Witamina B6 — dlaczego zwykła tabletka może nie działać?

Cel badania: Niedobór oksydazy 5′-fosforanu pirydoks(am)iny (PNPO) jest niezwykle rzadką dziedziczną chorobą neurometaboliczną, charakteryzującą się głównie encefalopatiami padaczkowymi o początku w okresie noworodkowym, odpowiadającymi na B6. Leczenie często wymaga zapewnienia stałego dostępu do wysokiej jakości 5′-fosforanu pirydoksalu (PLP, tj. aktywnej witaminy B6), choć niektórzy pacjenci odpowiadają również na pirydoksynę (PN).

Wyniki: Większość pacjentów odpowiadających na PLP reagowała wyłącznie na PLP; u większości z nich próbowano zastosować PN, lecz leczenie było nieskuteczne (n = 30/33, 90,9%). Toksyczność wątrobowa była najczęściej obserwowanym zdarzeniem niepożądanym (n = 10, 20,4%); chociaż jej podstawowy mechanizm patofizjologiczny pozostaje niejasny, może być związana z wysokimi dawkami PLP. Dlatego podczas terapii PLP zaleca się regularne badania przesiewowe w kierunku chorób wątroby. Oznacza to, że PLP pozostaje jedyną skuteczną terapią pozwalającą uzyskać i utrzymać kontrolę napadów u większości pacjentów z niedoborem PNPO, ale przedział terapeutyczny zapewniający optymalne leczenie jest wąski. Niezbędne jest zatem zapewnienie pacjentom dostępu do wysokiej jakości i odpowiednich postaci PLP.

Cel badania: Limfocyty naciekające guz są zazwyczaj dysfunkcyjne, ale wykazują zachowanie podobne do komórek macierzystych, którego mechanizmy pozostają niejasne. W niniejszym artykule wykazujemy, że podawanie witaminy B6 lub jej aktywnej postaci, fosforanu pirydoksalu (PLP), nadaje mysich i ludzkich limfocytom T CD8+ większą trwałość, fenotypy przypominające cechy komórek macierzystych oraz zdolność do eliminowania nowotworów.

Wyniki: Pod względem mechanizmu PLP zachowuje funkcję limfocytów T, bezpośrednio wiążąc się z kinazą p70S6 (p70S6K) i ją hamując. Ograniczając fosforylację białka BACH2 (homolog 2 domeny BTB i CNC) za pośrednictwem p70S6K, PLP zwiększa retencję jądrową i aktywację czynnościową BACH2, promując ekspresję genów związanych z cechami komórek macierzystych, a jednocześnie osłabiając ekspresję genów związanych z wyczerpaniem. W przedklinicznych modelach nowotworów leczenie PLP zwiększa skuteczność terapii przeciwciałem przeciw receptorowi programowanej śmierci 1 (PD-1). Nasze badanie ujawnia zatem szlak, który zachowuje fenotypy funkcjonalnej „macierzystości” limfocytów T, wspierając rozwój odporności przeciwnowotworowej, i wskazuje na kliniczny potencjał strategii wzmacniania funkcji limfocytów T witaminą B6/PLP w immunoterapii nowotworów.

Cel badania: Witamina B6 jest niezbędna do życia i odgrywa kluczową rolę w wielu procesach biochemicznych i fizjologicznych w organizmie człowieka. Termin B6 odnosi się łącznie do 6 rozpuszczalnych w wodzie witamerów, a jedynie 5′-fosforan pirydoksalu (PLP) jest biologicznie aktywną postacią. Stężenie PLP w osoczu powyżej 30 nmol/L (7,4 μg/L) wskazuje na odpowiedni status witaminy B6 we wszystkich grupach wiekowych i obu płciach.

Cel badania: Aktywna postać witaminy B6, 5′-fosforan pirydoksalu (PLP), pełni funkcję kofaktora w ponad 150 reakcjach enzymatycznych. Wykazano, że stężenie PLP w osoczu jest stale obniżone w stanach zapalnych; równolegle zmniejsza się stężenie PLP w wątrobie, natomiast zmiany stężenia PLP w erytrocytach i mięśniach oraz funkcjonalnych biomarkerów witaminy B6 są niewielkie.

Wyniki: PLP w osoczu pozwala również przewidywać ryzyko chorób przewlekłych, takich jak choroby układu krążenia i niektóre nowotwory, a w badaniach klinicznych i populacyjnych wykazuje odwrotną zależność z licznymi markerami zapalnymi. Spożycie witaminy B6 i jej suplementacja poprawiają niektóre funkcje odpornościowe u ludzi z niedoborem witaminy B6 oraz u zwierząt doświadczalnych. Możliwym mechanizmem jest przemieszczanie witaminy B6 do miejsc zapalenia, gdzie może ona służyć jako kofaktor w szlakach wytwarzających metabolity o działaniu immunomodulującym. Istotne szlaki zapalne zależne od witaminy B6 obejmują katabolizm witaminy B6, szlak kynureninowy, metabolizm sfingozyno-1-fosforanu, szlak transsulfuracji oraz metabolizm seryny i glicyny.

Cel badania: Dane dotyczące związku stężenia 5′-fosforanu pirydoksalu w osoczu i spożycia witaminy B6 w diecie z ryzykiem depresji są skąpe. W związku z tym zbadaliśmy wspomniane zależności u dorosłych mieszkańców USA.

Wyniki: W modelu wieloczynnikowym najwyższy kwartyl spożycia witaminy B6 w diecie wiązał się ze znacząco niższym ryzykiem depresji niż najniższy kwartyl (OR = 0,63, 95% CI: 0,50, 0,79, p < 0,001). Podobnie najwyższy kwartyl stężenia PLP w osoczu wiązał się z niższym ryzykiem depresji niż najniższy kwartyl (OR = 0,76, 95% CI: 0,62, 0,93, p < 0,01). Wraz ze wzrostem kwartylu spożycia witaminy B6 w diecie i stężenia PLP w osoczu ryzyko depresji również odpowiednio malało (we wszystkich przypadkach p dla trendu < 0,01). Ponadto analiza korelacji wykazała, że przy każdym wzroście o 1 SD stężenia luteiny + zeaksantyny w osoczu i spożycia witaminy B6 w diecie ryzyko depresji wykazywało tendencję spadkową (we wszystkich przypadkach p < 0,01). Wyniki testu interakcji wskazały, że spożycie witaminy B6 w diecie nie wchodziło w istotną interakcję z żadnym z czynników stratyfikacyjnych (we wszystkich przypadkach p dla interakcji > 0,05).

Cel badania: Składniki odżywcze uczestniczące w metabolizmie jednowęglowym mogą odgrywać kluczową rolę w karcynogenezie trzustki. Celem tego badania było zbadanie, za pomocą metaanalizy, związku ryzyka raka trzustki ze spożyciem lub stężeniem we krwi witamin B6 i B12 oraz metioniny.

Wyniki: Do tej metaanalizy dotyczącej związku witamin B6 i B12 oraz metioniny z ryzykiem raka trzustki włączono łącznie 18 badań. Łączne oszacowanie ryzyka (95% CI) raka trzustki dla najwyższej w porównaniu z najniższą kategorią spożycia witaminy B6 oraz stężenia 5′-fosforanu pirydoksalu we krwi (PLP, aktywnej postaci witaminy B6) wyniosło odpowiednio 0,63 (0,48–0,79) i 0,65 (0,52–0,79). Wyniki wskazały na nieliniową zależność dawka–odpowiedź między spożyciem witaminy B6 a ryzykiem raka trzustki. Stwierdzono liniową zależność dawka–odpowiedź, a ryzyko raka trzustki zmniejszało się o 9% na każde zwiększenie stężenia PLP we krwi o 10 nmol/L. Nie stwierdzono istotnego związku między ryzykiem raka trzustki a spożyciem witaminy B12, stężeniem witaminy B12 we krwi, spożyciem metioniny ani jej stężeniem we krwi. Nasze badanie sugeruje, że duże spożycie witaminy B6 i wysokie stężenie PLP we krwi mogą chronić przed rozwojem raka trzustki.

Cel badania: Dotychczasowe badania epidemiologiczne skupiały się na związku spożycia witaminy B6 w diecie lub stężenia krążącego 5′-fosforanu pirydoksalu (PLP) z ryzykiem raka jelita grubego. Celem tego badania było zbadanie związku witaminy B6 z ryzykiem raka jelita grubego z uwzględnieniem biomarkerów PLP, pirydoksalu (PL) wraz z PLP oraz PAr (stosunku kwasu 4-pirydoksynowego do sumy PLP i PL).

Wyniki: Przy porównaniu najwyższego i najniższego kwartylu skorygowany OR (95% CI) wynosił 0,26 (0,20–0,33, Ptrend < 0,001) dla PLP w surowicy, 0,51 (0,40–0,66, Ptrend < 0,001) dla PLP plus PL w surowicy oraz 2,90 (2,25–3,75, Ptrend < 0,001) dla PAr. Związki PLP w surowicy i PAr z ryzykiem raka jelita grubego były istotnie silniejsze w grupie mężczyzn i osób palących. Nasze wyniki potwierdzają ochronną rolę witaminy B6 w odniesieniu do ryzyka raka jelita grubego u Chińczyków. Dodatni związek PAr z ryzykiem raka jelita grubego wskazuje na potencjalną rolę zapalenia i stresu oksydacyjnego w karcynogenezie jelita grubego.

Cel badania: ATP oddziałujące na receptory P2X3 (P2X3R) w obrębie kłębków szyjnych (CB) leży u podstaw nadmiernej aktywności współczulnej zależnej od chemorefleksu u szczurów z samoistnym nadciśnieniem (SHR). Wykazano, że 5′-fosforan pirydoksalu (PLP), aktywna postać witaminy B6, działa jako nieselektywny bloker receptorów P2X. W związku z tym postawiliśmy hipotezę, że antagonizowanie przez PLP receptorów P2X3R w kłębkach szyjnych pozwoli leczyć nadciśnienie.

Wyniki: W niniejszym badaniu zastosowaliśmy wieloaspektowe podejście, aby zbadać zdolność PLP do osłabiania nadpobudliwości kłębków szyjnych w nadciśnieniu. Najpierw PLP hamował odpowiedzi Ca2+ wywołane przez α,β-metyleno-ATP w liniach komórkowych eksprymujących ludzkie (h) P2X3R, przy IC50 wynoszącym 8,7 µM. Następnie dane in silico przewidywały, że PLP wiąże się z tym samym miejscem co Gefapixant, co potwierdza mechanizm antagonizmu allosterycznego. W preparacie izolowanego, perfundowanego rozwidlenia tętnicy szyjnej i kłębka szyjnego, dotętnicza infuzja PLP (50 µM; 15 min) osłabiła aktywność czuciową kłębków szyjnych u SHR (P = 0,012). W preparacie in situ pracującego serca i pnia mózgu, wstrzyknięcia PLP do tętnicy szyjnej (1–5 mM) osłabiły wywołane chemorefleksją odpowiedzi współczulne (P = 0,023), ale nie odpowiedzi nerwu przeponowego (P = 0,62); kłębek szyjny stymulowano cyjankiem potasu (KCN, 50 µL; 0,04%).

Cel badania: Metabolizm witaminy B6 wiąże się z przewlekłym zapaleniem i insulinoopornością, dwoma ważnymi czynnikami wpływającymi odpowiednio na udar i cukrzycę typu 2. Celem tego badania było zbadanie prospektywnych związków wielu osoczowych biomarkerów homeostazy witaminy B6, tj.

Wyniki: W porównaniu z osobami z najniższym kwartylem PAr w osoczu iloraz szans (OR) i 95% CI dla najwyższego kwartylu wynosiły 2,915 (2,072–4,101). Natomiast OR (95% CI) dla najwyższego kwartylu w porównaniu z najniższym wynosiły odpowiednio 0,577 (0,432–0,771) dla PL, 0,652 (0,488–0,871) dla PLP oraz 1,232 (0,897–1,692) dla PA. Ponadto uwzględnienie stężeń PAr, PL i PLP w osoczu zapewniało dodatkową zdolność reklasyfikacji ryzyka udaru incydentalnego ponad konwencjonalne czynniki ryzyka. Największą poprawę zdolności reklasyfikacji zaobserwowano dla połączenia PAr, PL i PLP (NRI: 0,482, 95% CI: 0,395–0,568). Stężenia PAr, PL i PLP w osoczu były istotnie związane z ryzykiem wystąpienia udaru i zapewniały dodatkową zdolność przewidywania ryzyka udaru u osób z cukrzycą typu 2.