Amla — indyjski owoc z większą dawką witaminy C niż cytryna?

Cel badania: Emblica Officinalis (amla) to roślina często stosowana w medycynie tradycyjnej ze względu na przypisywane jej właściwości przeciwzapalne, przeciwutleniające, hipoglikemiczne i hipolipidemiczne. Jednak obecne dowody dotyczące jej potencjału w zapobieganiu nieprawidłowościom metabolicznym związanym z chorobami przewlekłymi i ich leczeniu pozostają niejednoznaczne.

Wyniki: W metaanalizie uwzględniono pięć RTC. Po suplementacji amlą łączne wyniki wykazały istotne zmniejszenie stężeń CRP (p = 0.002), glukozy we krwi na czczo (FBG) (p < 0.001), cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-c) (p < 0.001), cholesterolu całkowitego (TC) (p < 0.001) i triglicerydów w surowicy (TG) (p < 0.001), a także wzrost stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-c) (p < 0.001). Do analizy podgrup wykorzystano wyjściowe stężenia wskaźników biochemicznych. Suplementacja amlą daje nadzieję na poprawę parametrów metabolicznych u dorosłych. Ogólnie rzecz biorąc, populacje uwzględnione w analizie miały zazwyczaj 40–58 lat, średnie BMI wynosiło 25.5, a czas trwania interwencji mieścił się w zakresie od 3 do 12 tygodni. W związku z tym konieczne są dalsze badania, aby potwierdzić i rozszerzyć przedstawione tutaj wyniki.

Cel badania: Emblica Officinalis (znana również jako amla lub agrest indyjski), naturalny, tradycyjny i funkcjonalny pokarm w Azji, przynosi korzyści fizjologiczne, takie jak ochrona wątroby, komórek i przed promieniowaniem, a także działanie hipolipidemiczne. Ponadto amla często działa jako silny przeciwutleniacz ze względu na wysoką zawartość kwasu askorbinowego w owocach (od 1,100 do 1,700 mg/100 g owocu).

Wyniki: 2.55 +/- 0.24 mM, p < 0.05) u pacjentów z mocznicą. Z drugiej strony nie zaobserwowano istotnych różnic w czynności wątroby (GOP i GPT), czynności nerek (kreatynina, azot mocznikowy we krwi i kwas moczowy), wskaźniku cukrzycowym (glukoza w osoczu i adiponektyna) ani wskaźniku aterogennym (stosunek LDL/HDL, cholesterol całkowity i homocysteina) u pacjentów leczonych amlą przez 4 miesiące. Nasze dane sugerują, że suplementacja amlą może zwiększać zdolność antyoksydacyjną osocza i zmniejszać stres oksydacyjny u pacjentów z mocznicą. Jednak ekstrakt z amli nie wpływał na czynność wątroby ani nerek, ani na wskaźniki cukrzycowe i aterogenne u pacjentów z mocznicą.

Cel badania: Badaliśmy ochronne działanie amli (Emblica officinalis) na patogenezę stresu oksydacyjnego (OS) i odpowiedzi zapalnej u szczurów z niedoczynnością tarczycy karmionych dietą wysokotłuszczową (HFD), jako eksperymentalnym modelem niedoczynności tarczycy (HT) z otyłością.

Wyniki: Samo PTU i HFD powodowały OS i odpowiedź zapalną, o czym świadczył wzrost stężenia osoczowego MDA, TNF-α, CRP i GPx, któremu towarzyszył spadek poziomów TAS i zredukowanego glutationu (GSH). Analiza proteomiczna wykazała zwiększoną ekspresję pERK, pP38, TNF-α, IL6, COX2 i NOX-4 w wątrobie i nerkach tych szczurów. Ponadto wszystkie te zaburzenia metaboliczne nasilały się jeszcze bardziej, gdy po HT następowało dodanie HFD. Sugerowało to synergizm między HT a spożywaniem HFD w rozwoju OS i odpowiedzi zapalnej. Leczenie ekstraktem z owoców amli znacząco przywróciło równowagę redoks i sygnalizację zapalną oraz złagodziło OS i odpowiedź zapalną, co sugeruje możliwość stosowania tego naturalnego związku jako alternatywnego środka leczniczego lub terapii wspomagającej w leczeniu powikłań metabolicznych współwystępujących z HT.

Cel badania: Emblica officinalis jest wymieniana jako maharasayana w wielu tekstach ajurwedyjskich i wspomaga inteligencję, pamięć, wolność od chorób, długowieczność oraz siłę zmysłów. Niniejsze badanie zaprojektowano w celu zbadania wpływu taninowych składników E. officinalis (EoT) na poprawę pamięci na poziomie biochemicznym, anatomicznym, behawioralnym i molekularnym w przypadku choroby Alzheimera (AD) wywołanej chlorkiem glinu (AlCl3) u szczurów.

Wyniki: Podawanie dootrzewnowe AlCl3 (100 mg/kg bw) przez 60 dni znacząco zwiększyło stężenie glinu (Al), aktywność AChE oraz ekspresję białek prekursora amyloidu, A-beta1-42, beta- i gamma-sekretaz w porównaniu z grupą kontrolną w hipokampie i korze mózgowej. Doustne jednoczesne podawanie EoT szczurom otrzymującym AlCl3 przez 60 dni znacząco przywróciło stężenie Al, aktywność AChE i poziom cząsteczek związanych z syntezą A-beta w badanych obszarach mózgu. Zaburzenia uczenia się przestrzennego, pamięci i lokomocji obserwowane u szczurów leczonych AlCl3 zostały znacząco złagodzone przez EoT. Dlatego EoT może być obiecującą terapią łagodzącą neurotoksyczność glinu, jednak konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia dokładnego mechanizmu działania EoT.