Jeść bez liczenia kalorii — czy ciało samo wie, ile mu trzeba?

Cel badania: Wiele programów promocji zdrowia pracowników zachęca do zmian stylu życia, takich jak jedzenie większej ilości owoców i warzyw lub zwiększenie aktywności fizycznej. Większość tych programów opiera się na podejściu normatywnym wobec masy ciała, co oznacza, że zachęca do takich zmian przede wszystkim w celu zmiany masy ciała (zazwyczaj jej obniżenia).

Wyniki: Uczestnicy (n = 42) byli w 95% osobami białymi i w 98% kobietami. Do badania włączono 26 osób z grupy IE i 16 osób z grupy ILP. Z tej próby przeprowadzono wywiady z 13 uczestnikami (IE = 6; ILP = 7). Program IE wiązał się ze znacznie większym ograniczeniem zaburzonego odżywiania od początku do końca kursu w porównaniu z programem ILP. Nie stwierdzono statystycznie istotnej poprawy w zakresie obaw dotyczących masy ciała/kształtu sylwetki, poziomu IE, akceptacji własnego ciała ani uprzedzeń związanych z masą ciała między grupami od początku do końca kursu. Analiza jakościowa wykazała 5 głównych tematów: 1) czynniki wpływające na obraz ciała, 2) kultura diet, 3) formy odżywiania i ćwiczeń, 4) dobrostan psychiczny i emocjonalny oraz 5) dbanie o siebie.

Cel badania: Osoby po przebytej chorobie raka piersi (BC) często zmagają się z kontrolą masy ciała i zaburzeniami odżywiania, które mogą pogarszać jakość życia. W tym pilotażowym randomizowanym badaniu kontrolowanym oceniono wpływ sześciosesyjnej interwencji uważnego jedzenia na zachowania żywieniowe i skład ciała osób po przebytej chorobie raka piersi.

Wyniki: Zależność od sygnałów głodu i sytości istotnie wzrosła w czasie w obu grupach (TAU: p = 0,004; TAU + MEI: p = 0,007). Zaobserwowano istotną poprawę w wybranych wymiarach uważnego jedzenia, w tym w zakresie braku zahamowań, jedzenia emocjonalnego, kontroli jedzenia oraz jedzenia z uwagą i intencją (we wszystkich przypadkach p < 0,05). Łączne wyniki MEQ-30 istotnie wzrosły w obu grupach (TAU: p < 0,001; TAU + MEI: p = 0,010). Obwód talii istotnie zmniejszył się w grupie TAU (p = 0,002), natomiast obwód bioder zmniejszył się w grupie TAU + MEI (p = 0,009). Analiza GEE wykazała, że udział w grupie TAU + MEI był niezależnie związany z niższym BMI w czasie (p = 0,013), natomiast podtyp HR(+)/HER2(-) i choroba przewlekła wiązały się z wyższym BMI (we wszystkich przypadkach p < 0,05).

Cel badania: Aplikacje internetowe i mobilne do samodzielnego monitorowania diety stały się powszechnie dostępne; ich używanie może jednak zwiększać ryzyko zaburzeń odżywiania. Studenci często spożywają niewystarczającą ilość składników odżywczych, mimo że przyjmują wystarczającą liczbę kalorii. Jednym ze sposobów poprawy jakości diety może być używanie aplikacji na smartfon zachęcającej do intuicyjnego jedzenia.

Wyniki: Po naszej 4-tygodniowej interwencji jakość diety pod kątem ochrony przed chorobami przewlekłymi wzrosła o 28%, spożycie owoców wzrosło o 63%, a poziom przeciwutleniaczy w skórze wzrósł o 6,1% (g Hedgesa = 0,16; różnica średnich 0,33, 95% przedział ufności [BCa] z korektą obciążenia i przyspieszeniem 0,04–0,61; P = 0,03). Ogólny poziom intuicyjnego jedzenia nie zmienił się podczas badania z udziałem użytkowników; wzrósł jednak wynik podskali bezwarunkowego przyzwolenia na jedzenie (g Hedgesa = -0,28; różnica średnich 0,28, 95% przedział ufności BCa 0,07–0,49; P = 0,01, skorygowane P = 0,07). Ogólnie rzecz biorąc, używanie aplikacji nie zmieniło również zaburzonego odżywiania, choć ograniczenia dietetyczne zmniejszyły się (g Hedgesa = -0,23; różnica średnich 0,30, 95% przedział ufności BCa -0,61 do -0,04; P = 0,04, skorygowane P = 0,22). Średni wynik SUS dla aplikacji In2Eat wyniósł 67,2 (SD 15,5). Liczba dni, w których rejestrowano posiłek, była dodatnio skorelowana z wynikami SUS (r = 0,28; P = 0,06), a łączna liczba zarejestrowanych posiłków wykazywała monotoniczny związek z użytecznością aplikacji (ρ = 0,31; P = 0,04).