Lukrecja — słodki korzeń, który potrafi podnieść ciśnienie?

Cel badania: Zbadanie wpływu spożycia funkcjonalnych składników lukrecji na ciśnienie tętnicze, poznanie potencjalnych mechanizmów ich działania oraz dostarczenie informacji dotyczących bezpieczeństwa, które posłużą do opracowania spersonalizowanych interwencji żywieniowych dla szczególnych grup populacji oraz zastosowania funkcjonalnej żywności pochodzącej z lukrecji.

Wyniki: Do metaanalizy włączono osiem badań RCT (541 uczestników), która wykazała, że interwencje, w których głównym składnikiem był kwas glicyryzynowy (GA), zwiększały skurczowe ciśnienie tętnicze (SBP) i rozkurczowe ciśnienie tętnicze (DBP) (SBP: WMD [95% CI] = 3.48 [2.74, 4.21], p < 0.001; DBP: WMD [95% CI] = 1.27 [0.76, 1.78], p < 0.001). Natomiast interwencje oparte głównie na flawonoidach lukrecji (LF) nie miały istotnego wpływu na SBP ani DBP (SBP: WMD [95% CI] = 0.58 [-1.15, 2.31], p = 0.511; DBP: WMD [95% CI] = 0.17 [-1.53, 1.88], p = 0.843). Trzy algorytmy uczenia maszynowego wskazały pięć biomarkerów związanych z nadciśnieniem: kalmodulinę 3 (CALM3), antygen różnicowania komórkowego 9 (CD9), represor transkrypcyjny GFI1B (growth factor independence 1B), kinazę łańcucha lekkiego miozyny (MYLK) oraz supresor Ras-1 (RSU1). Po usunięciu biomarkerów o niższej trafności i wiarygodności do dalszej analizy wybrano GFI1B, MYLK i RSU1.

Cel badania: Opublikowano liczne opisy przypadków ciężkich zdarzeń niepożądanych, w tym zgonów, po przewlekłym spożywaniu lukrecji. Celem niniejszego badania była ocena wpływu przewlekłego spożywania lukrecji na ciśnienie tętnicze, stężenie potasu w osoczu, aktywność reninową osocza oraz stężenie aldosteronu w osoczu.

Wyniki: Stężenie potasu w osoczu (-0.33 mmol l-1, 95% CI -0.42 to 0.23), aktywność reninowa osocza (-0.82 ngml-1 per hour, 95% CI -1.27 to -0.37) oraz stężenie aldosteronu w osoczu (-173.24 pmol l-1, 95% CI -231.65 to -114.83) uległy istotnemu zmniejszeniu. Stwierdzono istotną korelację między dzienną dawką kwasu glicyryzynowego a skurczowym ciśnieniem tętniczym (r2=0.55) oraz rozkurczowym ciśnieniem tętniczym (r2=0.65), ale nie z pozostałymi miarami wyników. Zatem przewlekłe spożywanie lukrecji wiąże się ze wzrostem ciśnienia tętniczego i spadkiem stężenia potasu w osoczu, nawet przy umiarkowanych dawkach. Ma to szczególne znaczenie dla osób z istniejącą chorobą układu sercowo-naczyniowego.

Cel badania: Lukrecja, za pośrednictwem działania kwasu glicyryzynowego (GA), podwyższa ciśnienie tętnicze (BP). Światowa Organizacja Zdrowia zasugerowała, że 100 mg GA/d prawdopodobnie nie wywoła działań niepożądanych, jednak żadne z 13 wcześniej opublikowanych badań nie było randomizowane i kontrolowane ani nie obejmowało niezależnego oznaczenia ilościowego zawartości GA. Naszym celem była analiza wpływu dziennego spożycia lukrecji zawierającego 100 mg GA na domowe BP.

Wyniki: W badaniu uczestniczyło 28 osób i nikt z niego nie odpadł. Mediana wieku wynosiła 24.0 y (rozstęp międzykwartylowy 22.8-27.0 y). W okresie spożywania lukrecji w porównaniu z okresem spożywania produktu kontrolnego skurczowe domowe BP wzrosło [średnia różnica: 3.1 mm Hg (95% przedział ufności [CI]: 0.8, 5.4 mm Hg) w porównaniu z -0.3 mm Hg (95% CI: -1.8, 1.3 mm Hg); P = 0.018], a stężenia reniny i aldosteronu uległy obniżeniu [średnia zmiana: -30.0% (95% CI: -56.7%, -3.3%) w porównaniu z 15.8% (95% CI: -12.8%, 44.4%); P = 0.003; oraz -45.1% (95% CI: -61.5%, -28.7%) w porównaniu z 8.2% (95% CI: -14.7%, 31.1%); P <0.001, odpowiednio]. W kwartylu uczestników, u których zahamowanie reniny i aldosteronu było najbardziej wyraźne, stężenie N-końcowego prohormonu peptydu natriuretycznego typu B wzrosło w okresie spożywania lukrecji w porównaniu z okresem kontrolnym [średnia zmiana: 204.1% (95% CI: -11.6%, 419.7%) w porównaniu z 72.4% (95% CI: -52.2%, 197.1%); P = 0.016].