Osteoporoza — czy to naprawdę tylko brak wapnia?

Cel badania: Osteoporoza pomenopauzalna (PMO) jest główną przyczyną złamań niskoenergetycznych na całym świecie. Chociaż ćwiczenia oraz wapń i witamina D są standardowymi środkami zapobiegawczymi, synergistyczny wpływ ich łącznego stosowania na gęstość mineralną kości (BMD) pozostaje niejasny.

Wyniki: Uwzględniono 13 RCT obejmujących kobiety po menopauzie. W porównaniu z samą suplementacją wapnia i witaminy D interwencje łączone istotnie zwiększały BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa (SMD = 0.31, 95% CI [0.06, 0.55]) i szyjki kości udowej (SMD = 0.47, 95% CI [0.09, 0.84]), przy zgodnych, lecz nieistotnych statystycznie tendencjach w innych lokalizacjach szkieletu. Analizy podgrup wykazały, że wibracje całego ciała przynosiły największe i najbardziej konsekwentne korzyści w obu lokalizacjach, natomiast ćwiczenia łączące umysł i ciało lub tradycyjne ćwiczenia chińskie (np. Baduanjin) istotnie poprawiały BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Krótsze interwencje (≤6 miesięcy) przynosiły większy wzrost BMD, podczas gdy dłuższy czas trwania nie zapewniał dodatkowych korzyści. Ćwiczenia połączone z suplementacją wapnia i witaminy D skutecznie poprawiają gęstość mineralną kości u kobiet po menopauzie, zwłaszcza w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i szyjce kości udowej. Wibracje całego ciała oraz ćwiczenia łączące umysł i ciało przynoszą największe korzyści, a najskuteczniejsze okazują się interwencje krótkoterminowe.

Cel badania: Celem niniejszego badania było sprawdzenie, czy łączna suplementacja wapnia i witaminy D jest korzystna w przypadku osteoporozy u kobiet po menopauzie.

Wyniki: Łączne stosowanie wapnia i witaminy D istotnie zwiększyło całkowitą gęstość mineralną kości (BMD) (standaryzowane różnice średnich (SMD) = 0.537; 95% przedział ufności (CI): 0.227 do 0.847), BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa (SMD = 0.233; 95% CI: 0.073 do 0.392; P < 0.001), BMD ramion (SMD = 0.464; 95% CI: 0.186 do 0.741) oraz BMD szyjki kości udowej (SMD = 0.187; 95% CI: 0.010 do 0.364). Istotnie zmniejszyło również częstość złamań biodra (RR = 0.864; 95% CI: 0.763 do 0.979). Analiza podgrup wykazała, że łączne stosowanie wapnia i witaminy D istotnie zwiększało BMD szyjki kości udowej tylko wtedy, gdy dawka przyjmowanej witaminy D nie przekraczała 400 IU d-1 (SMD = 0.335; 95% CI: 0.113 do 0.558), ale nie przy dawce przekraczającej 400 IU d-1 (SMD = -0.098; 95% CI: -0.109 do 0.305), a wapń nie miał wpływu na BMD szyjki kości udowej.

Cel badania: Suplementacja wapnia i witaminy D jest powszechnie zalecana w celu zapobiegania osteoporozie i późniejszym złamaniom; istnieją jednak znaczne kontrowersje dotyczące związku takiej suplementacji z ryzykiem złamań. Celem było przeprowadzenie metaanalizy randomizowanych badań kontrolowanych [RCT] dotyczących suplementacji wapnia i witaminy D oraz zapobiegania złamaniom u dorosłych.

Wyniki: Spośród odnalezionych cytowań osiem badań obejmujących 30,970 uczestników spełniało kryteria włączenia do analizy głównej; odnotowano w nich 195 złamań biodra i 2231 wszystkich złamań. Metaanaliza wszystkich badań wykazała, że suplementacja wapnia i witaminy D powodowała statystycznie istotne zmniejszenie o 15 % ryzyka wszystkich złamań (SRRE, 0.85; 95 % przedział ufności [CI], 0.73-0.98) oraz o 30 % ryzyka złamań biodra (SRRE, 0.70; 95 % CI, 0.56-0.87). Liczne analizy wrażliwości i podgrup przyniosły podobne zbiorcze zależności. Ograniczeniem jest wykorzystanie w tym badaniu danych z analizy podgrup Women's Health Initiative. Ta metaanaliza RCT przemawia za stosowaniem suplementów wapnia i witaminy D jako interwencji zmniejszającej ryzyko złamań zarówno u osób mieszkających w społeczności, jak i u osób przebywających w placówkach opiekuńczych, w średnim i starszym wieku.

Cel badania: Najważniejsze zagadnienia kliniczne Osteoporoza pomenopauzalna Złamania i osteoporoza są częste, szczególnie wśród starszych kobiet, a złamania biodra mogą mieć katastrofalne skutki. Leczenie jest na ogół zalecane kobietom po menopauzie, u których wynik T gęstości mineralnej kości wynosi -2.5 lub mniej, które przebyły złamanie kręgosłupa lub biodra albo uzyskały w narzędziu oceny ryzyka złamań (FRAX) wynik wskazujący na zwiększone ryzyko złamania.

Wyniki: Teriparatyd zmniejsza ryzyko złamań pozakręgowych i kręgów. Podczas leczenia zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki i atypowych złamań kości udowej, są one jednak rzadkie. Bilans korzyści i ryzyka leczenia osteoporozy jest zdecydowanie korzystny dla większości kobiet z osteoporozą. Ponieważ korzyści utrzymują się po odstawieniu alendronianu lub kwasu zoledronowego, u pacjentek z niższym ryzykiem złamania można rozważyć przerwy w leczeniu po 5 latach terapii alendronianem lub 3 latach terapii kwasem zoledronowym.

Cel badania: Celem jest sformułowanie wytycznych praktyki klinicznej dotyczących farmakologicznego leczenia osteoporozy u kobiet po menopauzie.

Wyniki: Dowody z badań klinicznych oraz wnioski z doświadczenia klinicznego dotyczącego farmakoterapii osteoporozy poddano krytycznej ocenie podczas opracowywania niniejszych wytycznych dotyczących leczenia osteoporozy pomenopauzalnej. Podczas obrad komitetu redakcyjnego uwzględniono również preferencje pacjentek, dane dotyczące przestrzegania zaleceń i kontynuowania leczenia, a także ryzyko i korzyści z perspektywy pacjentki i świadczeniodawcy. Członkowie komitetu redakcyjnego osiągnęli konsensus w sprawie czterech zasad postępowania: (i) Ryzyko przyszłych złamań u kobiet po menopauzie należy określać za pomocą narzędzi oceny dostosowanych do danego kraju, aby ukierunkować podejmowanie decyzji. (ii) Preferencje pacjentek należy uwzględniać przy planowaniu leczenia. (iii) Interwencje żywieniowe i dotyczące stylu życia oraz zapobieganie upadkom powinny towarzyszyć wszystkim schematom farmakoterapii, aby zmniejszyć ryzyko złamań. (iv) Dostępnych jest wiele terapii farmakologicznych zdolnych do zmniejszenia częstości złamań u kobiet po menopauzie zagrożonych złamaniami, przy akceptowalnym stosunku korzyści do ryzyka i akceptowalnym profilu bezpieczeństwa.

Cel badania: Wielkość i masa szkieletu są uwarunkowane genetycznie. Optymalną wielkość szkieletu można osiągnąć, jeśli podaż składników odżywczych, tj. wapnia, jest wystarczająca, ale zależnego od wieku spadku masy szkieletu, który rozpoczyna się w trzeciej dekadzie życia, nie można powstrzymać samym odpowiednim spożyciem wapnia.

Wyniki: Suplementacja witaminą D w dawce przekraczającej zalecane dzienne spożycie nie wydaje się korzystna w osteoporozie, choć może być korzystna w przypadkach nadczynności przytarczyc wieku podeszłego. Obliczenia oparte na obrocie wapnia w kościach wskazują, że zalecane dzienne spożycie wapnia jest wystarczające dla chłopców i mężczyzn, ale niewystarczające dla dorastających dziewcząt. Spożycie wapnia przez kobiety jest prawdopodobnie zbyt niskie, by spowolnić obrót wapnia w kościach do jego uwarunkowanego genetycznie minimum. Odpowiednie spożycie wapnia w dzieciństwie i okresie dojrzewania jest niezbędne do osiągnięcia optymalnej masy i wielkości kości.

Cel badania: Zbadanie związku między częstotliwością dosalania potraw a występowaniem osteoporozy oraz ocena modyfikującego wpływu podatności genetycznej.

Wyniki: Podczas mediany okresu obserwacji wynoszącej 14.7 lat odnotowano 15,953 przypadki osteoporozy. W porównaniu z grupą, która nigdy lub rzadko dosalała potrawy, w pełni skorygowane HR wyniosły 1.09 (95% CI 1.04-1.15) dla osób, które dosalały je zazwyczaj, oraz 1.32 (95% CI 1.24-1.41) dla tych, które robiły to zawsze (P dla trendu <0.001). Związek był silniejszy u mężczyzn, osób rasy białej i osób z wyższym BMI. W analizach łącznych najwyższe ryzyko występowało u uczestników z wysokim ryzykiem genetycznym, którzy zawsze dosalali potrawy (HR 2.68, 95% CI 2.41-2.98). W tej samej kohorcie ciągłe dosalanie potraw wiązało się również z wyższą śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR 1.18, 95% CI 1.14-1.23) i częstszymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi (HR 1.21, 95% CI 1.17-1.26). Większa częstotliwość dosalania potraw wiązała się z wyższym ryzykiem wystąpienia osteoporozy. W połączeniu z zaobserwowanymi w tej kohorcie zależnościami dotyczącymi układu sercowo-naczyniowego wyniki te sugerują, że dosalanie potraw może być modyfikowalnym zachowaniem mającym znaczenie dla wielu chorób związanych z wiekiem.

Cel badania: Zbadanie związków przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) z upadkami i osteoporozą oraz potencjalnych modyfikacji tych związków.

Wyniki: Wśród uwzględnionych uczestników 45.8% stanowili mężczyźni, a średni wiek wynosił 56.4 lat. Łącznie 22,363 (4.7%) uczestników chorowało na POChP. Podczas mediany okresu obserwacji wynoszącej 12.1 lat upadków doświadczyło 28,527 uczestników, a u 8811 rozpoznano osteoporozę. Po uwzględnieniu cech demograficznych, czynników związanych ze stylem życia i chorób współistniejących POChP wiązała się z wyższym ryzykiem upadków (HR 1.51, 95% CI 1.45 do 1.58) i osteoporozy (HR 2.37, 95% CI 2.22 do 2.53). W przypadku osteoporozy zaobserwowano istotną interakcję z płcią (HR 2.94, 95% CI 2.54 do 3.40 u mężczyzn i HR 2.25, 95% CI 2.09 do 2.42 u kobiet, P dla interakcji<0.001). Status palenia istotnie modyfikował związek z upadkami; HR wynosiły 1.37 (95% CI 1.28 do 1.47) u osób, które nigdy nie paliły, 1.54 (95% CI 1.44 do 1.64) u byłych palaczy i 1.77 (95% CI 1.61 do 1.95) u aktualnych palaczy (P dla interakcji<0.001). POChP wiązała się ze zwiększonym ryzykiem upadków i osteoporozy.

Cel badania: W tym porównawczym badaniu przekrojowym oceniono gęstość mineralną kości (BMD) i jej związek z kontrolą glikemii oraz biochemicznymi markerami kostnymi u dorosłych z cukrzycą typu 2 (T2DM) i bez niej w regionie Al-Kasim w Arabii Saudyjskiej.

Wyniki: T2DM rozpoznano u 69.9% uczestników; 48.0% miało osteopenię, a 19.2% osteoporozę. Wiek metrykalny wiązał się z postępującą utratą gęstości mineralnej kości w kolejnych kohortach (Pearson χ² = 11.14, p = 0.025). Wśród uczestników z T2DM średnie HbA1c wzrastało wraz z dłuższym czasem trwania cukrzycy (rho Spearmana = 0.310, p = 0.027). W eksploracyjnym modelu wielomianowej regresji logistycznej wyższe HbA1c wiązało się z niższymi kategoriami gęstości mineralnej kości; każdy wzrost HbA1c o 1% wiązał się z większymi szansami wystąpienia osteopenii (skorygowany iloraz szans [aOR] = 2.34, 95% przedział ufności [CI]: 1.12-4.88; p = 0.024) i osteoporozy (aOR = 3.89, 95% CI: 1.45-10.42; p = 0.007). Stężenie wapnia w surowicy i fosfatazy alkalicznej (ALP) nie wykazywało istotnego związku z gęstością mineralną kości. Niska gęstość mineralna kości była częsta w badanej populacji.

Cel badania: Pierwotna nadczynność przytarczyc (PHPT) dotyka głównie kobiet, szczególnie po menopauzie. Nie jest w pełni jasne, czy różnice związane z płcią wykraczają poza epidemiologię i wpływają na obraz kliniczny choroby. Zbadaliśmy różnice związane z płcią w obrazie klinicznym PHPT.

Wyniki: Łącznie uwzględniono 315 pacjentów (64 mężczyzn i 251 kobiet; stosunek kobiet do mężczyzn 3.9:1). Średni wiek w chwili rozpoznania był podobny u obu płci (60 ± 16 vs. 59 ± 13 lat, p = 0.499), a 77% kobiet było po menopauzie. Mimo porównywalnych średnich stężeń wapnia w surowicy u mężczyzn częściej stwierdzano stężenie wapnia w surowicy > 1 mg/dL powyżej górnej granicy normy (42% vs. 29%, p = 0.042), większe wydalanie wapnia z moczem i niższe stężenie fosforanów w surowicy. U kobiet stwierdzono istotnie większe zajęcie układu kostnego, z wyższą częstością występowania osteopenii/osteoporozy (71.7% vs. 53.1%, p = 0.004), złamań kręgów (44% vs. 12%, p < 0.001), pozakręgowych złamań niskoenergetycznych (34% vs. 12%, p = 0.003) oraz bólu kości i mięśni (60.7% vs. 10.3%, p < 0.001). Z kolei kamica nerkowa (p = 0.013) i choroby współistniejące układu sercowo-naczyniowego (p = 0.046) występowały częściej u mężczyzn.