Jedno ćwiczenie na kilogramy i kruche kości — czy to naprawdę takie proste?

Cel badania: Cukrzyca typu 2 (T2DM) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem złamań. Utrata masy ciała w ramach leczenia T2DM może prowadzić do zmniejszenia masy kostnej. W tym systematycznym przeglądzie piśmiennictwa podjęliśmy próbę zbadania wpływu ćwiczeń na zdrowie kości u osób z T2DM. Ponadto przeanalizowaliśmy rodzaje ćwiczeń, które mogą zapobiegać kruchości kości u osób z T2DM i ją leczyć.

Wyniki: Ćwiczenia różnią się rodzajem, obciążeniem mechanicznym i intensywnością, podobnie jak osteogenna odpowiedź na ćwiczenia. Ćwiczenia aerobowe poprawiają zdrowie metaboliczne osób z T2DM. Jednak obciążający kości element ćwiczeń jest niezbędny dla zdrowia kości. Interwencje odchudzające w T2DM powodują utratę masy kostnej, którą można ograniczyć, jeśli towarzyszą im ćwiczenia oporowe lub obciążające kości. Połączenie ćwiczeń aerobowych obciążających kości i ćwiczeń oporowych wydaje się zapobiegać nadmiernej utracie masy kostnej u osób z T2DM. Dowody są jednak skąpe, a uzasadnione są badania kliniczne analizujące wpływ ćwiczeń na zdrowie kości u osób z T2DM.

Cel badania: Osteoporoza jest poważnym problemem zdrowia publicznego, charakteryzującym się małą masą kostną i zwiększoną podatnością na złamania, przede wszystkim biodra, kręgosłupa i nadgarstka. Szacuje się, że powoduje ona rocznie 1,5 miliona złamań w Stanach Zjednoczonych u osób w wieku 50 lat i starszych.

Wyniki: W ciągu ostatnich 10 lat niemal dwa tuziny badań przekrojowych i podłużnych wykazały bezpośredni i pozytywny związek między wpływem treningu oporowego a gęstością kości. Z kolei w kilku innych badaniach odnotowano niewielki wpływ na gęstość kości lub jego brak. Wyniki te można jednak częściowo przypisać projektowi badania, intensywności i czasowi trwania protokołu ćwiczeń oraz zastosowanym technikom pomiaru gęstości kości. W porównaniu z tradycyjnymi metodami farmakologicznymi i żywieniowymi poprawy zdrowia kości u osób starszych trening oporowy o wysokiej intensywności ma dodatkową zaletę: wpływa na wiele czynników ryzyka osteoporozy, w tym poprawia siłę i równowagę oraz zwiększa masę mięśniową.

Cel badania: Miażdżyca jest przewlekłą chorobą zapalną związaną ze wzrostem stężenia markerów zapalenia, takich jak CRP — wiarygodny wskaźnik prognostyczny zdarzeń sercowo-naczyniowych. Zapalenie odgrywa również kluczową rolę w patogenezie osteoporozy.

Wyniki: Różne składowe zespołu metabolicznego są jednocześnie dobrze znanymi czynnikami ryzyka osteoporozy. Udowodniono, że trening fizyczny, utrata masy ciała i dieta śródziemnomorska obniżają poziom cytokin. W przeciwieństwie do masy mięśniowej tkanka tłuszczowa, jeśli w ogóle, przyczynia się jedynie w niewielkim stopniu do zachowania kości. W konsekwencji zwiększanie beztłuszczowej masy ciała przy jednoczesnym zmniejszaniu masy tłuszczowej wydaje się najskuteczniejszym sposobem zapobiegania zarówno miażdżycy, jak i osteoporozie.

Cel badania: Ogólna rola ćwiczeń jako integralnego elementu zapobiegania osteoporozie i jej leczenia pozostaje niejasna i budzi kontrowersje.

Wyniki: Ogólna rola ćwiczeń jako integralnego elementu zapobiegania osteoporozie i jej leczenia pozostaje niejasna i budzi kontrowersje. Dość powszechnie uznaje się, że brak obciążenia prowadzi do utraty masy kostnej, osoby prowadzące siedzący tryb życia mają na ogół mniejszą masę kostną niż osoby ćwiczące (na podstawie danych z badań przekrojowych), ćwiczenia mogą powodować niewielki wzrost masy kostnej (na podstawie danych z badań podłużnych), a ćwiczenia nie mogą zrekompensować utraty estrogenów. Pozostaje jednak wiele pytań dotyczących ćwiczeń i układu kostnego, na przykład: w jaki sposób pośredniczy się w pozornym osteogennym działaniu ćwiczeń, jaki jest związek ćwiczeń ze zmniejszaniem liczby złamań oraz jak wyjaśnić rozbieżność między wywołanym ćwiczeniami przyrostem masy kostnej (mniejszym) a utratą masy kostnej wskutek braku obciążenia (większą).

Cel badania: Aktywność fizyczna jest powszechnie uznawana za podstawowy element promocji zdrowia i zapobiegania chorobom przewlekłym. Historycznie główny nacisk kładziono na ćwiczenia aerobowe, podczas gdy trening oporowy poświęcał mu stosunkowo mniej uwagi.

Wyniki: Jednak tylko około jedna czwarta dorosłych w Stanach Zjednoczonych spełnia te zalecenia, mimo że niemal połowa osiąga zalecany poziom samej aktywności aerobowej. Chociaż każda forma aktywności fizycznej może przynosić korzyści zdrowotne, udział zarówno w ćwiczeniach aerobowych, jak i wzmacniających mięśnie, takich jak trening oporowy, przynosi bardziej wszechstronne i znaczące korzyści zdrowotne. W miarę jak badania nad treningiem oporowym wykroczyły poza jego tradycyjne ukierunkowanie na wyniki sportowe, coraz więcej dowodów wykazało jego skuteczność w zapobieganiu licznym chorobom przewlekłym i ich leczeniu. W tym przeglądzie narracyjnym podsumowano rolę treningu oporowego w zapobieganiu kilku powszechnym chorobom przewlekłym związanym ze stylem życia i ich leczeniu, w tym cukrzycy typu 2, otyłości, nadciśnieniu, chorobom układu krążenia, dyslipidemii i osteoporozie.