Stront — pierwiastek, który wzmacnia kości, a nikt o nim nie mówi?

Cel badania: Ranelinian strontu jest nową metodą leczenia osteoporozy, dlatego należy poznać jej korzyści i zagrożenia. Celem było określenie skuteczności i bezpieczeństwa ranelinianu strontu w leczeniu i zapobieganiu osteoporozie pomenopauzalnej.

Wyniki: Kryteria włączenia spełniały cztery badania. Trzy obejmowały grupę leczoną (od 0,5 do 2 g ranelinianu strontu dziennie), a jedno grupę profilaktyczną (0,125 g, 0,5 g i 1 g dziennie). W grupie leczonej wykazano w ciągu trzech lat 37-procentowe zmniejszenie liczby złamań kręgów (RR 0,63; 95% CI 0,56–0,71) oraz 14-procentowe zmniejszenie liczby złamań pozakręgowych (RR 0,86; 95% CI 0,75–0,98) przy codziennym stosowaniu 2 g ranelinianu strontu. Po dwóch do trzech latach w obu grupach wykazano wzrost BMD we wszystkich miejscach pomiaru BMD. Mniejsze dawki ranelinianu strontu były skuteczniejsze niż placebo, a największa dawka zapewniała największe zmniejszenie liczby złamań kręgów i największy wzrost BMD. Stwierdzono zwiększone ryzyko biegunki przy stosowaniu 2 g ranelinianu strontu; jednak działania niepożądane nie wpływały na ryzyko przerwania leczenia ani nie zwiększały ryzyka poważnych działań niepożądanych, zapalenia błony śluzowej żołądka ani zgonu.

Cel badania: Osiągnięto znaczny postęp w leczeniu osteoporozy pod względem leków o nowych mechanizmach działania, nowych schematów podawania oraz potwierdzenia bezpieczeństwa długotrwałego leczenia. Alendronian, ibandronian, kalcytonina donosowa, hormony przytarczyc, raloksyfen, ryzedronian, hormonalna terapia zastępcza, ranelinian strontu i zoledronian zmniejszają ryzyko złamania kręgów.

Wyniki: Ranelinian strontu jest nowym lekiem stosowanym w leczeniu osteoporozy, wykazującym skuteczność w zapobieganiu złamaniom niezależnie od stopnia zaawansowania osteoporozy. Przedłużenie badań fazy 3 do 5 lat wykazało utrzymującą się skuteczność w zapobieganiu złamaniom. Humanizowane przeciwciało monoklonalne przeciwko ligandowi receptora aktywatora jądrowego czynnika kappa B (RANKL), denosumab, powoduje szybkie i silne, zależne od dawki zahamowanie resorpcji kości. Gęstość mineralna kości kręgosłupa, biodra i przedramienia wzrosła w stopniu nieco większym niż przy cotygodniowym podawaniu 70 mg alendronianu.

Cel badania: Osteoporoza wywołana glikokortykoidami (GIOP) stała się wyzwaniem w związku z długotrwałym podawaniem glikokortykoidów podczas klinicznego leczenia różnych chorób. Chociaż badano niektóre potencjalne metody leczenia GIOP, nadal brakuje wiarygodnych leków zapobiegających GIOP.

Wyniki: GluSr skutecznie wspomagał także przeżycie osteoblastów, hamował różnicowanie osteoklastów i przywracał tworzenie kości w modelach GIOP u szczurów. Analiza mikromacierzy kości udowych szczurów z GIOP leczonych GluSr wykazała, że szlaki sygnałowe receptora glikokortykoidowego (GR), genu receptora estrogenowego (ESR) i receptora witaminy D (VDR) uczestniczyły w odbudowie kości wywołanej przez GluSr. Podsumowując, nasze badanie wykazało, że GluSr nasilał różnicowanie osteoblastów i hamował aktywność osteoklastów zarówno in vitro, jak i in vivo. GluSr może pełnić funkcję nowego preparatu strontu zapobiegającego GIOP.

Cel badania: Osteoporoza u mężczyzn przyczynia się do znacznej chorobowości i śmiertelności, a mimo to jest niedostatecznie rozpoznawana. Złamania biodra u mężczyzn wiążą się z większą śmiertelnością (do 37,5% w pierwszym roku) niż u kobiet. Dlatego kluczowe znaczenie ma terminowe rozpoznawanie i leczenie osteoporozy u mężczyzn. Wtórne przyczyny osteoporozy są częste i należy je wykluczyć. Ocena bezwzględnego ryzyka złamania pomaga wybrać mężczyzn kwalifikujących się do leczenia przeciwosteoporotycznego.

Wyniki: W większości badań doustnego lub dożylnego (i.v.) leczenia bisfosfonianami mężczyzn z osteoporozą, zarówno z hipogonadyzmem, jak i eugonadyzmem, oceniano wpływ na gęstość mineralną kości (BMD) i biochemiczne markery obrotu kostnego, a nie na złamania niskoenergetyczne. Kwas zoledronowy podawany dożylnie starszym mężczyznom i kobietom po złamaniu biodra zmniejszał liczbę złamań klinicznych, klinicznych złamań kręgów i złamań pozakręgowych oraz śmiertelność w porównaniu z wlewami placebo. W najnowszych badaniach mężczyzn z osteoporozą wykazano zmniejszenie liczby złamań kręgów po doustnym lub dożylnym podaniu bisfosfonianów. Wszystkie badania miały zbyt małą moc statystyczną, by wykryć zmniejszenie liczby złamań pozakręgowych i złamań biodra. Leczenie teriparatydem również zmniejsza liczbę złamań kręgów. Denosumab zwiększa BMD i zmniejsza stężenia markerów obrotu kostnego, natomiast ranelinian strontu zwiększa BMD u mężczyzn z osteoporozą.

Cel badania: Wapń, magnez i stront wiązano zarówno ze zdrowiem i chorobami układu mięśniowo-szkieletowego, jak i układu sercowo-naczyniowego. Jednak mimo bliskiego chemicznego pokrewieństwa tych trzech pierwiastków, ich cechy związane z wynikami sercowo-naczyniowymi znacznie się różnią.

Wyniki: Istnieje niewiele dowodów uzasadniających rutynową suplementację magnezu w celu uzyskania korzyści dla układu mięśniowo-szkieletowego; większe spożycie w diecie i stężenia w surowicy wydają się chronić przed zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. Ranelinian strontu, który jest obecnie ponownie dostępny jako lek generyczny, ma wyraźną skuteczność w zapobieganiu złamaniom, ale wiąże się ze zwiększonym ryzykiem choroby zakrzepowo-zatorowej. Chociaż w niektórych badaniach wykryto sygnał zwiększonego ryzyka zawału mięśnia sercowego, szersze analizy go nie potwierdzają. Ranelinian strontu, zgodnie z obecnie obowiązującą licencją, stanowi zatem użyteczną opcję terapeutyczną w ciężkiej osteoporozie u osób, u których nie występują czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego.

Cel badania: W niniejszym badaniu oceniono regulacyjny wpływ hydroksyapatytu podstawionego strontem (SrHAp) na regulację komórek kostnych, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności osteoblastów i osteoklastów. Dyfrakcja rentgenowska potwierdziła skuteczne wbudowanie strontu w sieć krystaliczną hydroksyapatytu, wykazując wysoką stabilność fazową pomimo obecności niewielkiej ilości CaO.

Wyniki: Analiza morfologiczna komórek RAW 264.7 traktowanych RANKL wykazała zmniejszenie liczby wielojądrzastych komórek TRAP-dodatnich, co potwierdziło obniżenie aktywności TRAP. Badania mechanistyczne wykazały, że SrHAp zakłócał szlak sygnałowy RANKL/TRAF6/NF-κB, prowadząc do obniżenia ekspresji głównego czynnika transkrypcyjnego NFATc1. Podsumowując, nanocząstki SrHAp pełnią dwie funkcje: wspomagają mineralizację osteoblastów, a jednocześnie hamują różnicowanie osteoklastów. Ta zrównoważona regulacja wskazuje na potencjał SrHAp jako bioaktywnej ceramiki w leczeniu osteoporozy i zaawansowanej regeneracji kości.

Cel badania: Aby zoptymalizować leczenie osteoporozy fragmentem hormonu przytarczyc teriparatydem (PTH1-34), chcieliśmy ustalić, czy stront (Sr) może nasilać anaboliczne działanie przerywanego podawania PTH1-34 na kości u szczurów po owariektomii. Samice szczurów poddano zabiegowi pozorowanemu lub owariektomii (Ovx) w wieku 6 miesięcy.

Wyniki: Sam PTH1-34), utrzymywało wywołany przez Sr wzrost tkankowej vBMD i znacząco poprawiało wytrzymałość kości. W hodowlach pierwotnych osteoblastów Sr i PTH1-34, podawane oddzielnie lub łącznie, zwiększały ekspresję Rankl i zmniejszały ekspresję Opg, co było zgodne z podwyższonymi stężeniami markera resorpcji kości, deoksypirydynoliny, w moczu in vivo. Sam Sr lub sam PTH1-34 stymulowały ekspresję Igf1 i Alpl, natomiast jednoczesna stymulacja dodatkowo nasilała ekspresję tych markerów osteogenezy. Podsumowując, połączenie Sr z PTH1-34 łączy osteoanaboliczny wpływ PTH1-34 na masę kostną z wpływem Sr na poziomie mineralnym na właściwości materiałowe kości, prowadząc do synergistycznego pobudzenia tworzenia kości oraz lepszej poprawy jakości i wytrzymałości kości.

Cel badania: Osteoporoza jest globalnym, zwyrodnieniowym schorzeniem kości u osób starszych, spowodowanym starzeniem się układu kostnego i odpornościowego. Obecne metody leczenia osteoporozy skupiają się na farmakologicznej kontroli osteoblastów i osteoklastów, co prowadzi do skomplikowanych procedur i działań niepożądanych.

Wyniki: W niniejszej pracy zaprojektowaliśmy nanolek w postaci pustego zeolitycznego szkieletu imidazolanowego-8 (hZIF), pokrytego fosforanem strontu (SP) metodą mineralizacji chemicznej, a następnie zamknęliśmy w nim witaminę D3 (VD). Opracowane nanocząstki VD@SP-hZIF wykazują silne działanie regulujące osteoimmunologię (przeciwzapalne, wspomagające osteogenezę i zwiększające wchłanianie wapnia) odpowiednio w modelach osteoporozy u starzejących się myszy dzięki wbudowanym składnikom: jonom cynku, fosforanom strontu i załadowanej witaminie D. Zbadano również szczegółowo mechanizm terapeutycznego działania nanocząstek VD@SP-hZIF w osteoporozie. Niniejsza praca podkreśla znaczenie konstruowania nanoleków opartych na metalowo-organicznych szkieletach w celu skutecznej regulacji mikrośrodowiska osteoimmunologicznego w walce z osteoporozą, proponując szeroko stosowalny paradygmat terapeutyczny dla patologii związanych ze stanami zapalnymi.