Ból kręgosłupa — czy operacja naprawdę jest jedynym wyjściem?

Cel badania: Ból dolnej części pleców może przebiegać z bólem korzeniowym spowodowanym patologią korzeni nerwów lędźwiowo-krzyżowych. Mobilizacja nerwowa (NM) to technika terapeutyczna stosowana w leczeniu bólu dolnej części pleców i bólu korzeniowego (LBRP). Celem było określenie skuteczności interwencji NM w poprawie bólu, niepełnosprawności i funkcjonowania u dorosłych z LBRP.

Wyniki: NM może być skutecznym narzędziem przynoszącym krótkoterminową poprawę bólu, funkcjonowania i niepełnosprawności związanych z LBRP. Potrzebne są dodatkowe badania wysokiej jakości.

Cel badania: Celem było określenie skuteczności interwencji obejmującej określone ćwiczenia w leczeniu pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców i radiologicznym rozpoznaniem spondylolizy lub kręgozmyku. W fizjoterapii pacjentów z bólem pleców w ostatnim czasie skupiono się na celowym treningu mięśni otaczających kręgosłup (głębokich mięśni brzucha i mięśni wielodzielnych lędźwi), które mają zapewniać dynamiczną stabilizację i precyzyjną kontrolę odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Wyniki: Po interwencji w grupie wykonującej określone ćwiczenia odnotowano statystycznie istotne zmniejszenie natężenia bólu i poziomu niepełnosprawności funkcjonalnej, które utrzymało się podczas kontroli po 30 miesiącach. W grupie kontrolnej nie zaobserwowano istotnych zmian tych parametrów ani po interwencji, ani podczas kontroli.

Cel badania: Celem badania było ustalenie, czy nieinwazyjna terapia dekompresji kręgosłupa (NSDT) jest skuteczna w resorpcji przepukliny i zwiększaniu wysokości krążka u pacjentów z przepukliną krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowym (LHNP).

Wyniki: Obie metody leczenia miały korzystny wpływ na poprawę bólu, przywrócenie sprawności funkcjonalnej i zmniejszenie grubości przepukliny. Chociaż zmniejszenie rozmiaru przepukliny było większe w SG niż w CG, nie stwierdzono istotnych różnic między grupami ani przewagi żadnej z nich nad drugą (p > 0,05). Badanie wykazało, że u pacjentów z LHNP poddanych fizjoterapii nastąpiła poprawa, potwierdzona danymi klinicznymi i radiologicznymi. NSDT można stosować jako metodę wspomagającą inne metody fizjoterapii w leczeniu przepukliny krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowym.

Cel badania: Zmiany Morela-Lavallée (MLL) to zamknięte pourazowe urazy typu degloving, spowodowane oddzieleniem tkanki podskórnej od leżącej pod nią powięzi. Chociaż najczęściej opisywane są w okolicy krętarza większego i miednicy, lędźwiowe MLL występują rzadko i mogą zostać przeoczone u pacjentów zgłaszających się z pourazowym bólem dolnej części pleców.

Wyniki: Kontrolne badanie ultrasonograficzne wykazało jedynie minimalną pozostałość zbiornika płynu, bez płynu możliwego do odprowadzenia, dlatego odstąpiono od aspiracji. Objawy stopniowo ustępowały i całkowicie zniknęły w ciągu czterech tygodni. Ten przypadek pokazuje, że lędźwiowa MLL jest rzadką przyczyną silnego pourazowego bólu dolnej części pleców, mimo uspokajających wyników obrazowania struktur kostnych. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie obrazowanie tkanek miękkich mogą pomóc w doborze postępowania, uniknięciu niepotrzebnego leczenia inwazyjnego oraz umożliwić skuteczne ustąpienie wybranych niewielkich ostrych zmian przy zastosowaniu leczenia zachowawczego.

Cel badania: Ból dolnej części pleców i miednicy związany z ciążą jest częstym schorzeniem układu mięśniowo-szkieletowego, któremu towarzyszą znaczny ból, ograniczona mobilność i ograniczenia funkcjonalne w czasie ciąży. Możliwości farmakologicznego leczenia bólu ograniczają względy bezpieczeństwa matki i płodu, co zwiększa zależność od zachowawczych interwencji układu mięśniowo-szkieletowego.

Wyniki: Sześć randomizowanych badań kontrolowanych spełniło kryteria włączenia do syntezy jakościowej, a cztery z nich, obejmujące 254 uczestników, dostarczyły bezpośrednio możliwych do wyodrębnienia danych do głównych analiz ilościowych metaanalizy. Zachowawcze interwencje układu mięśniowo-szkieletowego wiązały się z istotnym zmniejszeniem natężenia bólu (SMD -0,85; 95% CI od -1,18 do -0,53; P < 0,001; I² = 34%) i niepełnosprawności funkcjonalnej (SMD -0,84; 95% CI od -1,31 do -0,37; P < 0,001; I² = 66%). Analiza podgrup wykazała liczbowo większy wpływ na ból w przypadku interwencji wspomaganych urządzeniami, następnie metod opartych na akupunkturze oraz metod manualnych lub manipulacyjnych, chociaż różnice między podgrupami nie były statystycznie istotne (P = 0,26). Jedno badanie oceniono jako obarczone wysokim ryzykiem błędu systematycznego, natomiast pozostałe badania zaklasyfikowano jako budzące pewne zastrzeżenia. Zachowawcze interwencje układu mięśniowo-szkieletowego wiązały się z poprawą natężenia bólu i niepełnosprawności funkcjonalnej u kobiet z bólem dolnej części pleców i miednicy związanym z ciążą.

Cel badania: WPROWADZENIE Optymalna strategia leczenia osteoporotycznych złamań kompresyjnych kręgów (OVCF) pozostaje niejasna. Celem tego jednoośrodkowego badania było porównanie wyników przezskórnej wertebroplastyki (PVP) i leczenia zachowawczego u 55 pacjentów z OVCF.

Wyniki: Nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości powikłań między grupami (P > 0,05). WNIOSKI Zarówno PVP, jak i leczenie zachowawcze łagodziły ból i poprawiały jakość życia pacjentów z OVCF. PVP zapewniała szybsze złagodzenie bólu i powrót sprawności funkcjonalnej. Chociaż leczenie zachowawcze prowadziło do wolniejszej poprawy i dłuższego okresu leżenia w łóżku, długoterminowe wyniki kliniczne i częstość powikłań były podobne w obu grupach.

Cel badania: Chociaż leczenie zachowawcze często łagodzi objawy przepukliny krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowym (LDH) i z czasem sprzyja jej samoistnej resorpcji, wartość kliniczna terapii falą uderzeniową generowaną pozaustrojowo (ESWT) w przyspieszaniu tego procesu pozostaje niedostatecznie zbadana.

Cel badania: Ból stawu krzyżowo-biodrowego (SIJ) jest istotnym źródłem przewlekłego osiowego bólu dolnej części pleców i pośladków. Początkowe leczenie zwykle obejmuje modyfikację aktywności, fizjoterapię, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i inne leki nieopioidowe. Możliwości leczenia interwencyjnego mogą obejmować wstrzyknięcia kortykosteroidów, ablację prądem o częstotliwości radiowej oraz, w wybranych opornych przypadkach, zespolenie SIJ.

Wyniki: Wstrzyknięcie PRP wiązało się z utrzymującą się poprawą w zakresie bólu u dwóch pacjentów z opornym bólem SIJ, u których zawiodło wiele konwencjonalnych metod leczenia. Przypadki te dostarczają dodatkowych obserwacji klinicznych z praktyki, przemawiających za dalszym badaniem PRP jako potencjalnej niechirurgicznej możliwości dla starannie wybranych pacjentów z utrzymującym się bólem SIJ.