Szafran — najdroższa przyprawa świata na smutek i bezsenność?

Cel badania: Szafran (Crocus sativus), jako lek ziołowy, był szeroko badany pod kątem leczenia zaburzeń neurologicznych i psychiatrycznych. Celem tego przeglądu systematycznego była ocena ogólnego wpływu szafranu na funkcje poznawcze, depresję, lęk, zaburzenia snu, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) oraz zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD).

Wyniki: Włączono czterdzieści sześć randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), których czas trwania wynosił od 4 do 48 tygodni; badano w nich szafran lub jego ekstrakty, stosowane samodzielnie albo w połączeniu z konwencjonalnymi lekami. Szafran był skuteczniejszy niż placebo w poprawie funkcji poznawczych, depresji, przy ogólnej wielkości efektu wynoszącej -4.26 (95% CI: -5.76, -2.77), lęku — -3.75 (95% CI: -5.83, -1.67) — oraz zaburzeń snu — -1.91 (95% CI: -2.88, -0.93). Szafran nie był gorszy od konwencjonalnych leków w leczeniu zaburzeń funkcji poznawczych, depresji, lęku, ADHD i OCD; był też dobrze tolerowany i powodował niewiele działań niepożądanych. Szafran może wywierać działanie ochronne w zaburzeniach neurologicznych i psychiatrycznych oraz stanowi stosunkowo korzystną i bezpieczną metodę leczenia.

Cel badania: W tym badaniu przedstawiono przegląd systematyczny i metaanalizę oceniające wpływ suplementacji Crocus sativus L. (szafranem) na lęk, depresję i zaburzenia nastroju u dorosłych. Ze względu na niejednoznaczne wyniki wcześniejszych badań klinicznych autorzy dokonali syntezy danych z randomizowanych badań kontrolowanych placebo, aby wyjaśnić ogólną skuteczność szafranu w zakresie wyników dotyczących zdrowia psychicznego.

Wyniki: Uwzględniono łącznie 34 RCT obejmujące 1769 uczestników. Suplementacja szafranem istotnie obniżyła wyniki w skali BDI (14 badań; 817 uczestników; WMD = -4.39, 95% CI: od -6.64 do -2.15, p < 0.001, I2 = 92.3%) oraz BAI (6 badań; 339 uczestników; WMD = -5.06, 95% CI: od -8.44 do -1.68, p = 0.003, I2 = 94.8%). Nie zaobserwowano istotnego wpływu na wyniki w skalach HDRS, HARS ani POMS. Pewność dowodów oceniono jako umiarkowaną zgodnie z kryteriami GRADE Working Group. Podsumowując, wyniki sugerują, że suplementacja szafranem może być skuteczną interwencją uzupełniającą zmniejszającą zgłaszane przez dorosłych objawy depresji i lęku. Brak efektów ocenianych przez klinicystów wskazuje na potrzebę przeprowadzenia wysokiej jakości badań.

Cel badania: Szafran, przyprawa pozyskiwana z kwiatu Crocus sativus, był przedmiotem kilku badań oceniających jego działanie przeciwdepresyjne, a niedawna metaanaliza potwierdziła jego skuteczność w leczeniu dużej depresji.

Wyniki: W przeglądzie systematycznym zidentyfikowano sześć badań. W badaniach porównujących z placebo szafran wykazywał duży efekt terapeutyczny, a w porównaniu z lekami przeciwdepresyjnymi jego skuteczność przeciwdepresyjna była podobna. Potencjalne działanie przeciwdepresyjne szafranu może wynikać z jego właściwości serotoninergicznych, przeciwutleniających, przeciwzapalnych, neuroendokrynnych i neuroprotekcyjnych. Dotychczasowe badania stanowią wstępne potwierdzenie zasadności stosowania szafranu w leczeniu depresji o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Konieczne są dalsze badania, aby poszerzyć wiedzę na temat roli i działania szafranu w dużej depresji.

Cel badania: Wykazano w poprzednich badaniach, że szafran, pozyskiwany ze znamion kwiatu Crocus sativus, ma działanie przeciwdepresyjne u dorosłych z rozpoznaniem klinicznym. Jednak rekrutowanie niewielkich prób, krótkie okresy leczenia i zróżnicowana jakość badań negatywnie wpłynęły na siłę wniosków.

Wyniki: W odniesieniu do głównego pomiaru wyniku, w porównaniu z placebo, stosowanie szafranu wiązało się z większą poprawą wyniku depresji w skali Depresji, Lęku i Stresu — 21 (β: -2.92 punktu; 95% przedział ufności: od -5.13 do -0.71 punktu; d Cohena = 0.39); klinicznie istotną zmianę (obniżenie o ≥ 7 punktów) uzyskało 72.3% uczestników w grupie szafranu w porównaniu z 54.3% uczestników w grupie placebo (P = 0.010). Jednak w przypadku pozostałych drugorzędowych punktów końcowych nie stwierdzono dowodów na różnice między grupami. W analizach eksploracyjnych obejmujących różne podgrupy i założenia stwierdzono poprawę zaburzeń snu (β: -2.72 punktu; 95% przedział ufności: od -4.99 do -0.46 punktu; d Cohena = 0.44) w podgrupie uczestników z większym nasileniem zaburzeń snu. Nie zgłoszono żadnych poważnych działań niepożądanych.

Cel badania: Celem było potwierdzenie i rozszerzenie wcześniejszych pozytywnych wyników dotyczących poprawiającego sen działania suplementacji szafranem u dorosłych z niezadowalającą jakością snu.

Wyniki: W porównaniu z placebo suplementacja szafranem wiązała się z większą poprawą ocen jakości snu (główny pomiar wyniku), ocen nastroju po przebudzeniu, łącznego wyniku ISQ oraz klasyfikacji ISQ dotyczącej bezsenności. Nie stwierdzono jednak istotnych różnic między grupą szafranu a grupą placebo w przypadku pozostałych miar wyników z kwestionariuszy i dzienniczków snu. Poprawa snu była podobna w przypadku obu podawanych dawek szafranu. W porównaniu z placebo suplementacja szafranem wiązała się ze wzrostem wieczornego stężenia melatoniny, ale nie wpływała na wieczorne stężenie kortyzolu. Suplementacja szafranem była dobrze tolerowana i nie zgłoszono istotnych działań niepożądanych. Wyniki te dodatkowo potwierdzają poprawiające sen działanie 28-dniowej suplementacji szafranem u dorosłych z niezadowalającą jakością snu.

Cel badania: W ostatnich latach fitoterapia jest badana jako źródło alternatywnych metod leczenia zaburzeń nastroju. Jednym z potencjalnych kandydatów jest szafran (Crocus sativus L.), którego głównymi składnikami bioaktywnymi są krocyny i safranal. Celem tego badania było zbadanie skuteczności affron®, standaryzowanego ekstraktu ze znamion Crocus sativus L., w poprawie nastroju, stresu, lęku i jakości snu u zdrowych dorosłych.

Wyniki: Analiza wykazała istotne zmniejszenie negatywnego nastroju oraz objawów związanych ze stresem i lękiem przy dawce 28 mg/dzień (istotna różnica między dawką 28 mg/dzień a placebo w skali całkowitych zaburzeń nastroju POMS, p<0.001, d=-1.10), ale nie wykazała efektu leczenia przy dawce 22 mg/dzień. affron® poprawił nastrój, zmniejszył lęk i pomógł opanować stres bez działań niepożądanych, oferując naturalną alternatywę dla standardowych metod leczenia.

Cel badania: Szafran, naturalny środek o potencjalnych właściwościach przeciwdepresyjnych i przeciwlękowych, zyskał uwagę jako potencjalna opcja terapeutyczna. Celem tego przeglądu systematycznego i metaanalizy była ocena porównawczej skuteczności szafranu i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w leczeniu depresji i lęku.

Wyniki: Szafran może być potencjalną alternatywą dla SSRI w zmniejszaniu objawów depresji i lęku, powodującą mniej działań niepożądanych. Konieczne są dalsze badania z większymi próbami i w zróżnicowanych populacjach, aby zweryfikować te wyniki i zbadać potencjalne czynniki modyfikujące odpowiedź na leczenie.

Cel badania: Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi jest najczęściej występującym zaburzeniem neurorozwojowym na świecie. Leczenie z wyboru obejmuje psychostymulanty, jednak rodzice często niechętnie je podają z powodu działań niepożądanych, dlatego potrzebne są alternatywne metody.

Wyniki: W tym badaniu porównano skuteczność szafranu i standardowego leczenia metylfenidatem, wykorzystując obiektywne testy oraz testy papier-ołówek. Przeprowadziliśmy nierandomizowane badanie kliniczne z udziałem dwóch grup: metylfenidatu (n = 27) i szafranu (n = 36), obejmujących dzieci i młodzież w wieku od 7 do 17 lat. Wyniki wskazują, że skuteczność szafranu jest porównywalna ze skutecznością metylfenidatu. Szafran jest skuteczniejszy w leczeniu objawów nadpobudliwości, natomiast metylfenidat jest skuteczniejszy w leczeniu objawów nieuwagi.

Cel badania: Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) jest częstym zaburzeniem wieku dziecięcego, często leczonym lekami pobudzającymi, takimi jak metylfenidat. Około 30% pacjentów z ADHD nie reaguje na leczenie lub nie toleruje jego działań niepożądanych, co wymaga rozważenia alternatywnych metod. W tym badaniu oceniono skuteczność dodania ekstraktu z szafranu do metylfenidatu w zakresie objawów ADHD i pamięci roboczej u dzieci w wieku 6–12 lat.

Wyniki: Badanie ukończyło 22 uczestników z grupy metylfenidat/szafran oraz 21 uczestników z grupy kontrolnej. Zmiana tendencji w łącznych wynikach ADHD (p = 0.002, d Cohena = 0.85), wyniku nadpobudliwości (p = 0.024, d = 0.62), wyniku impulsywności (p = 0.031, d = 0.58) i wyniku uwagi (p = 0.001, d = 0.92) różniła się istotnie między grupami na podstawie subiektywnych raportów rodziców. Nie stwierdzono jednak istotnych różnic w impulsywności, nieuwadze ani uwadze podtrzymywanej w teście CPT, choć czas reakcji uległ istotnej poprawie (p = 0.023, d = 0.45). Wyniki w teście Corsi Block Span nie wskazały na istotne zmiany pamięci roboczej między grupami. Leczenie skojarzone było dobrze tolerowane i nie zgłoszono ciężkich działań niepożądanych. Wyniki sugerują, że połączenie szafranu z metylfenidatem może poprawiać zgłaszane subiektywnie objawy ADHD, w szczególności nadpobudliwość i impulsywność; obiektywne miary funkcji poznawczych wykazały jednak niewielkie zmiany.