Odra — groźniejsza choroba czy powikłania po szczepionce?

Cel badania: Zrozumienie bezpieczeństwa szczepionek ma kluczowe znaczenie dla podejmowania decyzji dotyczących szczepień. Naszym celem było przeprowadzenie przeglądu systematycznego bezpieczeństwa szczepionek zalecanych dzieciom, dorosłym i kobietom w ciąży w Stanach Zjednoczonych.

Wyniki: Spośród 56,603 przeanalizowanych cytowań kryteria włączenia spełniło 338 badań opisanych w 518 publikacjach. U dzieci siła dowodów (SoE) była wysoka w odniesieniu do braku zwiększonego ryzyka autyzmu po szczepieniu przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR). Siła dowodów była wysoka w odniesieniu do zwiększonego ryzyka drgawek gorączkowych po szczepieniu MMR. W najdłuższym okresie obserwacji nie stwierdzono dowodów na zwiększone ryzyko wgłobienia jelita po szczepieniu przeciwko rotawirusom (umiarkowana siła dowodów) ani cukrzycy (wysoka siła dowodów). Nie stwierdzono dowodów na zwiększone ryzyko albo dowody dotyczące kluczowych zdarzeń niepożądanych były niewystarczające w przypadku nowszych szczepionek, takich jak 9-walentna szczepionka przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego i szczepionka przeciwko meningokokom grupy B. U dorosłych nie stwierdzono dowodów na zwiększone ryzyko (różna siła dowodów) albo dowody dotyczące kluczowych zdarzeń niepożądanych były niewystarczające w przypadku nowej adiuwantowanej inaktywowanej szczepionki przeciw grypie i rekombinowanej adiuwantowanej szczepionki przeciw półpaścowi. Nie znaleźliśmy dowodów na zwiększone ryzyko (różna siła dowodów) kluczowych zdarzeń niepożądanych u kobiet w ciąży po szczepieniu przeciwko tężcowi, błonicy i krztuścowi (bezkomórkowa szczepionka), w tym martwego urodzenia (umiarkowana siła dowodów).

Cel badania: Zasugerowano obniżenie wieku podania pierwszej dawki szczepionki zawierającej składnik przeciw odrze (MCV1), aby zamknąć powstającą lukę odpornościową u niemowląt. Jednak tolerancja szczepionki pozostaje jedną z głównych obaw rodziców nieufnych wobec szczepień. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę reaktogenności po podaniu MCV1 niemowlętom w wieku poniżej 12 miesięcy.

Wyniki: Do analizy włączyliśmy 24 badania: 18 randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), trzy badania interwencyjne i trzy badania obserwacyjne. Tylko jedno RCT było kontrolowane placebo. Do często zgłaszanych zdarzeń niepożądanych (AE) należały odczyny w miejscu wstrzyknięcia, gorączka, wysypka, objawy żołądkowo-jelitowe, objawy ze strony układu oddechowego, zapalenie spojówek oraz objawy związane z ogólnym stanem niemowlęcia. Częstość występowania jakichkolwiek AE wynosiła na ogół <10 %; jednak badanie kontrolowane placebo nie wykazało różnicy między niemowlętami zaszczepionymi MCV1 a niemowlętami, którym wstrzyknięto placebo. Szczepy Edmonston B oraz szczepionka przeciwko odrze, śwince, różyczce i ospie wietrznej (MMRV) wiązały się z większą częstością wysokiej gorączki >39 °C. Większość AE wystąpiła u <10 % niemowląt otrzymujących MCV1 w wieku < 12 miesięcy. Badanie kontrolowane placebo sugerowało, że wczesne podanie MCV nie powoduje nadmiernej reaktogenności.

Cel badania: Odra, świnka, różyczka i ospa wietrzna to zakażenia wirusowe, które mogą powodować poważne długotrwałe następstwa u zakażonych osób, a nawet u nienarodzonego dziecka. Szczepionki przeciwko poszczególnym chorobom są dostępne od dawna.

Wyniki: Obecnie wiadomo, że są immunogenne i bezpieczne. MMRV miała podobną immunogenność i ogólny profil bezpieczeństwa jak MMR podawana z lub bez szczepionki przeciwko ospie wietrznej. W tym opracowaniu przedstawiono przegląd różnych szczepionek, sposobów ich podawania, szczepień uzupełniających i profilaktyki poekspozycyjnej, a także przeciwwskazań i działań niepożądanych szczepień przeciwko odrze, śwince, różyczce i ospie wietrznej. Artykuł przedstawia przegląd ważnych informacji dotyczących zapobiegania tym chorobom, ze szczególnym uwzględnieniem dostępnych szczepionek skojarzonych.

Cel badania: Przedstawienie przeglądu odry i szczepień pracownikom ochrony zdrowia.

Wyniki: Uwzględniono siedem przeglądów systematycznych, 15 przeglądów, 15 badań obserwacyjnych, 1 badanie jakościowe, 5 raportów epidemiologicznych i 2 książki, a także dane, dokumenty dotyczące stanowisk i oświadczenia Światowej Organizacji Zdrowia oraz Centers for Disease Control and Prevention. Przenoszenie odry zależy od szerzenia się zakażenia między ludźmi drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt. Rozpoznanie opiera się na rozpoznaniu obrazu klinicznego i może zostać potwierdzone wynikami badań laboratoryjnych, takich jak testy serologiczne lub reakcja łańcuchowa polimerazy. Zakażenie odrą prowadzi do immunosupresji trwającej od tygodni do miesięcy. Powikłania odry występują często i są ciężkie. Nie ma swoistego leczenia przeciwwirusowego odry; zaleca się leczenie witaminą A u młodszych dzieci, aby zmniejszyć śmiertelność z powodu odry. Szczepienie przeciwko odrze jest skuteczne, opłacalne i bezpieczne. Nie ma związku między szczepieniem przeciwko odrze a autyzmem.

Cel badania: Celem tego przeglądu jest podsumowanie ważnych publikacji dotyczących odry i szczepionek zawierających składnik przeciw odrze, opublikowanych w 2004 roku.

Wyniki: Endemiczne występowanie odry udało się skutecznie opanować w Ameryce, a w mniejszym stopniu w Europie. Osiągnięto to dzięki wysokiemu odsetkowi osób, które otrzymały dwie dawki szczepionki zawierającej składnik przeciw odrze. Nawet w krajach uprzemysłowionych, w których odsetek zaszczepionych jest niski, na przykład w Japonii, choroba nadal stanowi istotną przyczynę zachorowalności i śmiertelności. Nieskuteczność szczepionki wynika głównie z pierwotnego braku odpowiedzi na szczepienie, który może być częściowo uwarunkowany genetycznie i związany z typem HLA. Wykazano, że szczepionki zawierające składnik przeciw odrze wiążą się z drgawkami gorączkowymi, ale nie ma mocnych dowodów na ich związek z atopią. Istnieją liczne dowody na brak związku przyczynowego z zaburzeniami autystycznymi. Mimo to wielu rodziców i część specjalistów obawia się o bezpieczeństwo szczepionek, co może prowadzić do ich zbyt rzadkiego stosowania.

Wyniki: U klinicznie stabilnych dzieci z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów dostępne dowody przemawiają za ostrożnym stosowaniem dawki przypominającej/ponownego szczepienia MMR oraz szczepienia przeciwko ospie wietrznej pod nadzorem specjalisty. Głównym utrzymującym się problemem nie jest powtarzający się sygnał dotyczący bezpieczeństwa, lecz niepełna lub mniej trwała ochrona u wybranych pacjentów leczonych biologicznie, szczególnie w przypadku odry i różyczki 5 lat po dawce przypominającej MMR oraz ospy wietrznej u osób słabo odpowiadających na szczepienie. Wyniki te przemawiają za indywidualnym ustalaniem terminu szczepienia oraz rozważeniem oznaczenia serologicznego po szczepieniu u wybranych dzieci z grupy podwyższonego ryzyka.

Cel badania: Amerykańska Agencja Żywności i Leków zaleca odroczenie podawania żywych szczepionek podczas leczenia dupilumabem z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Zrozumienie profilu bezpieczeństwa podawania szczepionek przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR) oraz ospie wietrznej dzieciom przyjmującym dupilumab jest ważne dla promowania właściwych szczepień.

Wyniki: Spośród 19 pacjentów, którzy otrzymali szczepienia MMR i przeciwko ospie wietrznej podczas przyjmowania dupilumabu, u żadnego nie wystąpiły ciężkie zdarzenia związane ze szczepionką ani zakażenia związane ze szczepionką. Jeden pacjent zgłosił gorączkę i odczyn w miejscu wstrzyknięcia, a 5 zgłosiło zaostrzenie atopowego zapalenia skóry (AD). Łącznie podanie 21 dawek przypominających szczepionki przeciwko ospie wietrznej (9.7%) i 25 dawek przypominających MMR (11.5%) opóźniono, ponieważ dzieci przyjmowały dupilumab. Stwierdzono istotne opóźnienie wieku podania dawek przypominających MMR i przeciwko ospie wietrznej przy porównaniu częstości podawania przed terapią dupilumabem i po jej rozpoczęciu. Szczepienia MMR i przeciwko ospie wietrznej mogą być bezpiecznie podawane dzieciom poddawanym terapii dupilumabem. Przerwanie terapii dupilumabem w celu podania żywych szczepionek może prowadzić do zaostrzenia podstawowej AD. Ponadto leczenie dupilumabem we wczesnym dzieciństwie może skutkować zmniejszeniem i/lub opóźnieniem odsetka szczepień MMR i przeciwko ospie wietrznej.

Cel badania: Powszechnie zaleca się dwudawkowe szczepienie dzieci przeciwko odrze, śwince, różyczce i ospie wietrznej. Czterowalentne szczepionki (MMRV) mogą być stosowane przy jednej lub obu dawkach szczepienia przeciwko tym chorobom.

Wyniki: W każdej grupie wystąpiło co najmniej jedno poważne zdarzenie niepożądane (SAE; żadnego nie uznano za związane ze szczepionką). Z wyjątkiem jednego zgłoszonego przypadku śmiertelnego wszystkie SAE ustąpiły. W porównaniu z licencjonowaną szczepionką MMRV stosowaną standardowo badane formulacje MMRVNS wywoływały porównywalne odpowiedzi immunologiczne i miały podobnie akceptowalny profil bezpieczeństwa, gdy podawano je jako drugą dawkę. Wyniki te przemawiają za dalszym rozwojem klinicznym MMRVNS.