Odporność z talerza — czy post wzmacnia organizm bardziej niż suplementy?

Cel badania: Przewlekły stan zapalny o niskim nasileniu wiąże się z insulinoopornością, cukrzycą, miażdżycą, otyłością i zespołem metabolicznym (MetS). Środowisko prozapalne przyczynia się do kilku zaburzeń metabolicznych i prawdopodobnie do rozwoju MetS. Sposób odżywiania ma określony wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego i przypuszczalne działanie przeciwzapalne.

Wyniki: Uwzględniono trzynaście randomizowanych badań kontrolowanych, obejmujących łącznie 2017 pacjentów. Diety niskotłuszczowe (29 ± 2% energii z tłuszczów) zmniejszały stężenie białka C-reaktywnego w porównaniu z dietami kontrolnymi (SMD: -0.98; 95% CI: -1.6 do -0.35; P = 0.002). Diety niskowęglowodanowe (23 ± 10% energii z węglowodanów; SMD: -0.33; 95% CI: -0.63 do -0.03; P = 0.004) oraz interwencje multimodalne (SMD: -1.02; 95% CI: -1.97 do -0.07; P = 0.04) pozwalały uzyskać istotną utratę masy ciała. Diety niskowęglowodanowe pozwalały obniżyć stężenie insuliny (SMD: -0.33; 95% CI: -0.63 do -0.03; P = 0.03). Białko C-reaktywne; efekt ten zależy jednak również od utraty masy ciała. Ponadto diety niskowęglowodanowe korzystnie wpływają na insulinę i masę ciała. Należy przede wszystkim wypróbowywać sposoby żywienia polegające na ograniczaniu makroskładników i wzbogacaniu diety w funkcjonalne składniki żywności, takie jak witaminy, flawonoidy i nienasycone kwasy tłuszczowe. Osoby z MetS odniosą największe korzyści z połączenia utraty masy ciała i składników odżywczych o działaniu przeciwzapalnym.

Cel badania: Starzeniu się towarzyszy postępujący spadek funkcji odpornościowych, znany jako immunosenescencja, oraz przewlekły stan zapalny o niskim nasileniu, określany jako inflammaging. Oba te zjawiska przyczyniają się do zwiększonej podatności na infekcje, osłabienia odpowiedzi poszczepiennych i rozwoju chorób związanych z wiekiem.

Wyniki: Ograniczając stres oksydacyjny i inflammaging, IF może zmniejszać kruchość u osób starszych lub opóźniać jej postęp, jeśli zostanie wprowadzony wcześniej. Łącząc wiedzę z zakresu immunometabolizmu i gerontologii, w niniejszym przeglądzie podkreślono potencjalną rolę IF jako niefarmakologicznej strategii wspierania zdrowego starzenia się układu odpornościowego i poprawy wyników funkcjonalnych u osób starszych. Dowody dotyczące osób starszych z zespołem kruchości pozostają jednak ograniczone, dlatego uzasadnione są randomizowane badania w tej populacji. Zanim IF będzie można rutynowo zalecać w celu wspierania starzenia się układu odpornościowego, przyszłe badania powinny bezpośrednio porównywać IF z izokalorycznymi schematami bez postu, obejmować długoterminową obserwację oraz dokładnie oceniać bezpieczeństwo i przestrzeganie zaleceń w grupach wysokiego ryzyka.

Cel badania: Chociaż szlaki metaboliczne wewnątrz komórki odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu limfocytów T1,2, dostępność składników odżywczych w organizmie podlega ciągłym zmianom. Wpływ metabolizmu poposiłkowego na los limfocytów T był jednak dotychczas słabiej badany.

Wyniki: Limfocyty T pochodzące od ludzi lub myszy, których gospodarze byli w stanie odżywienia, miały większą zdolność metaboliczną niż limfocyty pochodzące od gospodarzy na czczo, a ta zwiększona zdolność utrzymywała się po aktywacji i namnażaniu in vitro lub in vivo. Chylomikrony bogate w triglicerydy obecne w surowicy odpowiadały za poposiłkowe przeprogramowanie immunometaboliczne, a chylomikrony torowały drogę translacji zależnej od mTORC1 ex vivo i po aktywacji, co znacznie zwiększało funkcję efektorową po takim przygotowaniu. Poposiłkowe ludzkie komórki CAR-T wytworzone od tego samego dawcy wykazywały przewagę terapeutyczną nad limfocytami T pobranymi, gdy osoby były na czczo. Zatem metabolizm poposiłkowy nadaje limfocytom T trwałe korzyści metaboliczne i funkcjonalne, podkreślając znaczenie uwzględniania stanu odżywienia w analizach immunologicznych, szczepieniach i wytwarzaniu terapii komórkowych.

Cel badania: Podeszły wiek charakteryzuje się swoistym, przewlekłym stanem zapalnym o niskim nasileniu, określanym jako „jałowy”, który nazwano „inflammaging”. Uważa się, że w znacznym stopniu przyczynia się on do patogenezy wielu chorób związanych z wiekiem oraz do postępu procesu starzenia. Odpowiedni stan odżywienia ma ogromne znaczenie dla utrzymania prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego i zapobiegania kruchości u osób starszych.

Wyniki: Składniki diety mogą bezpośrednio wpływać na stan zapalny, przeciwdziałając związanemu z wiekiem stanowi zapalnemu o niskim nasileniu. W tym kontekście zdrowa dieta, w tym dieta śródziemnomorska, wiąże się z niższymi stężeniami mediatorów zapalnych, takich jak białko C-reaktywne (CRP) i czynnik martwicy nowotworów-α (TNF-α), które są cechami charakterystycznymi inflammaging. Spośród składników zdrowej diety większe spożycie pełnych ziaren, warzyw i owoców, orzechów oraz ryb wiąże się z mniejszym nasileniem stanu zapalnego. Obiecującym obszarem badań jest związek między mikrobiomem a starzeniem. Rzeczywiście dysbioza wpływa na nieoptymalny metabolizm, funkcjonowanie układu odpornościowego i mózgu oraz przyczynia się do złego stanu zdrowia i pogorszonego samopoczucia związanego ze starzeniem. Modulowanie mikrobioty jelitowej przyniosło obiecujące wyniki w niektórych zaburzeniach.

Cel badania: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa interwencji modulujących mikrobiotę jelitową u dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1. Przeprowadzono przegląd systematyczny i metaanalizę zgodnie z PRISMA 2020.

Wyniki: Co wiadomo: • Interwencje modulujące mikrobiotę jelitową są biologicznie uzasadnionymi strategiami wspomagającymi w pediatrycznej cukrzycy typu 1. • We wcześniejszych przeglądach pediatrycznych uwzględniono niewiele badań randomizowanych, a wyniki dotyczące glikemii były niespójne. Co nowego: • W zaktualizowanym przeglądzie uwzględniono 12 randomizowanych badań kontrolowanych obejmujących 808 dzieci i nastolatków. • Dodano uporządkowaną syntezę wyników dotyczących odporności i stanu zapalnego, mikrobioty/bariery jelitowej, metabolitów i bezpieczeństwa, wykraczającą poza punkty końcowe dotyczące glikemii.

Cel badania: Uraz chirurgiczny skupia uszkodzenie tkanek, stres neuroendokrynny, ból, post, kontakt z drobnoustrojami i naprawę tkanek w krótkim okresie intensywnej aktywności układu odpornościowego. Chociaż opiekę anestezjologiczną, przeciwbólową i żywieniową zazwyczaj analizuje się oddzielnie, każda z nich może wpływać na uwalnianie cytokin, przemieszczanie się komórek odpornościowych, stres oksydacyjny, aktywność makrofagów, integralność bariery jelitowej, dostępność substratów i wygaszanie stanu zapalnego.

Wyniki: Obecne dowody wskazują, że strategie anestezjologiczne i przeciwbólowe mogą zmieniać fenotypy zapalne lub fenotypy komórek odpornościowych, a zmiany te najlepiej interpretować jako zastępcze lub mechanistyczne punkty końcowe powiązane z wynikami istotnymi dla pacjentów. Immunożywienie ma najwięcej jednoznacznych dowodów klinicznych w chirurgii nowotworów przewodu pokarmowego, szczególnie u pacjentów podatnych na niedożywienie lub obciążonych wysokim ryzykiem, choć efekty różnią się w zależności od składu preparatu, czasu podania, drogi podania, przestrzegania zaleceń, rodzaju zabiegu i grupy porównawczej. Potrzebne są obecnie bezpośrednie badania interwencji łączących anestezję, analgezję i immunożywienie, aby powiązać te szlaki mechanistyczne z wynikami dotyczącymi powrotu do zdrowia. Badania z podziałem na poziom ryzyka mogą wykorzystywać te ramy do oceny zarówno efektów poszczególnych składników, jak i interakcji w ramach szerszego postępowania.

Cel badania: Strąki okry (Abelmoschus esculentus (L.) Moench) są znane jako warzywo, którego śluz wykazuje wiele aktywności biologicznych. Śluz okry (OM) to bogaty w węglowodany naturalny ekstrakt zawierający polisacharydy i inne składniki bioaktywne.

Wyniki: Warto zauważyć, że działanie regulacyjne OM było porównywalne z mesalazyną. W przypadku uszkodzenia jelit wywołanego postem OM przywracała równowagę mikrobiologiczną, regulując taksony, takie jak Enterobacteriaceae i Erysipelotrichaceae, oraz obniżała ekspresję genów związanych z glukoneogenezą, w tym Klf15, Pck1 i Hmgcs2. OM zwiększała ekspresję genów związanych z funkcjonowaniem bariery nabłonkowej i homeostazą immunologiczną, takich jak Btnl7 i Btnl8, regulując szlaki HIF-1, PI3K-Akt, MAPK oraz szlaki glikolizy/glukoneogenezy. Wyniki te pokazują, że OM łagodzi uszkodzenia jelit poprzez modulowanie mikrobioty jelitowej, hamowanie stanu zapalnego oraz przywracanie homeostazy immunologicznej i metabolicznej jelit, co podkreśla jej potencjał jako naturalnego składnika pochodzącego ze śluzu, służącego utrzymaniu homeostazy jelitowej.

Cel badania: Długotrwały post przedoperacyjny wiąże się z dysbiozą jelitową, zaburzeniem homeostazy błony śluzowej i opóźnionym powrotem do zdrowia po operacji. Łączna suplementacja żywieniowa glutaminą, błonnikiem pokarmowym i oligosacharydami może chronić funkcje jelit w warunkach stresu żywieniowego. W tym badaniu ocenialiśmy wpływ takiego połączenia składników odżywczych w modelu długotrwałego postu u szczurów.

Wyniki: Post znacząco zmniejszał masę ciała, wysokość kosmków jelita czczego, masę kątnicy oraz stężenia octanu, n-maślanu i n-walerianianu. Post wiązał się również z eksploracyjnymi zmianami w składzie mikrobioty jelitowej i zwiększoną ekspresją kilku genów związanych z receptorami Toll-podobnymi (TLR), barierą jelitową i autofagią w jelicie czczym. Suplementacja glutaminą, błonnikiem pokarmowym i oligosacharydami znacząco łagodziła wywołane postem zmniejszenie masy kątnicy oraz hamowała zwiększoną ekspresję TLR5, TLR6, TLR8, CLDN1, CLDN3, OCLN, ZO-1, MUC3, ATG5, ATG12, Beclin1, p62 i LC3. Analiza mikrobioty wykazała, że względna liczebność sekwencji wstępnie przypisanych do Lactobacillus reuteri w grupie suplementowanej była porównywalna z grupą kontrolną, natomiast sekwencje wstępnie przypisane do Bifidobacterium animalis wykrywano głównie w grupie suplementowanej.