Enzymy trzustkowe — czy brak enzymów jest przyczyną wzdęć i chudnięcia?

Cel badania: Zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki (EPI) często występuje u pacjentów z przewlekłym zapaleniem trzustki (CP). To roczne, prospektywne, wieloośrodkowe, obserwacyjne badanie dotyczące postępowania w chorobie miało na celu ocenę poprawy objawów i jakości życia pacjentów z CP i EPI otrzymujących enzymatyczną terapię zastępczą trzustki.

Wyniki: Oceniono łącznie 294 pacjentów (kohorta 1, n = 206; kohorta 2, n = 88). Odsetek pacjentów doświadczających objawów żołądkowo-jelitowych i nawracającego bólu po 1 roku uległ istotnemu zmniejszeniu w obu kohortach (P < 0.001). Złagodzenie objawów odzwierciedlała poprawa wyników GIQLI po 1 roku w obu kohortach (P < 0.001), niezależnie od ciężkości i etiologii CP. Poprawa wyników GIQLI była wyraźniejsza w kohorcie 2 (P < 0.001). W tym badaniu dotyczącym postępowania w chorobie pankreatyna przyniosła ulgę w objawach i poprawę jakości życia pacjentów z EPI związanym z CP.

Cel badania: Zbadano skuteczność terapeutyczną konwencjonalnego preparatu enzymów trzustkowych pochodzenia świńskiego (Pankreon-Granulat), preparatu kwasoodpornego (Kreon) oraz kwasostabilnego preparatu enzymatycznego pochodzenia grzybiczego (Nortase) w leczeniu ciężkiej biegunki tłuszczowej pochodzenia trzustkowego.

Wyniki: W przypadku wszystkich trzech preparatów enzymatycznych uzyskano istotne (p mniejsze niż 0.05) zmniejszenie całkowitego dobowego wydalania tłuszczu z kałem. W grupie terapeutycznej A zmniejszenie to wynosiło średnio 58% dla Kreon (100,000 U lipazy/dobę), 67% dla Pankreon-Granulat (360,000 U lipazy/dobę) i 54% dla Nortase (75,000 U lipazy/dobę); odpowiednie wartości w grupie terapeutycznej B wynosiły 58%, 52% i 46% przy identycznych dawkach. Zatem w obu grupach działanie konwencjonalnego preparatu enzymów trzustkowych pochodzenia świńskiego oraz preparatu kwasoodpornego pochodzenia świńskiego lub kwasostabilnego preparatu pochodzenia grzybiczego było w dużej mierze równoważne, mimo że dwa ostatnie preparaty podawano w dawkach wynoszących zaledwie 1/4 dawki pierwszego preparatu.

Cel badania: Zbadaliśmy wpływ enzymatycznej terapii zastępczej trzustki (PERT) na masę ciała, stan odżywienia i jakość życia (QoL) u pacjentów z zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki po pankreatoduodenektomii.

Wyniki: W analizie zgodnej z protokołem, 3 miesiące po rozpoczęciu badania, pacjenci z grupy PERT przybrali średnio 1.09 kg, a pacjenci z grupy placebo stracili średnio 2.28 kg (różnica między grupami: 3.37 kg; P < .001). Jednak w analizie zgodnej z zamiarem leczenia nie zaobserwowano różnicy masy ciała między grupami. Trzy miesiące po rozpoczęciu badania średnie stężenie prealbuminy w surowicy wzrosło o 10.9 mg/dL w grupie PERT i o 7.8 mg/dL w grupie placebo (P = .002). Niska zgodność z zaleceniami dotyczącymi PERT była istotnym czynnikiem ryzyka utraty masy ciała (P < .001). Nie stwierdzono istotnej różnicy w wynikach QoL między grupami. W analizie zgodnej z zamiarem leczenia danych z randomizowanego badania nie stwierdziliśmy istotnego wpływu PERT na średnią masę ciała pacjentów z zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki po pankreatoduodenektomii. Jednak przy aktywnej edukacji i monitorowaniu PERT mogła zwiększyć masę ciała i poprawić parametry odżywienia. ClinicalTrials.gov nr: NCT02127021.

Cel badania: Występowanie niedożywienia i zaburzeń trawienia badano u dziewięciu pacjentów poddanych pankreatoduodenektomii oraz sklerotyzacji pozostałego kikuta trzustki neoprenem. Operacja powoduje całkowitą utratę zewnątrzwydzielniczej funkcji trzustki, ale oszczędza funkcję komórek wyspowych.

Wyniki: Średnia masa ciała, która bezpośrednio po operacji wynosiła 52.8 Kg, wzrosła do 54.9 Kg w czasie kontroli szpitalnej (p mniejsze niż 0.01) i do 58.0 Kg po sześciu miesiącach terapii pancrelipazą ECM (p mniejsze niż 0.05). Podczas kontroli szpitalnej wynik testu D-ksylozowego był prawidłowy u wszystkich pacjentów, a steatorrhea zmniejszyła się ze średniej 32.8 g/d bez suplementacji enzymów do 16.7 g/d podczas terapii pancrelipazą (16,050 U lipazy/posiłek). Całkowita utrata zewnątrzwydzielniczej funkcji trzustki po operacji była dobrze tolerowana. W rzeczywistości, podczas terapii pancrelipazą pacjenci odzyskali znaczną część pierwotnej masy ciała, a biochemiczne wskaźniki niedożywienia uległy normalizacji.

Cel badania: Autorzy rozważają różne strategie długotrwałej enzymatycznej terapii zastępczej w odniesieniu do złożonych mechanizmów leżących u podstaw zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki. Stan ten występuje w przewlekłym zapaleniu trzustki i w mukowiscydozie, najczęstszej potencjalnie śmiertelnej chorobie dziedzicznej wśród osób rasy białej.

Wyniki: Główne cele badań nad enzymatyczną terapią zastępczą obejmowały opracowanie preparatów o wysokim stężeniu enzymów, zapobieganie ich inaktywacji przez kwas żołądkowy oraz lepsze mieszanie preparatów z posiłkami. Autorzy omawiają wszystkie różne preparaty enzymatyczne, od proszku pankreatynowego po tabletki powlekane dojelitowo pierwszej generacji, oraz analizują zalety podawania antagonistów receptora H-2 lub leków zobojętniających kwas żołądkowy, a także możliwość stymulowania wydzielania wodorowęglanów jako uzupełnienia enzymatycznej terapii zastępczej trzustki. Znaczące korzyści w leczeniu niewydolności trzustki przyniosło wprowadzenie powlekanych dojelitowo mikrosfer, które zapewniają stały poziom enzymów docierających do dwunastnicy zmieszanych z posiłkiem, a także są odporne na inaktywację przez kwas żołądkowy.

Cel badania: Porównano względną skuteczność trzech dostępnych w handlu suplementów enzymów trzustkowych w poprawie wchłaniania tłuszczu, stosując test oddechowy z [14C]trioleiny u 12 pacjentów z przewlekłym zapaleniem trzustki. Dwa suplementy były powlekane dojelitowo.

Wyniki: Wstępne podanie ranitydyny nie poprawiło dodatkowo wchłaniania u pacjentów otrzymujących preparaty niepowlekane dojelitowo, lecz było skuteczne u osób z wysokim lub prawidłowym wydzielaniem kwasu (P mniejsze niż 0.001). Nasze wyniki sugerują, że zalecana dawka preparatów powlekanych dojelitowo jest niewystarczająca dla dorosłych pacjentów z ciężkim przewlekłym zapaleniem trzustki. Po drugie, znaczna zmienność wydzielania kwasu u takich pacjentów może wyjaśniać różnice w wynikach uzyskanych przez innych badaczy dotyczących przydatności równoczesnego podawania leków zobojętniających kwas żołądkowy i antagonistów H2. Rutynowy pomiar wydzielania kwasu żołądkowego może pomóc zoptymalizować dobór i postać suplementacji enzymami trzustkowymi.

Cel badania: Zewnątrzwydzielnicza dysfunkcja trzustki jest niedostatecznie rozpoznawaną chorobą współistniejącą u osób z cukrzycą typu 2 (T2DM), która może zaburzać kontrolę glikemii poprzez złe wchłanianie, niedobór witaminy D i zmniejszoną stymulację inkretynową. Oceniliśmy wpływ uzupełniającej terapii pankreatyną na wyniki metaboliczne w T2DM oraz zbadaliśmy modyfikującą rolę funkcji zewnątrzwydzielniczej.

Wyniki: W obu grupach odnotowano spadek HbA1c, ale zmniejszenie było większe w przypadku pankreatyny (-1.3 ± 1.0 % vs -1.1 ± 0.9 %; p = 0.014). Wartość wyjściowa HbA1c (β = 0.419, p < 0.001) i FE-1 (β = -0.0025, p < 0.001) niezależnie przewidywały zmianę HbA1c. Interakcja leczenie × FE-1 była istotna (β = -0.0088, p < 0.001), co wskazuje, że dodatkowa korzyść z pankreatyny pojawiała się poniżej ∼ 80 µg/g. U pacjentów z FE-1 < 100 µg/g zaobserwowano najbardziej wyraźną poprawę glikemii. Zaobserwowano dodatkowe korzyści w zakresie trójglicerydów i witaminy D. Uzupełniające podawanie pankreatyny przynosi umiarkowaną korzyść glikemiczną w T2DM, głównie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności zewnątrzwydzielniczej. Ukierunkowane stosowanie w oparciu o badanie FE-1 może umożliwić bardziej spersonalizowaną strategię terapeutyczną.

Cel badania: Celem jest ocena skuteczności enzymatycznej terapii zastępczej trzustki (PERT) z zastosowaniem mikrokapsułkowanych preparatów pankreatyny w korygowaniu stanu odżywienia pacjentów z przewlekłym zapaleniem trzustki (CP) i towarzyszącą zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki (EPI).

Wyniki: Po zakończeniu PERT odnotowano istotną tendencję do wzrostu BMI u pacjentów w obu grupach. W grupie I wskaźnik ten wzrósł z 21.45 [95% przedział ufności (CI) 19.80-23.92] kg/m2 do 22.15 (95% CI 20.31-23.86) kg/m2, a w grupie II — z 19.22 (95% CI 18.33-21.99) kg/m2 do 22.0 (95% CI 19.97-24.08) kg/m2. Jednocześnie czas trwania PERT (miesiące) istotnie korelował ze zmianą masy ciała pacjenta (r=0.4679; 95% CI 0.2384-0.6479, p=0.0002). Ocena laboratoryjnych markerów stanu odżywienia po PERT wykazała ogólną tendencję wzrostową stężeń białka całkowitego, albuminy, witaminy D, magnezu, transferyny i żelaza w obu grupach; jednak istotne statystycznie różnice w zmianach obserwowano głównie u pacjentów z grupy II.

Cel badania: Biegunkę po gastrektomii często przypisuje się zespołowi poposiłkowemu lub zmianom czynnościowym; jednak zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki (EPI) wynikająca ze zmian anatomicznych i fizjologicznych może być niedostatecznie rozpoznawaną przyczyną złego wchłaniania i pogorszenia stanu odżywienia. Ponieważ objawy EPI są często nieswoiste, choroba może pozostać nierozpoznana i prowadzić do postępującego niedożywienia, jeśli nie jest leczona.

Wyniki: Rozpoczęto PERT z pankreatyną zawierającą 25,000 jednostek lipazy (Norzyme), podawaną podczas posiłków. Po leczeniu ustąpiła steatorrhea, a wypróżnienia uległy normalizacji bez ograniczania tłuszczu w diecie. Stężenie albuminy w surowicy następnie uległo normalizacji, a masa ciała powróciła do prawidłowego zakresu, co wskazuje na poprawę stanu odżywienia. Ten przypadek podkreśla kliniczną wartość ukierunkowanej na odżywienie oceny w identyfikowaniu uleczalnych przyczyn złego wchłaniania, takich jak EPI, u pacjentów z utrzymującą się biegunką po gastrektomii.