Dzieci szczepione i nieszczepione — czy ktoś je w ogóle porównał?

Cel badania: Odra (rubeola) jest wysoce zaraźliwą chorobą, wiążącą się ze znaczną zachorowalnością i śmiertelnością. Szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR) jest żywą, atenuowaną szczepionką stosowaną w Stanach Zjednoczonych (US) od początku lat 70. XX wieku w celu zapobiegania zakażeniu odrą. W tym retrospektywnym, podłużnym badaniu kohortowym oceniono skuteczność szczepienia dzieci MMR (VE) w zapobieganiu zdiagnozowanym przypadkom odry.

Wyniki: Członkowie kohorty zaszczepieni MMR mieli istotnie mniejsze ryzyko zachorowania na odrę w modelach bez korekty (VE = 83.6, 95% CI = 67.2-91.8%) i skorygowanych (VE = 80.7, 95% CI = 61.5-83.9%) w porównaniu z kohortą nieszczepioną. VE wynosiła 80% wśród młodszych osób otrzymujących MMR (12-15 miesięcy), natomiast 90% wśród starszych osób otrzymujących MMR (16-20 miesięcy) w porównaniu z kohortą nieszczepioną. Rutynowe szczepienie dzieci MMR istotnie zmniejszyło częstość występowania odry u dzieci, a VE była większa u starszych osób otrzymujących szczepionkę (16-20 miesięcy) niż u młodszych (12-15 miesięcy).

Cel badania: Dane dotyczące pośredniej ochrony dzieci dzięki szczepieniu przeciwko koronawirusowi 2019 (COVID-19) członków gospodarstwa domowego są niewystarczające, a analizy oceniające skuteczność szczepionek przeciw COVID-19 są ograniczone.

Wyniki: Łącznie zaszczepiono 18.4% (2289), z czego 91.4% otrzymało szczepionkę mRNA BNT162b2, a 8.6% inaktywowaną szczepionkę przeciw COVID-19; 48.7% otrzymało jedną dawkę, a 51.3% otrzymało 2 dawki. Odsetki wyników dodatnich w czasie rzeczywistym RT-PCR były znacznie wyższe u starszych dzieci (P < 0.001) i wyższe u dzieci w wieku 12 lat i starszych [iloraz szans (OR), 1.34; 95% przedział ufności (CI): 1.21-1.47] w porównaniu z pozostałymi. Zakażenia SARS-CoV-2 występowały istotnie rzadziej w grupie zaszczepionej (w pełni i nie w pełni) (P < 0.001). Dzieci nieszczepione (OR, 4.88; 95% CI: 3.77-6.13) i nie w pełni zaszczepione (OR, 1.83; 95% CI: 1.52-2.12) miały większe ryzyko zakażenia COVID-19 w porównaniu z pacjentami w pełni zaszczepionymi. Nie stwierdzono istotnego związku między odsetkami dodatnich wyników RT-PCR w czasie rzeczywistym u pacjentów a statusem szczepień lub preferencjami dotyczącymi szczepionek członków gospodarstwa domowego (P > 0.05 dla każdego). Wskaźniki zakażeń SARS-CoV-2 były istotnie niższe u zaszczepionych dzieci, zwłaszcza szczepionkami mRNA.

Cel badania: Türkiye wprowadziła w 2012 roku dwudawkowy program szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A szczepionką inaktywowaną, jako część krajowego kalendarza szczepień dzieci. Jednak dane dotyczące długotrwałego utrzymywania się odporności wywołanej szczepionką u tureckich dzieci pozostają ograniczone. Celem badania była ocena trwałości odpowiedzi IgG anty-HAV po rutynowym szczepieniu dzieci przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A.

Wyniki: Seropozytywność IgG anty-HAV wynosiła 97.8% wśród zaszczepionych dzieci. Odsetki seropozytywności pozostawały wysokie w czasie, ale wykazywały stopniowy spadek z 99.4% w pierwszym roku do 90.0% w ósmym roku po szczepieniu. Mimo tego spadku większość zaszczepionych dzieci pozostawała seropozytywna przez cały okres obserwacji. Natomiast seropozytywność w grupie nieszczepionej wynosiła 38.7%, co odzwierciedla naturalną ekspozycję populacji na wirusa zapalenia wątroby typu A. Ze względu na retrospektywny przekrojowy schemat badania nie można było systematycznie ocenić podłużnych zmian stężenia przeciwciał, klinicznie potwierdzonych przypadków zapalenia wątroby typu A ani możliwych bezobjawowych zakażeń HAV. Nasze wyniki pokazują, że dwudawkowy schemat szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A szczepionką inaktywowaną zapewnia utrzymującą się ochronę serologiczną przez okres do ośmiu lat u tureckich dzieci.

Cel badania: WHO zaleciła niedawno włączenie szczepionki przeciwko rotawirusom do krajowych programów szczepień wszystkich krajów. W krajach obu Ameryk, Europy i Australii, które wprowadziły rutynowe szczepienia dzieci przeciwko rotawirusom, zaobserwowano znaczne zmniejszenie obciążenia ciężką biegunką dziecięcą.

Wyniki: WHO zaleciła niedawno włączenie szczepionki przeciwko rotawirusom do krajowych programów szczepień wszystkich krajów. W krajach obu Ameryk, Europy i Australii, które wprowadziły rutynowe szczepienia dzieci przeciwko rotawirusom, zaobserwowano znaczne zmniejszenie obciążenia ciężką biegunką dziecięcą. Oprócz ochrony zaszczepionych dzieci, wydaje się, że częstość występowania choroby zmniejsza się również u dzieci nieszczepionych, co sugeruje pośrednie korzyści ze szczepień (tj. ochronę zbiorowiskową). Wstępne dane z badań klinicznych z Afryki i Azji są obiecujące, a potrzebne są dalsze działania, aby zoptymalizować korzyści ze szczepień w krajach rozwijających się, gdzie szczepionki prawdopodobnie przyniosą największy efekt.

Cel badania: Zakażenia wywoływane przez Streptococcus pneumoniae (znane również jako pneumokoki) stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi. Zakażenia pneumokokowe są najczęstszą przyczyną łagodniejszych zakażeń dróg oddechowych, takich jak zapalenie ucha i zatok, oraz poważniejszych chorób, w tym zapalenia płuc (z posocznicą lub bez niej) i zapalenia opon mózgowych.

Wyniki: Potrzebne są zatem nowe metody leczenia i zapobiegania zakażeniom pneumokokowym, a najnowsze postępy w tej dziedzinie mogą utorować drogę nowym strategiom. Ostatnio uzyskano kilka ważnych wyników dotyczących epidemiologii i genomiki pneumokoków oraz wpływu wprowadzenia szczepionek skoniugowanych przeciwko pneumokokom i pandemii COVID-19. Ponadto badania nad patogenezą dostarczyły wyjaśnień, wskazując, że interakcje między czynnikami wirulencji pneumokoków a receptorami gospodarza mogą zostać wykorzystane do opracowania nowych terapii oraz że zaproponowano nowych kandydatów na szczepionki. W tym przeglądzie podsumowujemy niektóre najnowsze wyniki, od badań nad chorobami klinicznymi po podstawowe badania nad patogenezą, które mogą mieć znaczenie dla przyszłych strategii zwalczania choroby.