Witamina C a rak — dlaczego ten temat wciąż dzieli lekarzy?

Cel badania: Dożylne podawanie witaminy C (IVC) jest kontrowersyjną terapią uzupełniającą raka, szeroko stosowaną w naturopatycznej i integracyjnej onkologii. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny interwencyjnych i obserwacyjnych badań z udziałem ludzi, oceniających stosowanie IVC u pacjentów z rakiem.

Wyniki: Spośród 897 rekordów uwzględniono łącznie 39 doniesień dotyczących 37 badań: 2 randomizowane badania kontrolowane (RCT), 15 badań niekontrolowanych, 6 badań obserwacyjnych i 14 opisów przypadków. Dawki IVC wynosiły od 1 g do ponad 200 g kwasu askorbinowego na wlew, podawany zazwyczaj 2–3 razy w tygodniu. IVC nie wydaje się zwiększać toksyczności ani zakłócać działania przeciwnowotworowego terapii gemcytabiną/erlotynibem ani paklitakselem i karboplatyną. Na podstawie 1 RCT i danych z niekontrolowanych badań z udziałem ludzi IVC może wydłużać czas do nawrotu, a także prawdopodobnie nasilać zmniejszenie masy guza i poprawiać przeżycie w połączeniu z chemioterapią. IVC może poprawiać jakość życia i sprawność fizyczną oraz łagodzić toksyczne działania związane z chemioterapią, w tym zmęczenie, nudności, bezsenność, zaparcia i depresję. Opisy przypadków dokumentują kilka przypadków regresji guza i długotrwałego przeżycia bez choroby związanych ze stosowaniem IVC. Dostępne są ograniczone dane kliniczne wysokiej jakości dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności IVC.

Cel badania: Witamina C jest przeciwutleniaczem, który może odgrywać rolę w zapobieganiu nowotworom układu pokarmowego, jednak nie ma dotąd zgody co do tego, czy witamina C odgrywa przyczynową rolę w rozwoju tych nowotworów. Celem tego badania było wykorzystanie randomizacji mendlowskiej do wyjaśnienia potencjalnych związków przyczynowych witaminy C z ryzykiem nowotworów układu pokarmowego.

Wyniki: Genetycznie przewidywane wyższe stężenie witaminy C w krążeniu wykazywało sugerowany związek z niższym ryzykiem raka jelita cienkiego i raka jelita grubego po uwzględnieniu wielokrotnego testowania. Iloraz szans na każdy wzrost stężenia witaminy C w krążeniu o 1 odchylenie standardowe wynosił 0,55 (95-procentowy przedział ufności 0,32–0,94; P = 0,029) dla raka jelita cienkiego oraz 0,84 (95-procentowy przedział ufności 0,73–0,96; P = 0,013) dla raka jelita grubego. W badaniu FinnGen stwierdzono sugerowany związek między genetycznie przewidywanym wyższym stężeniem witaminy C w krążeniu a niższym ryzykiem raka wątroby, ale nie wykazano związku w metaanalizie (iloraz szans 0,69; 95% CI 0,36–1,32; P = 0,265). Genetycznie przewidywane stężenie witaminy C w krążeniu nie wiązało się z nowotworami przełyku, żołądka ani trzustki. To badanie z wykorzystaniem randomizacji mendlowskiej wskazuje, że witamina C może odgrywać rolę w zapobieganiu rakowi jelita cienkiego i rakowi jelita grubego.

Cel badania: Ponad połowa ludzkich raków jelita grubego (CRC) zawiera mutacje KRAS lub BRAF i często nie odpowiada na zatwierdzone terapie celowane. Stwierdziliśmy, że hodowane ludzkie komórki CRC z mutacjami KRAS lub BRAF są wybiórczo zabijane po ekspozycji na wysokie stężenia witaminy C.

Wyniki: W ten sposób reaktywne formy tlenu gromadzą się i unieczynniają dehydrogenazę aldehydu 3-fosfoglicerynowego (GAPDH). Zahamowanie GAPDH w komórkach z mutacją KRAS lub BRAF o wysokim tempie glikolizy prowadzi do kryzysu energetycznego i śmierci komórek, czego nie obserwuje się w komórkach typu dzikiego KRAS i BRAF. Wysokie dawki witaminy C upośledzają wzrost guza u myszy z mutacją Apc/Kras(G12D). Wyniki te dostarczają mechanistycznego uzasadnienia dla badania terapeutycznego zastosowania witaminy C w CRC z mutacjami KRAS lub BRAF.

Cel badania: Kości są drugim najczęstszym miejscem odległych przerzutów u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC), w znacznym stopniu przyczyniając się do śmiertelności związanej z rakiem. Proces przerzutowania jest napędzany zarówno przez wewnętrzne właściwości komórek guza, takie jak cechy komórek podobnych do nowotworowych komórek macierzystych, jak i przez mikrośrodowisko kości.

Wyniki: Sekwencjonowanie RNA pojedynczych komórek wykazało, że APM wywołuje zatrzymanie cyklu komórkowego i zmniejsza potencjał przerzutowy komórek nowotworowych. Ponadto APM przebudowuje mikrośrodowisko guza poprzez hamowanie różnicowania osteoklastów i rekrutacji neutrofili. Połączenie APM z antagonistą CXCR2, SB225002, dodatkowo hamuje progresję przerzutów do kości. Badanie to przedstawia wysokorozdzielczy profil przeciwnowotworowego działania witaminy C w mikrośrodowisku przerzutów do kości i uzasadnia przeprowadzenie badań klinicznych nad witaminą C w RCC z przerzutami do kości.

Cel badania: Coraz więcej dowodów wskazuje, że witamina C może być silnym środkiem przeciwnowotworowym, gdy jest podawana dożylnie w wysokich dawkach (wysokie dawki IVC). Wczesne badania kliniczne potwierdziły bezpieczeństwo IVC i wskazały na jego skuteczność w eliminowaniu komórek nowotworowych w różnych typach raka.

Wyniki: Dlatego konieczne jest zwiększenie świadomości na temat stosowania tej wysoce obiecującej, nietoksycznej metody leczenia raka w praktyce klinicznej. W niniejszym przeglądzie przedstawiamy szczegółowy przegląd badań przedklinicznych i klinicznych z użyciem wysokich dawek IVC jako środka przeciwnowotworowego, a także szczegółową ocenę głównych znanych mechanizmów molekularnych, które w tym uczestniczą. Szczególną uwagę poświęcono badaniom globalnego profilowania molekularnego w tym zakresie. Ponadto przedstawiono perspektywy przyszłych zastosowań wysokich dawek witaminy C w leczeniu raka oraz omówiono zalecenia dotyczące dalszych badań.