Hashimoto i selen — czy selen wycisza zapalenie tarczycy?

Cel badania: Ocena korzyści klinicznych suplementacji selenem (Se) u pacjentów z zapaleniem tarczycy Hashimoto (HT).

Wyniki: Uwzględniono dwadzieścia jeden badań obejmujących łącznie 1610 uczestników. Po 3 miesiącach suplementacji Se stężenie TPOAb w surowicy uległo istotnemu zmniejszeniu (standaryzowana różnica średnich [SMD] = -0.46, 95% przedział ufności [CI]: -0.74 do -0.18, P = .001), podobnie jak po 6 miesiącach (SMD = -0.80, 95% CI: -1.38 do -0.21, P = .008). Stężenie TgAb w surowicy zmniejszyło się po 3 miesiącach (SMD = -0.46, 95% CI: -0.79 do -0.12, P = .007), ale nie po 6 miesiącach. Po 6 miesiącach stwierdzono istotny wpływ na obniżenie miana TSH (SMD = -0.18, 95% CI = -0.35 do -0.01; P = .03). Suplementacja Se pomaga obniżyć poziomy TPOAb i TSH u pacjentów z HT, prowadząc do poprawy samopoczucia lub nastroju. Selenometionina jest skuteczniejsza niż NaSe i drożdże selenowe w leczeniu choroby Hashimoto.

Cel badania: Selen (Se) jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym u człowieka. Opisano niedawne badania nad wpływem suplementacji Se na zapalenie tarczycy Hashimoto (HT), ale dokładne korzyści, podobnie jak leżący u ich podstaw mechanizm immunologiczny, pozostają niejasne.

Wyniki: Wyniki wykazały, że leczenie SYT istotnie obniżyło poziomy TPOAb, TGAb i hormonu tyreotropowego (TSH), czemu towarzyszył wzrost poziomów Se, GPx3 i SePP1 w porównaniu z grupą kontrolną. Analiza podgrup wykazała, że subkliniczne HT może bardziej skorzystać z tego leczenia w zakresie obniżania poziomu TSH, co wykazał test interakcji. Ponadto odsetki aTregs, Helios/Tregs i Helios/aTregs były istotnie wyższe w grupie otrzymującej Se niż w grupie kontrolnej. Podsumowując, suplementacja Se może korzystnie wpływać na autoprzeciwciała tarczycowe i czynność tarczycy poprzez zwiększanie aktywności antyoksydacyjnej oraz zwiększanie liczby aktywowanych komórek Treg.

Cel badania: Lekarze często rozważają stosowanie suplementów diety w celu obniżenia miana autoprzeciwciał tarczycowych u pacjentów z zapaleniem tarczycy Hashimoto (HT). Obecnie poszczególne suplementy różnią się skutecznością obniżania poziomu autoprzeciwciał.

Wyniki: Do tej metaanalizy wybrano łącznie 10 ilościowych metaanaliz badań kliniczno-kontrolnych. W porównaniu z grupą placebo stosowanie suplementów selenu pozwoliło istotnie obniżyć poziomy autoprzeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej (TPOAb) (SMD: -2.44, 95% CI: -4.19, -0.69) oraz autoprzeciwciał przeciwko tyreoglobulinie (TgAb) (SMD: -2.76, 95% CI: -4.50, -1.02). Podczas 6-miesięcznego leczenia stosowanie mio-inozytolu, samej witaminy D oraz połączenia selenu i mio-inozytolu nie obniżyło skutecznie poziomu TPOAb (mio-inozytol: SMD:-1.94, 95% CI: -6.75, 2.87; witamina D: SMD: -2.54, 95% CI: -6.51,1.42; Se+mio-inozytol: SMD: -3.01, 95% CI: -8.96,2.93) ani TgAb (mio-inozytol: SMD:-2.02, 95% CI: -6.52, 2.48; witamina D: SMD: -2.73, 95% CI: -6.44,0.98; Se+mio-inozytol: SMD: -3.64, 95% CI: -9.20,1.92). Dlatego zalecamy podawanie pacjentom z HT (zapaleniem tarczycy Hashimoto) odpowiedniej ilości selenu jako leczenia wspomagającego podczas standardowego leczenia.

Cel badania: Selen, pierwiastek niemetaliczny, jest mikroskładnikiem odżywczym niezbędnym do biosyntezy selenoprotein zawierających selenocysteinę. U dorosłych tarczyca zawiera największą ilość selenu w przeliczeniu na gram tkanki.

Wyniki: Suplementacja selenu w zapaleniu tarczycy Hashimoto wiązała się ze zmniejszeniem poziomu przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej oraz poprawą obrazu tarczycy w badaniu ultrasonograficznym. W przypadku raka tarczycy różne suplementy selenu wykazywały zróżnicowane działanie przeciwnowotworowe. Jednak opublikowane wyniki pozostają sprzeczne i nadal potrzeba więcej dowodów klinicznych, aby określić kliniczne znaczenie selenu. W niniejszym artykule omówiono silny związek między selenem a chorobami tarczycy oraz przedstawiono nowe koncepcje klinicznego postępowania dotyczącego selenu w chorobach tarczycy.

Cel badania: Zapalenie tarczycy Hashimoto (HT) jest uznawane za najczęstszą chorobę autoimmunologiczną. Obecnie przyjmuje się, że do jego rozwoju przyczyniają się predyspozycje genetyczne, czynniki środowiskowe i zaburzenia odporności. Jeśli chodzi o czynniki żywieniowe, dowody wskazują na wysokie spożycie jodu oraz niedobory selenu i żelaza, a potencjalne znaczenie może mieć także stan zaopatrzenia w witaminę D.

Wyniki: Lekarze powinni sprawdzać stan zaopatrzenia pacjentów w żelazo (szczególnie u miesiączkujących kobiet) i witaminę D, aby skorygować wszelkie niedobory. Odpowiednie spożycie selenu ma kluczowe znaczenie na obszarach niedoboru/nadmiaru jodu, a w regionach o niskim spożyciu selenu właściwa może być suplementacja 50-100 μg/dzień selenu.

Cel badania: Niniejszy artykuł przedstawia aktualne informacje na temat roli niezbędnego pierwiastka śladowego, selenu, oraz jego wzajemnych oddziaływań z innymi pierwiastkami śladowymi — jodem i żelazem — które wspólnie przyczyniają się do zapewnienia prawidłowego stanu hormonów tarczycy. Synteza, wydzielanie, metabolizm i działanie hormonów tarczycy w tkankach docelowych zależą od zrównoważonej dostępności żywieniowej tych pierwiastków lub ich suplementacji.

Wyniki: Kilka badań, z których większość obejmuje nadal zbyt małą liczbę przypadków, wskazuje, że podawanie selenu zarówno w autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy (zapaleniu tarczycy Hashimoto), jak i w łagodnej chorobie Gravesa poprawia wyniki kliniczne i samopoczucie pacjentów oraz obniża miana przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie. Jednak opublikowane wyniki nadal są sprzeczne, zależnie od wyjściowego stanu zaopatrzenia w selen, dawki, czasu i postaci selenu zastosowanej w interwencji. Przedstawiono dowody dotyczące swoistego dla płci działania selenu, braku korzystnych efektów w ciąży oraz wpływu polimorfizmów genetycznych (selenoproteiny S).