Magnez — dlaczego tak wielu z nas ma niedobór i jak go rozpoznać?

Cel badania: Magnez jest niezbędnym minerałem w organizmie człowieka i uczestniczy w ~80% znanych funkcji metabolicznych. Obecnie szacuje się, że 60% dorosłych nie osiąga średniego zalecanego spożycia (ADI), a 45% Amerykanów ma niedobór magnezu, który wiąże się między innymi z takimi stanami chorobowymi jak nadciśnienie, cukrzyca i zaburzenia neurologiczne.

Wyniki: Niedobór magnezu można przypisać powszechnym praktykom żywieniowym, lekom i metodom uprawy, a także szacunkom, według których zawartość minerałów w warzywach zmniejszyła się nawet o 80⁻90% w ciągu ostatnich 100 lat. Jednak pomimo znaczenia tego minerału jest on słabo poznany z kilku punktów widzenia, zwłaszcza ze względu na jego wyjątkowy mechanizm wchłaniania i wrażliwą gospodarkę kompartmentową w organizmie, co utrudnia określenie statusu magnezu. Oparcie się na kilku popularnych testach analitycznych próbek przyczyniło się do znacznego zamieszania w literaturze. W tym przeglądzie omówione zostaną przyczyny niedoboru magnezu, jego wchłanianie, gospodarka nim i rozmieszczenie w kompartmentach organizmu, ze wskazaniem wyzwań, jakie stwarza to przy określaniu statusu magnezu zarówno w praktyce klinicznej, jak i w badaniach.

Cel badania: Magnez jest niezbędny do utrzymania prawidłowego funkcjonowania komórek i narządów. Nieodpowiednia równowaga magnezowa wiąże się z różnymi zaburzeniami, takimi jak deformacje szkieletu, choroby układu krążenia i zespół metaboliczny.

Wyniki: Nieodpowiednia równowaga magnezowa wiąże się z różnymi zaburzeniami, takimi jak deformacje szkieletu, choroby układu krążenia i zespół metaboliczny. Niestety rutynowo mierzone stężenie magnezu w surowicy nie zawsze odzwierciedla całkowity status magnezu w organizmie. W ten sposób prawidłowe stężenie magnezu we krwi przesłania powszechny niedobór magnezu. Inne metody pomiaru magnezu, w tym test obciążenia magnezem, mogą dokładniej odzwierciedlać całkowity status magnezu w organizmie, a tym samym usprawnić identyfikację osób z niedoborem magnezu i zapobiegać powikłaniom związanym z tym niedoborem.

Cel badania: Liczne badania epidemiologiczne, eksperymentalne i kliniczne przeprowadzone w ciągu ostatnich 30 lat konsekwentnie wykazały, że przewlekły niedobór magnezu wiąże się z szeregiem poważnych zaburzeń i/lub je nasila (Tabela 1). Mimo to przewlekły niedobór magnezu nie jest powszechnie rozpoznawany, a głównym powodem tego jest fakt, że stężenie magnezu w surowicy nie odzwierciedla dokładnie zasobów magnezu w organizmie.

Wyniki: Rodzi to poważne pytania, a mianowicie: (i) czy przewlekły niedobór magnezu należy brać pod uwagę u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka niezależnie od stężenia magnezu w surowicy, nawet gdy jest ono „normalne”? oraz (ii) czy po rozpoznaniu należy podawać doustny suplement magnezu w celu uzupełnienia zasobów organizmu? Uświadomienie sobie istotnej roli magnezu w prawidłowym funkcjonowaniu komórek i zdrowiu kości może pomóc w opracowaniu dobrze przemyślanego i uzasadnionego podejścia do tych pytań. Zaproponowano i omówiono praktyczne testy oceny statusu magnezu u dorosłych.

Cel badania: Magnez jest ważnym kationem wewnątrzkomórkowym, niezbędnym do funkcjonowania setek układów enzymatycznych. Wyczerpanie zasobów magnezu często obserwuje się u hospitalizowanych pacjentów i zwykle jest wtórne do utraty magnezu przez nerki lub jelita.

Wyniki: Klinicznie niedobór magnezu może objawiać się nadpobudliwością nerwowo-mięśniową, hipokalcemią, hipokaliemią i zaburzeniami rytmu serca. Wydaje się, że terapia magnezem poprawia przeżywalność pacjentów z zawałem mięśnia sercowego. Niedobór magnezu rozpoznaje się zwykle na podstawie niskiego stężenia magnezu w surowicy, chociaż test tolerancji magnezu może lepiej wskazywać na stany niedoboru magnezu. U pacjentów ciężko chorych magnez podaje się zwykle pozajelitowo; doustny magnez można podawać w celu długotrwałego uzupełniania jego zasobów.

Cel badania: Stosuje się dwa różne rodzaje terapii magnezem: fizjologiczną doustną suplementację magnezu, która jest całkowicie nietoksyczna, ponieważ łagodzi niedobory magnezu, po prostu normalizując jego spożycie, oraz farmakologiczną terapię magnezem, która może wywołać toksyczność, ponieważ powoduje jatrogenny nadmiar magnezu. Pierwotne i wtórne niedobory magnezu stanowią jedyne wskazania do fizjologicznej doustnej terapii magnezem.

Wyniki: Wlewy magnezu można rozważać wyłącznie na oddziałach intensywnej terapii, przy uważnym monitorowaniu tętna, ciśnienia tętniczego, głębokich odruchów ścięgnistych, godzinowej diurezy, elektrokardiogramu i parametrów oddechowych. Wysokie doustne dawki magnezu, oprócz działania przeczyszczającego, mogą powodować utajone powikłania, które mogą skrócić życie. Mogą nadal istnieć pewne wskazania do stosowania przeczyszczających i zobojętniających kwas właściwości nierozpuszczalnego magnezu, zwłaszcza podczas przerywanej hemodializy. Wreszcie miejscowe wykorzystanie właściwości magnezu działających na skórę i błony śluzowe oraz cytoprotekcyjnych pozostaje zasadne, zwłaszcza w roztworach kardioplegicznych i do przechowywania przeszczepów.