Osteoporoza — czy wapń i leki to dobra droga?

Cel badania: Celem niniejszego badania było sprawdzenie, czy łączna suplementacja wapniem i witaminą D przynosi korzyści w leczeniu osteoporozy u kobiet po menopauzie.

Wyniki: Połączenie wapnia i witaminy D istotnie zwiększyło całkowitą gęstość mineralną kości (BMD) (standaryzowana różnica średnich (SMD) = 0.537; 95% przedział ufności (CI): od 0.227 do 0.847), BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa (SMD = 0.233; 95% CI: od 0.073 do 0.392; P < 0.001), BMD ramion (SMD = 0.464; 95% CI: od 0.186 do 0.741) oraz BMD szyjki kości udowej (SMD = 0.187; 95% CI: od 0.010 do 0.364). Istotnie zmniejszyło również częstość złamań biodra (RR = 0.864; 95% CI: od 0.763 do 0.979). Analiza podgrup wykazała, że połączenie wapnia i witaminy D istotnie zwiększało BMD szyjki kości udowej tylko wtedy, gdy dawka przyjmowanej witaminy D nie przekraczała 400 IU d-1 (SMD = 0.335; 95% CI: od 0.113 do 0.558), ale nie przy dawce przekraczającej 400 IU d-1 (SMD = -0.098; 95% CI: od -0.109 do 0.305), a wapń nie wpływał na BMD szyjki kości udowej.

Cel badania: Suplementacja wapniem i witaminą D jest powszechnie zalecana w celu zapobiegania osteoporozie i późniejszym złamaniom; jednak związek takiej suplementacji z ryzykiem złamań budzi znaczne kontrowersje. Celem było przeprowadzenie metaanalizy randomizowanych badań kontrolowanych [RCT] dotyczących suplementacji wapniem i witaminą D oraz zapobiegania złamaniom u dorosłych.

Wyniki: Spośród odnalezionych cytowań osiem badań obejmujących 30,970 uczestników spełniało kryteria włączenia do analizy głównej; odnotowano w nich 195 złamań biodra i 2231 wszystkich złamań. Metaanaliza wszystkich badań wykazała, że suplementacja wapniem i witaminą D spowodowała statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka wszystkich złamań o 15% (SRRE, 0.85; 95% przedział ufności [CI], 0.73–0.98) oraz ryzyka złamań biodra o 30% (SRRE, 0.70; 95% CI, 0.56–0.87). Liczne analizy wrażliwości i podgrup wykazały podobne zbiorcze zależności. Ograniczeniem jest wykorzystanie w tym badaniu danych z analizy podgrup Women's Health Initiative. Ta metaanaliza RCT potwierdza stosowanie suplementów wapnia i witaminy D jako interwencji zmniejszającej ryzyko złamań zarówno u osób dorosłych w średnim i starszym wieku mieszkających w społeczności, jak i u osób przebywających w placówkach opiekuńczych.

Cel badania: Osteoporoza pomenopauzalna (PMO) jest główną przyczyną złamań niskoenergetycznych na całym świecie. Chociaż ćwiczenia fizyczne oraz wapń i witamina D są standardowymi środkami zapobiegawczymi, synergistyczny wpływ ich łącznego stosowania na gęstość mineralną kości (BMD) pozostaje niejasny.

Wyniki: Uwzględniono 13 RCT z udziałem kobiet po menopauzie. W porównaniu z samą suplementacją wapniem i witaminą D interwencje łączone istotnie zwiększyły BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa (SMD = 0.31, 95% CI [0.06, 0.55]) i szyjki kości udowej (SMD = 0.47, 95% CI [0.09, 0.84]), przy spójnych, lecz nieistotnych statystycznie trendach w innych obszarach szkieletu. Analizy podgrup wykazały, że wibracje całego ciała przyniosły największe i najbardziej spójne korzyści w obu obszarach, natomiast ćwiczenia umysłowo-cielesne lub tradycyjne ćwiczenia chińskie (np. Baduanjin) istotnie poprawiły BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Krótsze interwencje (≤6 miesięcy) przyniosły większy wzrost BMD, natomiast dłuższy czas trwania nie zapewniał dodatkowych korzyści. Ćwiczenia fizyczne połączone z suplementacją wapniem i witaminą D skutecznie poprawiają gęstość mineralną kości u kobiet po menopauzie, szczególnie w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i szyjce kości udowej. Wibracje całego ciała oraz ćwiczenia umysłowo-cielesne przynoszą największe korzyści, a najskuteczniejsze okazują się krótkoterminowe interwencje.

Cel badania: Najważniejsze informacje kliniczne. Osteoporoza pomenopauzalna. Złamania i osteoporoza są częste, szczególnie u starszych kobiet, a złamania biodra mogą mieć katastrofalne skutki. Leczenie jest zasadniczo zalecane u kobiet po menopauzie, u których wynik T gęstości mineralnej kości wynosi -2.5 lub mniej, wystąpiło wcześniej złamanie kręgosłupa lub biodra albo wynik narzędzia FRAX do oceny ryzyka złamań wskazuje na zwiększone ryzyko złamania.

Wyniki: Teriparatyd zmniejsza ryzyko złamań pozakręgowych i złamań kręgów. W trakcie leczenia zgłaszano martwicę kości szczęki i atypowe złamania kości udowej, ale występują one rzadko. Bilans korzyści i ryzyka leczenia osteoporozy jest zdecydowanie korzystny dla większości kobiet z osteoporozą. Ponieważ korzyści utrzymują się po odstawieniu alendronianu lub kwasu zoledronowego, u pacjentek z mniejszym ryzykiem złamania można rozważyć przerwy w leczeniu po 5 latach terapii alendronianem lub 3 latach terapii kwasem zoledronowym.

Cel badania: Celem jest sformułowanie wytycznych praktyki klinicznej dotyczących farmakologicznego leczenia osteoporozy u kobiet po menopauzie.

Wyniki: Dowody z badań klinicznych oraz wnioski z doświadczeń klinicznych dotyczących farmakoterapii osteoporozy poddano krytycznej ocenie przy opracowywaniu niniejszych wytycznych dotyczących leczenia osteoporozy pomenopauzalnej. Podczas obrad komitetu redakcyjnego uwzględniono również preferencje pacjentek, dane dotyczące przestrzegania zaleceń i kontynuowania leczenia, a także ryzyko i korzyści z perspektywy pacjentki i świadczeniodawcy. Członkowie komitetu redakcyjnego osiągnęli konsensus w sprawie czterech zasad postępowania: (i) Ryzyko przyszłych złamań u kobiet po menopauzie należy określać za pomocą narzędzi oceny dostosowanych do danego kraju, aby ukierunkować podejmowanie decyzji. (ii) Preferencje pacjentek należy uwzględniać przy planowaniu leczenia. (iii) Interwencje żywieniowe i dotyczące stylu życia oraz zapobieganie upadkom powinny towarzyszyć wszystkim schematom farmakoterapii, aby zmniejszyć ryzyko złamań. (iv) Istnieje wiele terapii farmakologicznych, które mogą zmniejszać częstość złamań u zagrożonych kobiet po menopauzie, przy akceptowalnym bilansie korzyści i ryzyka oraz profilu bezpieczeństwa.

Cel badania: Sklerostyna jest wytwarzanym przez osteocyty inhibitorem aktywności osteoblastów. Przeciwciało monoklonalne romosozumab wiąże się ze sklerostyną i zwiększa tworzenie kości.

Wyniki: Wszystkie dawki romosozumabu wiązały się z istotnym zwiększeniem gęstości mineralnej kości w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, w tym ze wzrostem o 11.3% przy comiesięcznej dawce 210 mg, w porównaniu ze spadkiem o 0.1% w przypadku placebo oraz wzrostami o 4.1% w przypadku alendronianu i o 7.1% w przypadku teriparatydu. Romosozumab wiązał się również z dużym zwiększeniem gęstości mineralnej kości w całym biodrze i szyjce kości udowej, a także z przejściowym wzrostem markerów tworzenia kości i utrzymującym się spadkiem markera resorpcji kości. Z wyjątkiem łagodnych, na ogół niepowracających reakcji w miejscu wstrzyknięcia po romosozumabie, zdarzenia niepożądane były podobne w poszczególnych grupach. U kobiet po menopauzie z małą masą kostną romosozumab wiązał się ze zwiększeniem gęstości mineralnej kości i tworzenia kości oraz ze zmniejszeniem resorpcji kości. (Badanie finansowane przez Amgen i UCB Pharma; numer ClinicalTrials.gov: NCT00896532.).

Cel badania: Celem tego badania jest przedstawienie wyczerpującego, zaktualizowanego przeglądu diagnostyki i leczenia osteoporozy pomenopauzalnej.

Wyniki: W ciągu ostatnich 1–2 lat w dziedzinie osteoporozy pomenopauzalnej dokonano kilku ważnych odkryć. U kobiet leczonych kwasem zoledronowym przez 6 lat stwierdzono mniej morfometrycznych złamań kręgów niż u kobiet, które przerwały leczenie po 3 latach. Dłuższy czas terapii bisfosfonianami wiąże się z większym ryzykiem atypowych złamań kości udowej. Wydaje się, że terapia skojarzona teriparatydem i denosumabem zwiększa gęstość mineralną kości w większym stopniu niż każda z tych terapii stosowana osobno u kobiet po menopauzie z wysokim ryzykiem złamania. Trwa badanie kilku nowych metod leczenia osteoporozy, znajdujących się na różnych etapach rozwoju. Nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących terapii osteoporozy nadal stanowi poważny problem w praktyce klinicznej.

Cel badania: Osteoporoza dotyka około 8 milionów kobiet i 2 milionów mężczyzn w Stanach Zjednoczonych. Związane z nią złamania są częstą i możliwą do uniknięcia przyczyną zachorowalności i śmiertelności nawet u 50 procent starszych kobiet.

Wyniki: Preventive Services Task Force zaleca stosowanie dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej do badań przesiewowych wszystkich kobiet w wieku 65 lat i starszych oraz kobiet w wieku od 60 do 64 lat, u których występuje zwiększone ryzyko złamania. Niektóre organizacje zalecają rozważenie badań przesiewowych u wszystkich mężczyzn w wieku 70 lat i starszych. U osób z osteoporozą rozpoznaną na podstawie dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej lub wcześniejszego złamania niskoenergetycznego skuteczne leczenie pierwszego wyboru obejmuje zapobieganie upadkom, odpowiednie spożycie wapnia (co najmniej 1,200 mg dziennie) i witaminy D (co najmniej 700–800 IU dziennie) oraz leczenie bisfosfonianem. U niektórych podgrup pacjentów można rozważyć raloksyfen, kalcytoninę, teriparatyd lub terapię hormonalną.

Cel badania: Szacuje się, że osteoporoza dotyka 200 milionów ludzi na całym świecie. Złamania niskoenergetyczne biodra, kręgosłupa i nadgarstka wiążą się z wysoką śmiertelnością i stanowią duże obciążenie społeczno-ekonomiczne.

Wyniki: Kombinacje senolityczne i degradery oparte na PROTAC reprezentują nowsze mechanizmy działania. W tym przeglądzie omówiono chemię tych związków, zależności między ich strukturą a aktywnością, ich farmakologię przedkliniczną oraz postępy w ocenie klinicznej. Szczególną uwagę poświęcono zarówno niepowodzeniom (odanacatib, kalcylityki, antagoniści integryn, inhibitory Src), jak i sukcesom, ponieważ wnioski płynące z niepowodzeń kształtują późniejsze wybory chemiczne. Staramy się wskazać strategie oparte na chemii, które najskuteczniej przyspieszały translację od badań laboratoryjnych do zastosowań klinicznych w chorobach kości, oraz te, którym się to nie udało.

Cel badania: Osteoporoza związana z przewlekłą chorobą nerek (PChN) występuje u około 25% wszystkich pacjentów z PChN. Jej częstość wzrasta wraz ze spadkiem czynności nerek i wynosi nawet 75% u starszych pacjentów dializowanych.

Wyniki: Ze względu na zwiększoną częstość występowania modyfikowalnych czynników ryzyka złamań niskoenergetycznych w PChN wszystkim pacjentom z osteoporozą związaną z PChN należy zapewnić interwencje niefarmakologiczne. Dokonujemy przeglądu aktualnej literatury i opisujemy 10 wskazówek dotyczących interwencji niefarmakologicznych mogących zmodyfikować ryzyko złamań u pacjentów z PChN: odpowiednie spożycie wapnia i witaminy D, właściwe odżywianie i spożycie białka, unikanie palenia tytoniu i alkoholu, przegląd stosowanych leków, zachęcanie do ćwiczeń, ograniczanie zagrożeń w domu, zapobieganie niedociśnieniu ortostatycznemu, dbanie o neuropatię i ocenianie ryzyka upadków, a także wdrażanie usług koordynacji opieki nad pacjentami po złamaniach — wszystko to ma znaczenie dla pacjenta z osteoporozą związaną z PChN. Podobnie jak w populacji ogólnej, po rozpoznaniu osteoporozy należy w pierwszej kolejności rozważyć interwencje niefarmakologiczne. W niniejszym artykule sugerujemy, jak dostosować je do potrzeb pacjenta z PChN.