ChorobyNietrzymanie moczu — czy ćwiczenia Kegla to za mało?
- Jan Jaśkowski — Nietrzymanie moczu - dlaczego ćwiczenia Kegla nie działają. - OstMedic - osteopata Gdańsk, fitoterapia i fizjoterapia
- Jan Jaśkowski — Terapia funkcjonalna pacjentów cierpiących na wysiłkowe nietrzymanie moczu. - OstMedic - osteopata Gdańsk, fitoterapia i fizjoterapia
- Effect of pelvic floor muscle training on urinary incontinence symptoms in postmenopausal women: A systematic review and meta-analysis. · Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 2025
- Pelvic floor training to prevent stress urinary incontinence: A systematic review. · Actas Urol Esp (Engl Ed) 2024
- Effectiveness of Pelvic Floor Muscle Training on Quality of Life in Women with Urinary Incontinence: A Systematic Review and Meta-Analysis. · Medicina (Kaunas) 2023
- Synergistic effects of traditional Chinese medicine practices and pelvic floor muscle training on postpartum stress urinary incontinence. · Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 2026
- The effects of an 8-week hypopressive exercise training program on urinary incontinence and pelvic floor muscle activation: A randomized controlled trial. · Neurourol Urodyn 2023
- Improving pelvic floor muscle strength in women with postpartum stress urinary incontinence using electromagnetic stimulation therapy: A randomized controlled trial. · Narra J 2025
- [Postpartum pelvic floor muscle training and abdominal rehabilitation: Guidelines]. · J Gynecol Obstet Biol Reprod (Paris) 2015
- Update on Physiotherapy in Postpartum Urinary Incontinence. A Systematic Review. · Arch Esp Urol 2023
- Efficacy of mobile apps for urinary incontinence in women: a meta-analysis of randomized controlled trials. · Front Public Health 2026
- Orthomolecular Medicine News Service — Benign Prostatic Hyperplasia (BPH): Saw Palmetto and other dietary factors can help
Jan Jaśkowski ostrzega, że u wielu pacjentek ćwiczenia Kegla mogą obniżać narządy miednicy i nasilać dolegliwości.
- Według niego w pierwszym roku poprawę odczuwa około 25% pacjentów, a po pięciu latach problem nasilał się u zdecydowanej większości badanych, choć 75% nadal ćwiczyło.
- Jaśkowski zaleca rozluźnianie i uelastycznianie mięśni, ćwiczenia w ruchu oraz uwzględnienie przepony, mięśni brzucha i ruchomości stawów.
- Opisywana przez niego rehabilitacja łączy terapię manualną, ćwiczenia dynamiczne i poprawę ruchomości stawów.
Co piszą autorzy
W pierwszym roku terapii poprawę odczuwa około 25% pacjentów.
U wielu pacjentek ćwiczenia Kegla mogą obniżać narządy miednicy i nasilać dolegliwości.
Po pięciu latach problem nasilał się u zdecydowanej większości badanych, choć 75% z nich nadal ćwiczyło.
Ćwiczenia Kegla polegają głównie na świadomym napinaniu mięśni, a mięśnie wymagają też odpowiedniego wydłużania.
U wielu osób mięśnie dna miednicy i powiązane z nimi mięśnie są nadmiernie napięte, dlatego Jan Jaśkowski wskazuje na potrzebę ich rozluźniania i uelastyczniania.
Jan Jaśkowski zaleca ćwiczyć mięśnie w ruchu, bo samo napinanie ich w spoczynku nie przygotowuje ich do wysiłku.
Jan Jaśkowski wskazuje, że terapia nie powinna ograniczać się do mięśni dna miednicy i powinna uwzględniać także przeponę oddechową oraz mięśnie brzucha.
W rehabilitacji Jan Jaśkowski uznaje za ważną ocenę ruchomości kręgosłupa, bioder i stóp oraz dobranie leczenia do jej wyników.
Jan Jaśkowski opisuje terapię obejmującą terapię manualną, ćwiczenia dynamiczne powiązanych mięśni i poprawę ruchomości stawów.
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 9 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 2 006.
Metaanaliza wykazała, że trening mięśni dna miednicy istotnie zmniejszał nasilenie nietrzymania moczu u kobiet po menopauzie.
Cel badania: Nietrzymanie moczu (UI) występuje często u kobiet we wszystkich grupach wiekowych, ale kobiety po menopauzie (MW) częściej doświadczają tych objawów. Międzynarodowe Towarzystwo Kontynencji zaleca, aby kobiety z UI w pierwszej kolejności wypróbowały leczenie zachowawcze, takie jak trening mięśni dna miednicy (PFMT), którego celem jest zwiększenie siły mięśni dna miednicy i skorygowanie wzorców ich aktywacji.
Wyniki: Po selekcji, zastosowaniu kryteriów włączenia/wykluczenia i ocenie ryzyka błędu systematycznego poddano ocenie pięć randomizowanych badań kontrolowanych. Stwierdzono, że PFMT miał istotny i znaczny wpływ na nasilenie UI w całej populacji pacjentów (standaryzowana różnica średnich między grupą interwencyjną a kontrolną -1.30, 95%CI: -1.97, -0.62, pz ≤ 0.01, I2 = 88.5 %; prawdopodobieństwo korzyści = 0.92). Druga analiza, po usunięciu badań łączących PFMT z elektrostymulacją lub biofeedbackiem, przyniosła podobne wyniki. PFMT jest skuteczną interwencją w leczeniu UI u MW. Nasza analiza wskazuje na 92% prawdopodobieństwo istotnej poprawy u pacjentek otrzymujących PFMT w porównaniu z grupą kontrolną. W przyszłych badaniach należy zbadać jego skuteczność w podgrupach MW z objawami zespołu moczowo-płciowego menopauzy (GSM).
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Przegląd wskazał, że trening mięśni dna miednicy rozpoczęty we wczesnej ciąży może poprawiać kontrolę trzymania moczu po porodzie.
Cel badania: Wysiłkowe nietrzymanie moczu (SUI) jest częstym zaburzeniem u kobiet, które negatywnie wpływa na jakość życia. Ciąża i poród są uznawane za istotne czynniki ryzyka, które bezpośrednio oddziałują na dno miednicy podczas ciąży i porodu, zwiększając ryzyko dysfunkcji dna miednicy; częstość występowania SUI w okresie poporodowym wynosi od 30 do 47% w ciągu pierwszych 12 miesięcy.
Wyniki: Wyniki pozwoliły nam ustalić, że PFMT stosuje się w odniesieniu do mięśni dna miednicy i że ta interwencja, stosowana zgodnie z odpowiednią metodyką, może zapobiegać SUI lub ją wyleczyć. Zastosowanie PFMT we wczesnym okresie ciąży pozytywnie wpływa na zdolność do utrzymania moczu po porodzie.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Metaanaliza wykazała, że trening mięśni dna miednicy przynosił niewielką do umiarkowanej poprawę jakości życia kobiet z nietrzymaniem moczu.
Cel badania: Tło i cele: Nietrzymanie moczu (UI) występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, a jego częstość zwiększa się wraz z wiekiem. Powoduje szereg obciążeń psychicznych i fizycznych, które negatywnie wpływają na jakość życia (QoL) pacjentki.
Wyniki: W przeglądzie systematycznym uwzględniono dziesięć artykułów, a w metaanalizie osiem. Wyniki: Jakość życia (QoL) uległa umiarkowanej poprawie, gdy stosowano PFMT u kobiet z UI; wyniki wskazują na niewielki ogólny wpływ na QoL w badaniach kontrolowanych oraz umiarkowany wpływ na QoL w badaniach z jedną grupą, z pomiarami przed interwencją i po niej. Wnioski: Korzyści z interwencji PFMT wykazano również w określonych aspektach QoL, takich jak aktywność społeczna i ogólny stan zdrowia. Badanie to potwierdziło skuteczność PFMT w poprawie QoL u kobiet z UI, przede wszystkim u pacjentek z wysiłkowym nietrzymaniem moczu.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Połączenie ćwiczeń Qigong z treningiem mięśni dna miednicy poprawiło aktywność mięśni i objawy nietrzymania moczu po porodzie.
Cel badania: Celem tego badania była ocena skuteczności połączenia Qigong z treningiem mięśni dna miednicy (PFMT) w leczeniu łagodnego do umiarkowanego wysiłkowego nietrzymania moczu (SUI) u kobiet po porodzie. Postawiono hipotezę, że łączona interwencja przyniesie lepsze wyniki niż sam PFMT, uwzględniając zarówno fizyczne, jak i psychologiczne aspekty powrotu do zdrowia.
Wyniki: W grupie QGPFMT odnotowano istotną poprawę aktywności mięśni dna miednicy, częstości epizodów nietrzymania moczu oraz wyników UDI-6. Nie stwierdzono jednak istotnych różnic między grupami w zakresie miar dobrostanu psychicznego, takich jak wyniki IIQ-7 i PSS. Połączenie Qigong z PFMT stanowi obiecujące, holistyczne podejście do leczenia poporodowego SUI. Choć poprawa fizyczna była istotna, uzyskanie pełnej poprawy psychicznej może wymagać dłuższego okresu lub dodatkowych interwencji psychologicznych. W przyszłych badaniach należy rozważyć połączenie terapii psychologicznych, aby poprawić ogólną skuteczność leczenia kobiet z SUI po porodzie.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Ośmiotygodniowy program ćwiczeń hipopresyjnych poprawił siłę mięśni dna miednicy u kobiet z objawami nietrzymania moczu.
Cel badania: Dysfunkcja dna miednicy i nietrzymanie moczu należą do najczęstszych problemów ginekologicznych, a trening mięśni dna miednicy jest zalecany jako leczenie pierwszego rzutu, podobnie jak nowe metody, takie jak ćwiczenia hipopresyjne. Celem tego badania była analiza skuteczności 8-tygodniowego, nadzorowanego programu ćwiczeń hipopresyjnych w zakresie siły mięśni dna miednicy i objawów nietrzymania moczu.
Wyniki: Wyniki wykazały poprawę w grupie wykonującej ćwiczenia hipopresyjne w zakresie siły mięśni dna miednicy F (1117) = 89.514, p < 0.001, istotnie niższy wynik całkowity PFIQ7, t (112) = 28.895, p < 0.001, oraz FPDI20 t (112) = 7.037, p < 0.001, a także poprawę wartości ICIQ-SF po 8 tygodniach interwencji w porównaniu z grupą kontrolną. Po 8-tygodniowej interwencji obejmującej ćwiczenia hipopresyjne można zaobserwować zmniejszenie objawów związanych z zaburzeniami dna miednicy. Ponadto poprawia się kurczliwość mięśni dna miednicy, a także odnotowano zmniejszenie nasilenia i objawów związanych z nietrzymaniem moczu.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Elektrostymulacja i ćwiczenia Kegla poprawiły objawy i siłę mięśni, a elektrostymulacja dała większy wzrost siły niż ćwiczenia Kegla.
Cel badania: Stymulacja elektromagnetyczna (EMS) stała się potencjalną alternatywą w leczeniu nietrzymania moczu u kobiet. Jednak liczba badań bezpośrednio porównujących EMS z ćwiczeniami Kegla w przypadkach poporodowego wysiłkowego nietrzymania moczu (SUI) jest ograniczona.
Wyniki: Siła mięśni w grupie EMS była jednak istotnie większa niż w grupie Kegla (16.5 vs 8.0 cmH2O, p = 0.006). Wyniki UDI-6, rezultaty 1-godzinnego testu podpaskowego i przestrzeganie zaleceń przez pacjentki nie różniły się istotnie między grupami EMS i Kegla. EMS wykazała większą skuteczność w zwiększaniu siły mięśni dna miednicy niż ćwiczenia Kegla. Wyniki te sugerują, że EMS może być skuteczniejszą metodą zwiększania siły mięśni dna miednicy u kobiet po porodzie.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Wytyczne zalecają rehabilitację mięśni dna miednicy w przypadku utrzymującego się nietrzymania moczu trzy miesiące po porodzie, wskazując na krótkoterminową poprawę.
Cel badania: Przedstawienie wytycznych dotyczących rehabilitacji poporodowej w praktyce klinicznej.
Wyniki: Rehabilitacja dna miednicy z wykorzystaniem ćwiczeń polegających na napinaniu mięśni dna miednicy jest zalecana w leczeniu utrzymującego się nietrzymania moczu 3 miesiące po porodzie (stopień A), niezależnie od rodzaju nietrzymania. Zaleca się co najmniej 3 sesje prowadzone przez terapeutę, połączone z ćwiczeniami mięśni dna miednicy w domu. Ta rehabilitacja poporodowa poprawia krótkoterminowe (1 rok), ale nie długoterminowe (6-12 lat) nietrzymanie moczu. Wczesna rehabilitacja dna miednicy (w ciągu 2 miesięcy po porodzie) nie jest zalecana (stopień C). Rehabilitacja dna miednicy po porodzie u kobiet z nietrzymaniem stolca wiąże się z mniejszą częstością objawów nietrzymania stolca w krótkim okresie (1 rok) (EL3), ale nie w długim okresie (6 i 12) (EL3). Rehabilitacja dna miednicy po porodzie jest zalecana w leczeniu nietrzymania stolca (stopień C), ale jej wyniki nie utrzymują się w średnim ani długim okresie.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Przegląd wskazał, że trening mięśni dna miednicy pomaga leczyć nietrzymanie moczu po porodzie, szczególnie gdy jest nadzorowany i kontrolowany.
Cel badania: Nietrzymanie moczu w okresie poporodowym wiąże się ze zmianami biomechanicznymi i hormonalnymi zachodzącymi w okresie położniczym, a także z urazem krocza podczas porodu. Fizjoterapia jest obecnie uznawana za jedną z zachowawczych metod leczenia nietrzymania moczu na tym etapie, dlatego niniejszy przegląd ma na celu analizę literatury naukowej w celu oceny wpływu fizjoterapii na poporodowe nietrzymanie moczu.
Wyniki: Spośród 51 zidentyfikowanych artykułów ostatecznie włączono 8, które spełniały kryteria i dotyczyły tematu badania. Jeśli chodzi o interwencję, stwierdziliśmy, że wszystkie artykuły odnoszą się do treningu mięśni dna miednicy. Oprócz nietrzymania moczu w badaniach oceniano inne zmienne, takie jak siła, wytrzymałość, jakość życia i funkcje seksualne; istotne wyniki uzyskano w 6 spośród wszystkich analizowanych badań. Trening mięśni dna miednicy jest korzystny w leczeniu nietrzymania moczu w okresie poporodowym, dlatego zaleca się nadzorowane i kontrolowane ćwiczenia połączone z domowym planem treningowym. Nie wiadomo, czy korzyści utrzymują się w czasie.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Metaanaliza wykazała, że ćwiczenia mięśni dna miednicy prowadzone przez aplikację zmniejszały nasilenie i częstość nietrzymania moczu oraz poprawiały regularność ćwiczeń i jakość życia.
Cel badania: Trening mięśni dna miednicy (PFMT) jest zalecany jako leczenie pierwszego rzutu w przypadku nietrzymania moczu (UI); jednak przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez kobiety z UI pozostaje niewystarczające. Skuteczność aplikacji mobilnych w prowadzeniu PFMT u kobiet z UI nie została jeszcze dobrze ustalona.
Wyniki: Uwzględniono łącznie 12 randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) obejmujących 1,647 uczestników (grupa aplikacji mobilnej: 823; grupa standardowej opieki: 824). Metaanaliza wykazała, że w porównaniu ze standardową opieką interwencje oparte na aplikacjach mobilnych istotnie zmniejszyły nasilenie UI (MD = -1.93, 95% CI: -2.87, -0.98; P < 0.0001) oraz częstość epizodów nietrzymania (MD = -2.28, 95% CI: -3.62, -0.94; P = 0.0008). Ponadto interwencje te poprawiły przestrzeganie zaleceń (RR = 1.42, 95% CI: 1.26, 1.59; P < 0.00001), PGI-I (RR = 3.79, 95% CI: 1.27, 11.29; P = 0.02) oraz jakość życia (MD = -2.78, 95% CI: -4.43, -1.14; P = 0.0009). Ta metaanaliza sugeruje, że interwencje PFMT oparte na aplikacjach mobilnych mogą stanowić metodę uzupełniającą, poprawiającą przestrzeganie zaleceń i wyniki zgłaszane przez pacjentki z UI. Jednak skala poprawy objawów może być niższa od progu istotności klinicznej, a pewność dowodów pozostaje niska.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Perspektywy i materiały poglądowe
Poniższe treści przedstawiają opinie, interpretacje i hipotezy autorów. Nie są traktowane jako równorzędne z badaniami naukowymi i przeglądami systematycznymi.
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.