Słabe mięśnie po sześćdziesiątce — czy da się je odbudować?

Cel badania: Trening oporowy jest powszechnie zalecany w leczeniu sarkopenii, jednak dowody dotyczące optymalnych zaleceń treningowych pozostają ograniczone. Celem tego badania była ocena wpływu różnych zaleceń dotyczących treningu oporowego na siłę, funkcjonowanie i masę mięśniową u osób starszych z sarkopenią.

Wyniki: Uwzględniono dwadzieścia cztery randomizowane badania kontrolowane obejmujące 951 uczestników. Model efektów losowych wykazał, że trening oporowy istotnie poprawił siłę chwytu dłoni, prędkość chodu, siłę wyprostu kolana, wyniki testu wstań i idź (TUG) oraz pięciokrotnego testu wstawania z pozycji siedzącej (5STS). Nie zaobserwowano jednak istotnej poprawy w krótkim teście sprawności fizycznej (SPPB), wskaźniku masy mięśni szkieletowych kończyn ani masie mięśni szkieletowych kończyn. Analizy podgrup wykazały istotne różnice w zależności od rodzaju treningu oporowego, jego częstotliwości i miejsca prowadzenia, chociaż metaregresja nie wykazała istotnych źródeł heterogeniczności. Nieliniowy bayesowski model efektów losowych wskazał optymalną dawkę 1220 MET-min/tydzień dla poprawy siły chwytu dłoni, natomiast minimalna skuteczna dawka wynosząca 600 MET-min/tydzień może wystarczyć do uzyskania klinicznie znaczącej poprawy prędkości chodu.

Cel badania: Celem badania była kompleksowa analiza wpływu przyjmowania suplementów wzbogaconych białkiem serwatkowym (WP), z treningiem oporowym (RT) lub bez niego, u starszych pacjentów ze środowiska lokalnego lub szpitalnego, u których sarkopenię rozpoznano zgodnie z kryteriami EWGSOP lub AWGS.

Wyniki: Uwzględniono i przeanalizowano dziesięć badań RCT obejmujących 1154 uczestników. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zmiany masy mięśniowej, siły i sprawności fizycznej. W grupie WP w porównaniu z grupą otrzymującą izokaloryczne placebo (PLA)/standardową konsultację (RC) WP istotnie zwiększyło wskaźnik masy mięśni szkieletowych kończyn (SMD: 0.47, 95%CI: 0.23, 0.71), masę mięśni szkieletowych kończyn (SMD: 0.28, 95%CI: 0.11, 0.45) i prędkość chodu (SMD: 1.13, 95%CI: 0.82, 1.44) u starszych pacjentów z sarkopenią. W grupie WP z RT w porównaniu z grupą PLA/RC stwierdzono istotny wzrost siły chwytu dłoni (SMD: 0.67, 95%CI: 0.29, 1.04). Ponadto wśród drugorzędowych punktów końcowych WP istotnie obniżyło stężenie interleukiny-6, istotnie zwiększyło stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 i albuminy, zwiększyło spożycie całkowitej ilości energii i białka przez uczestników, poprawiło wyniki pacjentów w zakresie czynności życia codziennego i nie miało istotnego wpływu na BMI, masę ciała ani masę tłuszczową.

Cel badania: Przeprowadziliśmy metaanalizę, aby zbadać wpływ treningu oporowego na pomiary składu ciała, siły mięśniowej i sprawności mięśni u starszych osób z sarkopenią.

Wyniki: Czternaście badań spełniających kryteria włączenia obejmowało 561 zdrowych starszych osób z sarkopenią (w wieku od 65.8 do 82.8 lat). W porównaniu z grupą kontrolną trening oporowy miał pozytywny wpływ na masę tłuszczową ciała (SMD = -0.53, 95% CI - 0.81 do - 0.25, p = 0.0002, I2 = 0%), siłę chwytu dłoni (SMD = 0.81, 95%CI 0.35 do 1.27, p = 0.0005, I2 = 81%), siłę wyprostu kolana (SMD = 1.26, 95% CI 0.72 do 1.80, p < 0.0001, I2 = 67%), prędkość chodu (SMD = 1.28, 95%CI 0.36 do 2.19, p = 0.006, I2 = 89%) oraz wynik testu wstań i idź (SMD = -0.93, 95% CI - 1.30 do - 0.56, p < 0.0001, I2 = 23%). Trening oporowy nie miał wpływu na masę mięśni szkieletowych kończyn (SMD = 0.25, 95% CI - 0.27 do 0.78, p = 0.35, I2 = 68%), masę mięśni szkieletowych (SMD = 0.27, 95% CI - 0.02 do 0.56, p = 0.07, I2 = 0%) ani beztłuszczową masę nóg (SMD = 0.12, 95% CI - 0.25 do 0.50, p = 0.52, I2 = 0%).

Cel badania: Suplementacja kreatyną w połączeniu z treningiem oporowym (RT) zwiększa przyrost beztłuszczowej masy tkanek i siły u starzejących się osób dorosłych; jednak wyniki poszczególnych badań znacznie się różnią, co może mieć związek ze strategiami przyjmowania kreatyny. Dlatego celem tego przeglądu było (1) przeprowadzenie zaktualizowanych metaanaliz porównujących kreatynę z

Wyniki: Jednak po wykluczeniu z analiz badań obejmujących fazę ładowania kreatyną kreatyna nie miała większego wpływu na siłę w wyciskaniu na klatkę piersiową ani w wyciskaniu nogami w porównaniu z placebo. Wreszcie suplementacja kreatyną wyłącznie w dni treningu oporowego istotnie zwiększyła pomiary beztłuszczowej masy tkanek i siły w porównaniu z placebo.

Cel badania: W tym badaniu zbadano wpływ treningu oporowego na jakość mięśni, czynniki wzrostu mięśni i sprawność funkcjonalną u starszych kobiet z sarkopenią. Dwadzieścia dwie starsze kobiety z sarkopenią, w wieku powyżej 65 lat, losowo przydzielono do grupy treningu oporowego (RT, n = 12) lub grupy kontrolnej niepodejmującej ćwiczeń (CG, n = 10).

Wyniki: Czynniki wzrostu mięśni, takie jak folistatyna, istotnie wzrosły w grupie RT (p < 0.05, 0.81; duży efekt), natomiast inne zmienne nie uległy zmianie po treningu oporowym. Szesnaście tygodni treningu oporowego poprawiło sprawność funkcjonalną i zapobiegło związanym z wiekiem wzrostom ilości tłuszczu domięśniowego w okolicy ud. Zaobserwowano jednak tylko pewne zmiany czynników wzrostu mięśni, takich jak folistatyna, co sugeruje, że skuteczność treningu oporowego w odniesieniu do czynników wzrostu mięśni jest ograniczona. Trening oporowy z wykorzystaniem masy ciała i taśm elastycznych stanowi alternatywną metodę treningu w sarkopenii, pozwalającą ograniczyć niekorzystny wpływ wieku na funkcję i jakość mięśni.

Cel badania: Dynamiczne ćwiczenia oporowe (DRT) mogą być najbardziej obiecującym środkiem w walce z sarkopenią u osób starszych. Jednak pozytywny wpływ DRT na osteopenię/osteoporozę u mężczyzn wciąż wymaga potwierdzenia.

Wyniki: Biorąc pod uwagę utratę uczestników (n = 2), frekwencję (95%) oraz niezamierzone skutki uboczne/urazy (n = 0), uważamy, że nasz protokół HIT-RT jest wykonalny, atrakcyjny i bezpieczny. Podsumowując, stwierdzamy, że nasza łączona interwencja o niskim progu wejścia, obejmująca HIT-RT/białko/witaminę D/wapń, była wykonalna, bezpieczna i skuteczna w zwalczaniu sarkopenii oraz osteopenii/osteoporozy u starszych mężczyzn z osteosarkopenią. © 2020 Autorzy. Journal of Bone and Mineral Research opublikowane przez American Society for Bone and Mineral Research.

Cel badania: Utrata masy mięśniowej, siły i funkcji, określana jako sarkopenia, często występuje u osób starszych i wiąże się z upadkami, złamaniami, chorobami kardiometabolicznymi oraz niższą jakością życia. Sarkopenia może również występować wtórnie do chorób przewlekłych.

Wyniki: Obecnie nie istnieje farmakologiczne leczenie sarkopenii. Trening oporowy (RT) jest bezpieczny i skuteczny w poprawie masy mięśniowej, siły i sprawności fizycznej u osób starszych oraz pacjentów klinicznych. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi to, czy dana osoba jest określana jako „sarkopeniczna”, czy nie, nie zmienia sposobu zalecania RT. Przedstawiamy tu dowody i niezgodności dotyczące definicji sarkopenii oraz zalecamy, aby skupić się na optymalizacji sposobów zalecania RT i zwiększaniu długoterminowego przestrzegania programu, zamiast na niewielkich modyfikacjach definicji sarkopenii.

Cel badania: Fragala, MS, Cadore, EL, Dorgo, S, Izquierdo, M, Kraemer, WJ, Peterson, MD i Ryan, ED. Trening oporowy dla osób starszych: stanowisko National Strength and Conditioning Association.

Wyniki: Celem tego stanowiska jest przedstawienie przeglądu aktualnej i istotnej literatury oraz zaleceń dotyczących treningu oporowego dla osób starszych opartych na dowodach naukowych. Jak przedstawiono w tym stanowisku, aktualne badania wykazały, że przeciwdziałanie nieużywaniu mięśni poprzez trening oporowy jest skuteczną interwencją w walce z utratą siły i masy mięśniowej, podatnością fizjologiczną oraz ich wyniszczającymi konsekwencjami dla sprawności fizycznej, mobilności, samodzielności, leczenia chorób przewlekłych, dobrostanu psychicznego, jakości życia i oczekiwanej długości życia w zdrowiu. To stanowisko przedstawia dowody uzasadniające zalecenia dotyczące skutecznego treningu oporowego u osób starszych w czterech obszarach: (a) zmienne projektowe programu, (b) adaptacje fizjologiczne, (c) korzyści funkcjonalne oraz (d) kwestie związane z kruchością, sarkopenią i innymi chorobami przewlekłymi.

Cel badania: Sarkopenia u osób starszych stała się poważnym wyzwaniem dla zdrowia publicznego, zagrażającym ich zdrowiu i zdolności do samodzielnego życia. Stan ten, charakteryzujący się spadkiem lub utratą masy mięśniowej, siły i sprawności fizycznej, prowadzi u osób nim dotkniętych do ograniczenia wykonywania czynności życia codziennego i pogorszenia jakości życia.

Wyniki: Konwencjonalne interwencje ruchowe przynoszą nieoptymalną poprawę i charakteryzują się niskim przestrzeganiem zaleceń przez pacjentów. Natomiast trening funkcjonalny, zaprojektowany tak, aby odpowiadał codziennym sytuacjom życiowym osób starszych, może zwiększać ich siłę mięśni, elastyczność, koordynację i inne zdolności fizyczne, skutecznie poprawiając w ten sposób różne funkcje fizyczne u starszych osób z sarkopenią. Ten krótki przegląd podsumowuje mechanizmy, korzyści i implikacje kliniczne treningu funkcjonalnego w różnych układach fizjologicznych i funkcjonalnych u starszych osób z sarkopenią oraz omawia przyszłe kierunki badań i rozwoju. Ma dostarczyć punktu odniesienia przy projektowaniu i wdrażaniu spersonalizowanych, długoterminowych badań interwencyjnych w tej dziedzinie.

Cel badania: W ostatnich latach częstość występowania kruchości fizycznej wzrosła ze względu na starzenie się populacji. Ten zespół geriatryczny charakteryzuje się zmniejszeniem rezerw fizjologicznych i sprawności fizycznej.

Wyniki: Dokonano tu przeglądu najnowszych dowodów dotyczących związanych z wiekiem zmian mikrobioty jelitowej, koncentrując się na tym, jak zmiany te wiążą się z fizjologią mięśni szkieletowych. Opisano również mechanizmy, za pomocą których ćwiczenia modyfikują skład mikrobioty jelitowej i jej szlaki metaboliczne, podkreślając koncepcję „osi ćwiczenia–jelita–mięśnie” jako ramy łączącej aktywność fizyczną, mikrobiom jelitowy, mięśnie szkieletowe i trajektorie kruchości fizycznej. Nasza synteza narracyjna integruje pojawiające się dowody dotyczące interakcji między ćwiczeniami, mikrobiomem i mięśniami. Może to pomóc w określeniu priorytetów przyszłych badań nad strategiami opartymi na stylu życia, które wspierają zdrowe starzenie się, a także mogą opóźniać kruchość fizyczną u osób starszych.