Dieta ketogeniczna przy padaczce — stara metoda wraca?

Cel badania: Leczenie dietą ketogeniczną (KDT) jest uznaną niefarmakologiczną metodą terapii różnych typów padaczki. Celem pracy jest ocena jakości przeglądów systematycznych i metaanaliz (SRMA) dotyczących KDT w padaczce oraz podsumowanie dowodów na temat jej efektów.

Wyniki: Ogólnie zaobserwowano pozytywny wpływ KDT w padaczce na zmniejszenie częstości napadów, a także na funkcje poznawcze i zachowanie. Natomiast wpływ KDT na jakość życia, wzrost i rozwój był bardziej kontrowersyjny. Niniejszy przegląd wskazuje, że KDT jest bezpieczna. Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były dolegliwości żołądkowo-jelitowe, utrata masy ciała i zaburzenia metaboliczne, natomiast najczęstszymi przyczynami przerwania leczenia były brak zaobserwowanej skuteczności i nietolerancja diety.

Cel badania: Dieta ketogeniczna jest niefarmakologiczną metodą leczenia dzieci z padaczką lekooporną. Celem tego przeglądu systematycznego i metaanalizy była ocena skuteczności diety ketogenicznej w zmniejszaniu częstości napadów u dzieci.

Wyniki: Nasza łączna metaanaliza wykazała istotną skuteczność. Prawdopodobieństwo uzyskania co najmniej 50-procentowego zmniejszenia liczby napadów po trzech miesiącach stosowania diety lub wcześniej jest w grupie KD 5,6 razy większe niż w grupie kontrolnej. Oceny QUADAS i AMSTAR wykazały niskie ryzyko błędu systematycznego i odpowiednią dokładność. Wyniki pokazują, że KD zmniejsza częstość napadów u dzieci z padaczką lekooporną. KD jest skuteczną metodą leczenia dzieci i młodzieży z padaczką lekooporną.

Cel badania: W licznych badaniach analizowano za pomocą metaanaliz wpływ diet ketogenicznych (KD) na wyniki związane ze zdrowiem. Obecność błędów systematycznych może jednak podważać wiarygodność wniosków.

Wyniki: Ponadto KD wiązała się ze zmniejszeniem liczby napadów u dzieci, co można wyjaśnić stanem ketozy wywołanym przez dietę. Co więcej, KD wykazywała lepszy efekt łagodzący w lekoopornej padaczce wieku dziecięcego, pod względem mediany odsetka skuteczności w zmniejszaniu liczby napadów o ≥50%, ≥90% oraz uzyskiwaniu wolności od napadów. Siła dowodów potwierdzających wyżej wymienione zależności była jednak na ogół niewielka, co podważa ich wiarygodność. W związku z tym przyszłe badania powinny priorytetowo traktować rygorystyczne protokoły badawcze, aby ustalić, czy interwencje KD o dłuższym czasie trwania mogą być obiecującą, realną metodą leczenia różnych chorób.

Cel badania: Padaczki związane z KCNT1 obejmują trzy główne fenotypy: (i) padaczkę niemowlęcą z migrującymi napadami ogniskowymi (EIMFS), (ii) autosomalnie dominującą lub sporadyczną hipermotoryczną padaczkę związaną ze snem [(AD)SHE] oraz (iii) różne typy rozwojowych i padaczkowych encefalopatii (DEE). U wielu pacjentów występują lekooporne napady i globalne opóźnienie rozwoju.

Wyniki: Przeanalizowano łącznie 43 badania obejmujące 197 pacjentów. U pacjentów z EIMFS (32 badania, 135 pacjentów) KD przyniosła korzyści u 62,5% (25/40), wszystkie rodzaje CBD przyniosły korzyści u 50% (6/12), a QUIN przyniósł korzyści u 44,6% (25/56). U pacjentów z (AD)SHE (10 badań, 32 pacjentów) znaleźliśmy tylko jeden opis leczenia KD, w którym nie odnotowano korzyści. QUIN wypróbowano u 8 pacjentów, nie odnotowując korzyści. U pacjentów z DEE (10 badań, 30 pacjentów) KD przyniosła korzyści u 4/7, CBD u 1/2, a QUIN u 6/9. We wszystkich grupach konwencjonalne leki przeciwpadaczkowe (ASM) rzadko opisywano jako przynoszące korzyści (u 5%-25% pacjentów).

Cel badania: Większość osób z padaczką odpowie na leczenie farmakologiczne; jednak u około 20-30% rozwinie się padaczka lekooporna. Poznawcze działania niepożądane leków przeciwpadaczkowych są częste i mogą negatywnie wpływać na tolerancję leczenia, przestrzeganie zaleceń oraz długotrwałe kontynuowanie terapii.

Wyniki: Dieta ketogeniczna ma pozytywny wpływ na funkcjonowanie behawioralne i poznawcze dzieci oraz młodzieży z lekooporną padaczką. W szczególności zaobserwowano poprawę nastroju, uwagi utrzymywanej oraz interakcji społecznych.

Cel badania: Terapie dietą ketogeniczną, w tym dieta ketogeniczna z trójglicerydami o średniej długości łańcucha (MCT KD), są uznanymi niefarmakologicznymi metodami leczenia padaczki lekoopornej (DRE). MCT mogą również wywierać działanie przeciwdrgawkowe częściowo niezależnie od ketozy. W tym przeglądzie oceniono skuteczność, tolerancję, bezpieczeństwo i przestrzeganie zaleceń dotyczących interwencji opartych na MCT stosowanych z dietą ketogeniczną lub bez niej.

Wyniki: Uwzględniono dwanaście badań: trzy RCT i dziewięć badań obserwacyjnych. Jedno pediatryczne RCT nie wykazało wyraźnej różnicy w wynikach dotyczących napadów między MCT KD a klasyczną dietą ketogeniczną (CKD), pomimo wyższych stężeń ciał ketonowych przy CKD; nie wykazano jednak równoważności. Niewielkie pediatryczne badanie krzyżowe sugerowało możliwe korzyści diety ketogenicznej wzbogaconej w C10, podczas gdy niewielkie RCT u dorosłych wskazywało na możliwy sygnał terapeutyczny suplementacji MCT. Badania obserwacyjne na ogół wykazywały poprawę w stosunku do wartości wyjściowych, lecz ich ograniczeniem były słabości metodologiczne. Zdarzenia niepożądane ze strony przewodu pokarmowego były częste, ale często możliwe do opanowania. Pewność dowodów była niska do bardzo niskiej. Interwencje oparte na MCT mogą stanowić elastyczną metodę leczenia DRE. Dowody o niskiej pewności wskazują, że MCT KD może przynosić wyniki dotyczące napadów podobne do CKD, ale równoważność pozostaje nieudowodniona. Dowody dotyczące suplementacji MCT bez ścisłej KD są bardzo niepewne.

Cel badania: Zespół Millera-Diekera (MDS) jest rzadkim zaburzeniem genetycznym charakteryzującym się klasyczną lissencefalią, ciężkimi zaburzeniami neurorozwojowymi i padaczką lekooporną o wczesnym początku. Trudności w karmieniu i zachłystowe zapalenie płuc w znacznym stopniu przyczyniają się do chorobowości i śmiertelności.

Wyniki: Opisujemy przypadek niemowlęcia z MDS i padaczką lekooporną, powikłaną ciężką nietolerancją karmienia i nawracającym zachłystowym zapaleniem płuc. KD rozpoczęto przez karmienie dojelitowe zaodźwiernikowe, a następnie podawano przez przezskórną endoskopową jejunostomię, stosując niski stosunek ketogeniczny (1.25:1). Dieta była dobrze tolerowana i wiązała się z utrzymaniem wolności od napadów do śmierci dziecka z powodu niezwiązanej z nią komplikacji chirurgicznej (skrętu jelit), poprawą stanu odżywienia oraz kilkumiesięczną stabilnością kliniczną. Ten przypadek wskazuje na możliwość stosowania dojelitowej terapii KD jako elementu wielodyscyplinarnego podejścia ukierunkowanego na opiekę paliatywną w leczeniu padaczki lekoopornej u dzieci z MDS.

Cel badania: Dieta ketogeniczna (KD) jest uznaną metodą leczenia padaczki lekoopornej, jednak jej mechanizmy przeciwdrgawkowe pozostają niejasne. W tym badaniu sprawdzono, czy KD moduluje geny związane z metabolizmem lipidów, wywierając działanie przeciwdrgawkowe w mysim modelu padaczki skroniowej.

Wyniki: U myszy karmionych KD zaobserwowano istotne zmniejszenie częstości i ciężkości napadów w porównaniu z grupą kontrolną karmioną CD. Analiza transkryptomiczna zidentyfikowała 41 genów związanych z metabolizmem lipidów o różnicowej ekspresji w grupie KD. Perilipina 1 (Plin1) okazała się jednym z głównych genów węzłowych i jej ekspresja była znacznie zwiększona w hipokampie myszy karmionych KD, co wiązało się z istotnym wzrostem tworzenia kropli lipidowych w neuronach. In vitro efekty KD odtworzono za pomocą agonisty PPARγ, a zablokowano za pomocą antagonisty, wykazując, że PPARγ pośredniczy w tej regulacji transkrypcyjnej. Wyciszenie ekspresji Plin1 w neuronach traktowanych KA zmniejszyło tworzenie kropli lipidowych, a jednocześnie zwiększyło pobudliwość neuronów (ekspresję c-Fos), co wykazało bezpośredni związek mechanistyczny. Dieta ketogeniczna wywiera działanie przeciwdrgawkowe, które może być związane z aktywacją szlaku PPARγ, zwiększającego ekspresję Plin1 w celu promowania tworzenia kropli lipidowych w neuronach hipokampa.