Zespół metaboliczny — cicha mieszanka chorób?

Cel badania: Podjęliśmy się przeprowadzenia systematycznego przeglądu i metaanalizy ryzyka sercowo-naczyniowego związanego z zespołem metabolicznym zdefiniowanym według definicji National Cholesterol Education Program (NCEP) z 2001 roku oraz zrewidowanej definicji National Cholesterol Education Program (rNCEP) z 2004 roku. W licznych badaniach analizowano ryzyko sercowo-naczyniowe związane z definicjami zespołu metabolicznego NCEP i rNCEP.

Wyniki: Zidentyfikowaliśmy 87 badań obejmujących 951,083 pacjentów (NCEP: 63 badania, 497,651 pacjentów; rNCEP: 33 badania, 453,432 pacjentów). Różnice w ryzyku sercowo-naczyniowym związanym z definicjami NCEP i rNCEP były niewielkie. Po połączeniu obu definicji zespół metaboliczny wiązał się ze zwiększonym ryzykiem chorób układu krążenia (CVD) (ryzyko względne [RR]: 2.35; 95-procentowy przedział ufności [CI]: od 2.02 do 2.73), śmiertelności z powodu CVD (RR: 2.40; 95% CI: od 1.87 do 3.08), śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (RR: 1.58; 95% CI: od 1.39 do 1.78), zawału mięśnia sercowego (RR: 1.99; 95% CI: od 1.61 do 2.46) oraz udaru mózgu (RR: 2.27; 95% CI: od 1.80 do 2.85). U pacjentów z zespołem metabolicznym, ale bez cukrzycy, utrzymywało się wysokie ryzyko sercowo-naczyniowe. Zespół metaboliczny wiąże się z 2-krotnym wzrostem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz 1.5-krotnym wzrostem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny.

Cel badania: Ćwiczenia fizyczne przynoszą korzyści osobom z zespołem metabolicznym (MetS). Niedostatecznie zbadana grupa, stanowiąca większość populacji z MetS, obejmuje osoby, u których nie rozwinęła się cukrzyca. W tym przeglądzie oceniono wpływ ćwiczeń aerobowych, oporowych i łączonych (aerobowych + oporowych) na czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego u osób z MetS bez cukrzycy.

Wyniki: Uwzględniono jedenaście badań obejmujących 16 interwencji (12 aerobowych, 4 oporowe). Ćwiczenia aerobowe istotnie poprawiły obwód talii o -3.4 cm (p < 0.01), glikemię na czczo o -0.15 mmol/L (p = 0.03), stężenie cholesterolu o wysokiej gęstości o 0.05 mmol/L (p = 0.02), stężenie triglicerydów o -0.29 mmol/L (p < 0.01), rozkurczowe ciśnienie krwi o -1.6 mmHg (p = 0.01) oraz wydolność krążeniowo-oddechową o 4.2 ml/kg/min (p < 0.01), a także przyniosły poprawę w innych wynikach. Nie stwierdzono istotnych efektów po ćwiczeniach oporowych, prawdopodobnie z powodu ograniczonych danych. Analizy podgrup sugerowały, że ćwiczenia aerobowe o intensywności zwiększonej do wysokiej, wykonywane 3 dni w tygodniu przez ≥12 tygodni, przynosiły większą i bardziej rozległą poprawę. Ćwiczenia aerobowe zgodne z aktualnymi wytycznymi przynoszą osobom z MetS bez cukrzycy szerokie korzyści. Potrzeba więcej badań nad programami ćwiczeń oporowych/łączonych w MetS, aby poprawić jakość dowodów.

Cel badania: W tym badaniu analizuje się wpływ ćwiczeń aerobowych, oporowych i łączonych na parametry zespołu metabolicznego oraz czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, aby określić najskuteczniejszy sposób poprawy parametrów zespołu metabolicznego i zapobiegania chorobom układu krążenia.

Wyniki: Ćwiczenia oporowe były najskuteczniejsze w poprawie zawartości tkanki tłuszczowej, poziomu LDL-C i skurczowego ciśnienia krwi (SBP). Ćwiczenia aerobowe były optymalnym sposobem poprawy BMI i poziomu HDL-C. Ta metaanaliza sieciowa wskazuje, że ćwiczenia łączone są najskuteczniejszym wyborem w poprawie parametrów zespołu metabolicznego i ryzyka sercowo-naczyniowego, natomiast ćwiczenia aerobowe przynoszą najmniejsze efekty. Dalsze badania powinny potwierdzić rolę ćwiczeń oporowych w zespole metabolicznym i rehabilitacji kardiologicznej.

Cel badania: Wysokie stężenia triglicerydów (Tg) w surowicy i niskie stężenia cholesterolu o wysokiej gęstości (HDL-C) są charakterystyczne dla zespołu metabolicznego (MetS). Oceniliśmy wskaźnik Tg do HDL-C jako sposób identyfikacji MetS i insulinooporności.

Wyniki: Wskaźnik Tg/HDL-C powyżej optymalnego progu istotnie zwiększał iloraz szans wystąpienia MetS w trzech kohortach (OR 6.00, 4.04 i 3.50, najmniejszy w zdrowej populacji), pozwalał identyfikować insulinooporność określoną za pomocą homeostatycznego modelu insulinooporności (HOMA-IR) (p < 0.0001) i był silnie związany z nasileniem miażdżycy (p = 0.0001). Wskaźnik Tg/HDL-C pozwala identyfikować osoby z MetS, insulinoopornością i zaawansowaną miażdżycą. Należy go szerzej stosować do identyfikowania pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Ma to znaczenie kliniczne, ponieważ insulinooporność można leczyć.

Cel badania: Potwierdzono istotny związek między polimorfizmem rs10811661 w genie CDKN2 a zwiększoną podatnością na cukrzycę typu 2. Celem niniejszego badania było zbadanie związku polimorfizmu rs10811661 z zespołem metabolicznym (MS) u osób z otyłością i nieprawidłową glikemią na czczo (IFG).

Wyniki: Genotyp TT CDKN2A/B rs10811661 wiąże się z większą częstością MS i niekorzystnymi cechami metabolicznymi u osób z otyłością i nieprawidłową glikemią na czczo (IFG).