Leczenie kanałowe — ratunek dla zęba czy źródło przewlekłych chorób?

Cel badania: Celem było przeanalizowanie czynników wpływających na zachowanie zęba w ciągu 5 lat po leczeniu kanałowym (RCT) u pacjentów z zębami pękniętymi i przewlekłym nieodwracalnym zapaleniem miazgi oraz skonstruowanie nomogramu, aby zapewnić podstawę do wyboru schematu leczenia klinicznego dla takich pacjentów.

Wyniki: Zęby z wynikiem leczenia określonym jako udany lub poprawiony odnotowano jako zęby zachowane. W zależności od tego, czy zęby zachowano w ciągu 5 lat, zakwalifikowanych pacjentów przypisano do grupy z zachowanymi zębami (265 przypadków) lub grupy bez zachowanych zębów (30 przypadków); 5-letni wskaźnik przeżycia zębów wyniósł 89,9%. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że 2–3 wizyty związane z leczeniem kanałowym (iloraz szans (OR) [95% przedział ufności (CI)] = 0,15 [0,05, 0,50]), głębokość sondowania > 5 mm (OR [95% CI] = 2,99 [1,26, 7,09]) oraz odbudowa koroną (OR [95% CI] = 0,28 [0,09, 0,83]) były niezależnymi czynnikami prognostycznymi utraty zęba w ciągu 5 lat (p < 0,05). Nomogram skonstruowano na podstawie wyników analizy wieloczynnikowej, a pole pod krzywą ROC modelu predykcyjnego wyniosło 0,73 (0,62,0,84). Test H-L wykazał p = 0,682, a krzywa kalibracji modelu w dużym stopniu pokrywała się z krzywą idealną. Próg ryzyka mieścił się w zakresie od 4 do 68%. Linia modelu nomogramu znajdowała się w prawym górnym obszarze względem linii None i linii All.

Cel badania: Ocena wpływu czynników niezwiązanych z endodoncją, takich jak zapalenie przyzębia i leki stosowane w chorobach przewlekłych (CDM), które w największym stopniu wpływają na zdrowie osób starszych, na wyniki niechirurgicznego leczenia kanałowego (NSRCT). Coraz większa liczba osób starszych, u których często występuje brzeżne zapalenie przyzębia i stosowanie leków z powodu chorób przewlekłych, odnosi korzyści z odpowiedniego leczenia endodontycznego, jeśli wystąpi nieodwracalne zapalenie miazgi lub zapalenie przyzębia wierzchołkowego.

Wyniki: Zapalenie przyzębia i leki stosowane w chorobach przewlekłych (CDM) nie miały wpływu na wynik leczenia endodontycznego. Przewlekłe przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych wykazywało istotny związek z wynikiem leczenia endodontycznego. Zęby z wypełnionymi kanałami korzeniowymi i przedoperacyjnymi zmianami okołowierzchołkowymi miały istotnie wyższy odsetek niepowodzeń leczenia endodontycznego niż zęby bez zmian przedoperacyjnych. Ogólny wskaźnik powodzenia niechirurgicznego leczenia kanałowego (NSRCT) wyniósł 87,1%, a 81 zębów uległo wygojeniu. Zapalenie przyzębia i leki stosowane w chorobach przewlekłych nie wpływają na wynik niechirurgicznego leczenia kanałowego w populacji osób w wieku 60 lat lub starszych.

Cel badania: Celem tego przeglądu systematycznego i metaanalizy była ocena wykorzystania dodatkowych technik kontroli bólu podczas leczenia kanałowego dolnych zębów trzonowych z nieodwracalnym zapaleniem miazgi. Przeszukano piśmiennictwo w elektronicznych bazach danych do 2012 roku.

Wyniki: blok nerwu zębodołowego dolnego. Zmiana technik iniekcji lub zastosowanie dodatkowej iniekcji nie miały istotnego wpływu na znieczulenie miazgi w porównaniu ze standardowym postępowaniem (P = 1.00 lub P = 0.14), natomiast zmiana właściwości środka znieczulającego i zwiększenie jego objętości skutkowały istotnie wyższymi wskaźnikami znieczulenia niż w przypadku standardowego postępowania (odpowiednio P = 0.03 i P = 0.007). Premedykacja niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) również istotnie zwiększyła odsetek skuteczności znieczulenia (P = 0.001). Łącznie większe objętości środka znieczulającego i premedykacja NLPZ zapewniają przewidywalne znieczulenie i lepszą kontrolę bólu podczas leczenia endodontycznego dolnych zębów trzonowych z nieodwracalnym zapaleniem miazgi.

Cel badania: Zapalenie przyzębia wierzchołkowego jest odpowiedzią zapalną tkanek okołowierzchołkowych wywołaną zakażeniem drobnoustrojami w obrębie systemu kanałów korzeniowych. Łysienie plackowate (AA) jest chorobą autoimmunologiczną zależną od limfocytów T, obejmującą mieszki włosowe i powodującą niebliznowaciejącą utratę włosów; klinicznie charakteryzuje się małymi obszarami wyłysienia na skórze głowy i/lub innych częściach ciała.

Wyniki: Drugi przypadek obserwowano przez 9 miesięcy; po ekstrakcji zajętego zęba nastąpiło całkowite ustąpienie AA, natomiast trzeci przypadek pokazuje całkowity odrost włosów po 4 miesiącach od jednowizytowego leczenia endodontycznego. Artykuł ten podkreśla wpływ infekcji jamy ustnej na endogenne mediatory immunozapalne, choć na podstawie samych tych obserwacji nie można wnioskować o związku przyczynowym. W przypadkach idiopatycznego AA, przy braku innych czynników etiologicznych, potrzebne jest podejście interdyscyplinarne, aby uniknąć niepotrzebnych interwencji farmakologicznych. Ze względu na te ograniczenia korzystne byłyby dalsze badania epidemiologiczne, które pozwoliłyby zbadać możliwy związek między AA a zapaleniem przyzębia wierzchołkowego.

Cel badania: Cel: Przedstawienie zachowawczego postępowania w przypadku złożonego niepowodzenia apeksyfikacji zęba przedtrzonowego stałego, powikłanego ciężką resorpcją wewnętrzną korzenia, nieregularnym zwapnieniem wierzchołkowym oraz wyjątkowo cienkimi ścianami kanału korzeniowego, a także ocena długoterminowych (56-miesięcznych) wyników klinicznych i radiograficznych. Metody: 27-letni mężczyzna zgłosił się z przewlekłym zapaleniem przyzębia wierzchołkowego prawego pierwszego zęba przedtrzonowego żuchwy.

Wyniki: Wyniki: Podczas kontroli po 3 miesiącach pacjent nie wykazywał żadnych objawów, a zdjęcia rentgenowskie wskazywały na początkowe gojenie kości okołowierzchołkowej. Kontrola po 56 miesiącach wykazała postępujące tworzenie się zmineralizowanej tkanki, widoczne pogrubienie ścian kanału korzeniowego przy wierzchołku korzenia, całkowite ustąpienie przejaśnienia okołowierzchołkowego oraz stabilne, funkcjonalne zwarcie. Wnioski: Ten przypadek pokazuje, że zęby z poważnie osłabioną strukturą i resorpcją wewnętrzną po nieudanej apeksyfikacji nie muszą być skazane na utratę. Indywidualnie dobrane postępowanie zachowawcze, łączące zaawansowaną dezynfekcję wspomaganą laserem, bioceramiczne bariery wierzchołkowe, wewnętrzne wzmocnienie żywicą oraz skrupulatne zarządzanie zwarciem, może przynieść bardzo dobre wyniki długoterminowe i pozwolić zachować naturalne uzębienie.

Cel badania: W niniejszym badaniu opisano leczenie zęba nr 9 wykazującego zewnętrzną przyszyjkową resorpcję korzenia (ECR) oraz resorpcję wierzchołkową korzenia. W celu wyeliminowania zakażenia konieczne było zastosowanie postępowania terapeutycznego obejmującego leczenie kanałowe z apeksyfikacją MTA, chirurgiczne usunięcie tkanki resorpcyjnej w miejscu ECR oraz uszczelnienie ubytku.

Wyniki: W niniejszym badaniu opisano leczenie zęba nr 9 wykazującego zewnętrzną przyszyjkową resorpcję korzenia (ECR) oraz resorpcję wierzchołkową korzenia. W celu wyeliminowania zakażenia konieczne było zastosowanie postępowania terapeutycznego obejmującego leczenie kanałowe z apeksyfikacją MTA, chirurgiczne usunięcie tkanki resorpcyjnej w miejscu ECR oraz uszczelnienie ubytku.