnie dla PIP) i szybkość rozpuszczania swoistego (2,0-krotnie dla ICT i 1,8-krotnie dla PIP) w porównaniu z postaciami krystalicznymi. PXRD potwierdziła całkowitą amorfizację, bez wykrywalnych pików krystalicznych; FT-IR wykazała międzycząsteczkowe oddziaływania wiązań wodorowych między ICT a PIP, a DSC wykazała pojedynczą temperaturę zeszklenia (Tg) wynoszącą 164,6 °C, potwierdzając utworzenie jednofazowego układu amorficznego. Badania farmakokinetyczne wykazały odpowiednio 1,6-krotne i 1,4-krotne zwiększenie biodostępności po podaniu doustnym ICT i PIP. Układ zachował doskonałą stabilność fizyczną przez sześć miesięcy w warunkach przechowywania. W badaniu z powodzeniem opracowano stabilny układ kokrystaliczny ICT-PIP o lepszych właściwościach rozpuszczalności i biodostępności, wykazując skuteczność kokrystalizacji jako realnej strategii optymalizacji dostarczania słabo rozpuszczalnych kombinacji leków.