Materiały stomatologiczne — co tak naprawdę mamy w ustach?

Cel badania: Przeprowadzenie przeglądu wpływu wstępnego podgrzewania i/lub podgrzewania materiałów żywicznych i jonomerowych na ich właściwości fizyczne i mechaniczne oraz omówienie korzyści i metod wstępnego podgrzewania/podgrzewania, które były stosowane.

Wyniki: Po zakończeniu przeglądu tytułów i streszczeń wyników wyszukiwania wybrano 74 artykuły. Wstępne podgrzewanie żywic kompozytowych zmniejsza lepkość, ułatwia adaptację do ścian opracowanego ubytku, zwiększa stopień konwersji i zmniejsza skurcz polimeryzacyjny. Wstępne podgrzewanie cementów żywicznych poprawia wytrzymałość, adhezję i stopień konwersji. Kleje stomatologiczne wykazywały dobre wyniki, takie jak większa siła wiązania z zębiną. Jednak w przeciwieństwie do materiałów żywicznych materiały jonomerowe zwiększają lepkość podczas podgrzewania. Podgrzewanie poprawia właściwości mechaniczne i fizyczne. Brakuje jednak badań klinicznych potwierdzających zalety techniki podgrzewania.

Cel badania: Celem tego przeglądu systematycznego i metaanalizy było znalezienie i zebranie dowodów dotyczących klinicznych powikłań oraz odsetka powodzenia i przeżycia uzupełnień pośrednich wykonanych z natychmiastowym uszczelnieniem zębiny.

Wyniki: Do tego przeglądu włączono łącznie 11 badań. Częstość powikłań klinicznych była mniejsza w przypadku natychmiastowo uszczelnionej zębiny niż w przypadku protokołów bez uszczelnienia zębiny. Wskaźnik przeżycia uzupełnień osadzonych zgodnie z protokołem natychmiastowego uszczelnienia zębiny był wyższy (96.4% do 100%) niż w przypadku natychmiastowego uszczelnienia zębiny (81.8% do 96.7%) i był ujemnie skorelowany z czasem obserwacji. Intensywność i częstość występowania nadwrażliwości pooperacyjnej były statystycznie istotnie mniejsze w przypadku uzupełnień z natychmiastowym uszczelnieniem zębiny niż w przypadku uzupełnień bez uszczelnienia zębiny lub cementowanych metodą konwencjonalną (P<.05). Pośrednie uzupełnienia z natychmiastowo uszczelnioną zębiną wiązały się z mniejszą liczbą powikłań klinicznych oraz większym odsetkiem powodzenia i przeżycia niż uzupełnienia wykonane bez uszczelnienia zębiny. Aby uniknąć nadwrażliwości pooperacyjnej lub zmniejszyć jej intensywność, powierzchnie zębiny należy uszczelniać natychmiast po opracowaniu. Zaleca się przeprowadzenie większej liczby długoterminowych randomizowanych badań klinicznych w celu potwierdzenia tych wniosków opartych na dowodach.

Cel badania: Cel: Celem tego badania było przedstawienie wytycznych opartych na dowodach dotyczących zębów mlecznych z głęboką próchnicą lub urazem, wymagających leczenia miazgi żywej (VPT). Metody: Przeprowadzono przegląd systematyczny/metaanalizę dotyczącą żywych zębów mlecznych z następstwami urazu lub próchnicy, stosując GRADE do oceny pewności dowodów stanowiących podstawę zaleceń klinicznych.

Wyniki: W przypadku żywych siekaczy mlecznych z głęboką próchnicą pulpotomia była statystycznie istotnie skuteczniejsza niż pulpektomia. Zęby z rozpoznaniem odwracalnego zapalenia miazgi lub bez niego, przebiegającego z bólem, wykazywały porównywalny odsetek powodzenia po 12 miesiącach leczenia metodą IPT lub pulpotomii z użyciem cementu krzemianowo-wapniowego. Następujące czynniki miały niewielki lub żaden istotny wpływ na powodzenie pulpotomii z użyciem MTA: metody usuwania miazgi koronowej; roztwór do płukania; metoda tamowania krwawienia; podkład na MTA; leczenie podczas jednej lub dwóch wizyt; zęby przednie lub boczne. Wnioski: Leczenie pośrednie miazgi lub pulpotomia z użyciem cementu krzemianowo-wapniowego prawdopodobnie zwiększają skuteczność leczenia miazgi żywej w porównaniu z innymi metodami VPT, takimi jak bezpośrednie przykrycie miazgi i inne pulpotomie, po 24 miesiącach (umiarkowana pewność).

Cel badania: To randomizowane badanie kontrolowane porównywało 15-letnie powodzenie kliniczne i wskaźnik przeżycia zębów leczonych endodontycznie i odbudowanych przy użyciu wkładów z włókna szklanego lub metalu.

Wyniki: Średni czas obserwacji wynosił 179.6 ± 7 miesięcy, a odsetek pacjentów zgłaszających się na wizytę kontrolną wyniósł 91.6 %. Wskaźnik powodzenia wynosił 48.0 % dla wkładów metalowych, 59.2 % dla prefabrykowanych wkładów z włókna szklanego i 49.5 % dla indywidualnych wkładów z włókna szklanego. Wskaźnik przeżycia wynosił 53.6 % dla wkładów metalowych, 68.5 % dla prefabrykowanych wkładów z włókna szklanego i 55.3 % dla indywidualnych wkładów z włókna szklanego. Nie zaobserwowano statystycznie istotnego wpływu materiału wkładu. Zaobserwowano jednak tendencję do większego powodzenia/przeżycia zębów z prefabrykowanymi wkładami z włókna szklanego. Zęby z wkładami metalowymi ulegały częstszym niepowodzeniom z powodu złamania korzenia niż zęby z wkładami z włókna szklanego. Zaobserwowano tendencję do lepszego powodzenia klinicznego i wyższego wskaźnika przeżycia zębów odbudowanych przy użyciu wkładów z włókna szklanego, mimo że materiał wkładu nie miał statystycznie istotnego wpływu na wynik kliniczny.

Cel badania: Wstęp: Jedną z podstawowych zasad współczesnej medycyny, w tym stomatologii, jest profilaktyka. Jeśli jednak leczenie nie zostanie rozpoczęte, może dojść do utraty zębów, co wymaga zastosowania protez stomatologicznych w celu przywrócenia funkcji i estetyki układu stomatognatycznego.

Wyniki: Natomiast stopy metali nieszlachetnych (chromowo-kobaltowe i chromowo-niklowe) są wysoce podatne na biokorozję w środowisku kwaśnym, co może sprzyjać rozwojowi bakterii wywołujących próchnicę i stan zapalny, potencjalnie nasilając dysbiozę jamy ustnej. Wnioski: Dobór materiałów odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy mikrobiologicznej jamy ustnej i zapobieganiu chorobom związanym z płytką nazębną. Stopy wysokoszlachetne i tytan są bardziej biokompatybilne niż stopy metali nieszlachetnych. Do pełnego zrozumienia tych interakcji między materiałami a drobnoustrojami potrzebne są jednak dalsze długoterminowe badania kliniczne oraz modele biofilmu wielogatunkowego.