Pietruszka — zwykła nać czy lek na nerki i obrzęki?

Cel badania: Podsumowanie kompleksowych informacji dotyczących zastosowań etnomedycznych, fitochemii i aktywności farmakologicznej pietruszki.

Wyniki: W medycynie tradycyjnej i ludowej pietruszkę stosowano jako środek wiatropędny, tonizujący żołądek, moczopędny, antyseptyczny w zakażeniach dróg moczowych, przeciwdziałający kamicy moczowej, odtrutkę i środek przeciwzapalny, a także w leczeniu braku miesiączki, bolesnego miesiączkowania, zaburzeń żołądkowo-jelitowych, nadciśnienia, chorób serca i układu moczowego, zapalenia ucha, kataru, cukrzycy oraz różnych chorób skóry. Związkami czynnymi zidentyfikowanymi w Petroselinum crispum są związki fenolowe i flawonoidy, w szczególności apigenina, apiina i 6″-acetylapiina; olejek eteryczny, głównie mirystycyna i apiol; a także kumaryny. Współczesna medycyna wykazała, że roślina ta ma szeroki zakres działania farmakologicznego, obejmujący działanie przeciwutleniające, hepatoprotekcyjne, neuroprotekcyjne, przeciwcukrzycowe, przeciwbólowe, spazmolityczne, immunosupresyjne, przeciwpłytkowe, gastroprotekcyjne, cytoprotekcyjne, przeczyszczające, estrogenne, moczopędne, hipotensyjne, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze.

Cel badania: Rośnie zainteresowanie korzyściami zdrowotnymi i wspierającymi dobre samopoczucie, jakie dają zioła i rośliny. Jest ku temu dobry powód: mogą one zapewniać naturalną ochronę przed rozwojem pewnych schorzeń i stanowić potencjalną metodę leczenia niektórych chorób.

Wyniki: Spośród nich najbardziej obiecujące obecnie są gatunki Foeniculum vulgare, Fraxinus excelsior, Hibiscus sabdariffa, Petroselinum sativum i Spergularia purpurea, a także gatunki z rodzajów Cucumis (Cucumis melo i Cucumis trigonus), Equisetum (Equisetum bogotense, Equisetum fluviatile, Equisetum giganteum, Equisetum hiemale var. affine i Equisetum myriochaetum), Lepidium (Lepidium latifolium i Lepidium sativum), Phyllanthus (Phyllanthus amarus, Phyllanthus corcovadensis i Phyllanthus sellowianus) oraz Sambucus (Sambucus mexicana i Sambucus nigra). Liczba badań jest jednak ograniczona i zalecamy przeprowadzenie dalszych badań, aby potwierdzić zgłaszane efekty. Takie dowody są potrzebne, aby nadać naukową wiarygodność ludowemu stosowaniu tradycyjnych leków, a także mogą pomóc w opracowywaniu przyszłych leków, metod leczenia i wytycznych terapeutycznych.

Cel badania: Melasma, znana również jako ostuda, jest częstym schorzeniem skóry charakteryzującym się nabytą hiperpigmentacją. Wielu pacjentów z tym schorzeniem woli stosować środki ziołowe zamiast substancji chemicznych. Celem tego badania jest przegląd badań klinicznych dotyczących skuteczności środków ziołowych w leczeniu melasmy.

Wyniki: Znaleźliśmy łącznie 21 badań klinicznych oceniających skuteczność środków ziołowych w leczeniu melasmy. Przegląd piśmiennictwa wykazał, że lukrecja, rzewień, mieszanka nasion melona i ciecierzycy, szczaw, żel z liści Aloe vera, pietruszka, pomidor, paproć, oliwka, kora sosny i agrest indyjski przynosiły pozytywne efekty w leczeniu melasmy. Lukrecja jest najszerzej badaną roślinną metodą leczenia melasmy. U niektórych pacjentów stosujących lukrecję, rzewień i pietruszkę wystąpiło zaczerwienienie i alergie skórne. Niewiele badań oceniało skuteczność środków ziołowych w leczeniu melasmy. Konieczne są dalsze badania, w tym badania kliniczne, przeglądy systematyczne i metaanalizy, aby ocenić skuteczność środków ziołowych i produktów naturalnych, a także ich potencjalne działania niepożądane.

Cel badania: Pietruszkę wykorzystano jako środek eksperymentalny mający zapobiegać zmianom behawioralnym, biochemicznym i morfologicznym w tkance mózgowej myszy albinosów po przewlekłym podawaniu kadmu (Cd).

Wyniki: Zatrucie Cd może powodować zaburzenia zachowania oraz zaburzenia biochemiczne i histopatologiczne u leczonych myszy. Sok z pietruszki znacząco złagodził zmiany zachowania związane z Cd, ograniczył wzrost peroksydacji lipidów i znormalizował wpływ Cd na obniżoną zawartość zredukowanego glutationu oraz aktywność peroksydazy w mózgu leczonych myszy. Dane histologiczne potwierdziły te ustalenia, natomiast podawanie Cd wywołało zwyrodnienie neuronów, chromatolizę i piknozę w kresomózgowiu, móżdżku i rdzeniu przedłużonym. Mała dawka pietruszki (5 g/kg/dzień) przyniosła korzystne efekty, zmniejszając szkodliwe zmiany związane z podawaniem Cd, dotyczące zachowania, poziomu neuroprzekaźników, stresu oksydacyjnego i neuronów mózgowych myszy poddanych działaniu Cd.

Cel badania: Kamica nerkowa dotyka około 12% światowej populacji i jest coraz częściej diagnozowana w młodszym wieku, co podkreśla potrzebę bezpieczniejszych i skuteczniejszych opcji terapeutycznych. Chociaż Petroselinum crispum (P.

Wyniki: Analiza histopatologiczna potwierdziła działanie ochronne: zmniejszyło się odkładanie kryształów, a architektura kanalików nerkowych została zachowana. Wyniki te sugerują, że P. crispum wywiera wielomechanizmowe działanie ochronne — moczopędne, przeciwutleniające i nefroprotekcyjne — przeciw kamicy moczowej. Należy przeprowadzić dalsze badania, aby wyjaśnić mechanizmy molekularne działania ekstraktu i potwierdzić jego potencjał kliniczny jako środka leczniczego pochodzenia roślinnego, stosowanego w zapobieganiu kamicy nerkowej i jej leczeniu.

Cel badania: Glikacja białek jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju powikłań cukrzycowych. Potencjał roślin leczniczych w zakresie przeciwdziałania glikacji stwarza obiecującą możliwość stosowania ich jako interwencji uzupełniających w przypadku powikłań. Celem badania była ocena potencjału przeciwglikacyjnego ekstraktów z 19 roślin leczniczych z użyciem albuminy, poprzez oszacowanie różnych wskaźników: (1) glikacji (wczesnej i późnej), (2) utleniania albuminy oraz (3) agregacji amyloidowej.

Wyniki: Petroselinum crispum, Boerhavia diffusa, Terminalia chebula, Swertia chirayita i Glycyrrhiza glabra wykazały istotne działanie przeciw glikacji. P. crispum i A. barbadensis hamowały stres karbonylowy i chroniły grupę tiolową przed uszkodzeniami oksydacyjnymi. Stwierdzono istotną korelację między tiolami białkowymi a hamowaniem amyloidu (R = -.69, p < .001). P. crispum, B. diffusa i T. chebula wykazywały najsilniejsze działanie przeciw glikacji. Rośliny te wykazywały wyraźne działanie przeciw glikacji przy różnych modyfikacjach glikacyjnych albuminy. Wyniki te są ważne dla identyfikacji roślin o potencjale przeciwdziałania powikłaniom cukrzycowym.

Cel badania: Polifenole są ważnymi bioaktywnymi składnikami diety, zmniejszającymi stres oksydacyjny i neurodegenerację. W badaniu oceniono in vitro potencjał przeciwutleniający i neuroprotekcyjny ekstraktów z wybranych jadalnych owoców (moreli, śliwek, fig) oraz warzywa (pietruszki) w powiązaniu z ich profilem fitochemicznym.

Wyniki: Analiza HPTLC ukierunkowana na efekt potwierdziła, że kwas chlorogenowy jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do zdolności przeciwutleniającej. Według naszej wiedzy jest to pierwsze badanie, które porównawczo łączy testy spektrofotometryczne aktywności przeciwutleniającej, ilościowe profilowanie związków fenolowych oparte na UHPLC, bioautografię HPTLC ukierunkowaną na efekt oraz analizę hamowania AChE dla trzech jadalnych owoców i jednego warzywa często spożywanych łącznie w dietach typu śródziemnomorskiego, umożliwiając stworzenie ram do korelacji związków z aktywnością między gatunkami. Gatunki te wykazują odmienne, lecz uzupełniające się profile fitochemiczne i biofunkcjonalne. Ich łączne stosowanie może wspierać opracowywanie żywności funkcjonalnej o synergistycznym działaniu przeciwutleniającym i neuroprotekcyjnym.