ChorobyLeki na osteoporozę — wzmacniają kości czy tylko liczby w badaniu?
- Jerzy Zięba — Leczenie osteoporozy Jerzy Zięba
- Jerzy Jaśkowski — Choroby jatrogenne
- Henryk Różański — Stront w dawnej i współczesnej medycynie oraz kosmetologii
- Jerzy Zięba — Stop osteoporozie
- Prof. Klaus F. Kopp — Das Bikarbonat-Mangel-Syndrom (BDS): Professor Dr. med. Klaus F. Kopp
- Bisphosphonates. · Arq Bras Endocrinol Metabol 2006
- Sequential Therapy for the Long-Term Treatment of Postmenopausal Osteoporosis. · J Clin Endocrinol Metab 2024
- Romosozumab improves lumbar spine bone mass and bone strength parameters relative to alendronate in postmenopausal women: results from the Active-Controlled Fracture Study in Postmenopausal Women With Osteoporosis at High Risk (ARCH) trial. · J Bone Miner Res 2021
- Parkinson's disease and osteoporosis. · Age Ageing 2013
- Orthomolecular Medicine News Service — Bone Health and Osteoporosis: An Orthomolecular Perspective
- Orthomolecular Medicine News Service — RCTs: The Foundational Flaw of Modern Medicine?
- Orthomolecular Medicine News Service — Root Canals Cause Breast Cancer-Frequently
Jerzy Zięba opisuje część leków na osteoporozę jako środki spowalniające rozkład kości, ale ocenia ich leczenie jako mało skuteczne i obciążone ryzykiem.
- Jerzy Zięba podaje, że bisfosfoniany mogą wiązać się z poważnymi skutkami ubocznymi, w tym nietypowymi złamaniami kości udowej.
- Jerzy Jaśkowski kwestionuje związek między gęstością kości a złamaniami, natomiast Henryk Różański pisze, że związki strontu wzmacniają strukturę kości.
- Jerzy Zięba nie przedstawia więc wszystkich metod jako samych zmian wyniku badania, ale opisuje ich działanie i jednocześnie podważa skuteczność niektórych leków.
Co piszą autorzy
Bisfosfoniany spowalniają działanie komórek usuwających starą tkankę kostną, dzięki czemu więcej komórek kości pozostaje w kości.
Jerzy Zięba ocenia leczenie bisfosfonianami jako długie i mało skuteczne oraz wymienia poważne skutki uboczne.
Jerzy Zięba podaje, że badacze powiązali stosowanie bisfosfonianów z nietypowymi złamaniami kości udowej.
Denosumab działa przez blokowanie komórek rozkładających kość, a Jerzy Zięba wymienia przy nim liczne możliwe skutki uboczne.
Jerzy Jaśkowski twierdzi, że gęstość kości nie ma związku ze złamaniami.
Henryk Różański podaje, że organiczne związki strontu wzmacniają strukturę kości i zwiększają mineralizację tkanki kostnej.
Henryk Różański pisze, że ranelinian strontu stosuje się w leczeniu osteoporozy i profilaktyce niektórych złamań.
Jerzy Zięba podaje, że analiza badań nie wykazała jednoznacznego dowodu, iż wapń zapobiega złamaniom kości.
Jerzy Zięba ostrzega, że suplementacja witaminą D bez jednoczesnej witaminy K2 może być niebezpieczna i pisze, że K2 może wyhamować procesy sprzyjające osteoporozie.
Prof. Klaus F. Kopp przypisuje uzupełnianiu wodorowęglanu możliwość sprzyjania wbudowywaniu soli wapnia w kość i zapobiegania osteoporozie.
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 4 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 1 709.
Bisfosfoniany nie tylko ograniczają utratę kości, ale też poprawiają ich strukturę i wytrzymałość oraz zmniejszają ryzyko złamań.
Cel badania: Osteoporoza jest skutkiem utraty masy kostnej spowodowanej zaburzeniem równowagi obrotu kostnego, w którym resorpcja kości przewyższa jej tworzenie. Bisfosfoniany są silnymi inhibitorami aktywności osteoklastów, które zmniejszają obrót kostny i przywracają równowagę między resorpcją a tworzeniem kości.
Wyniki: Są skuteczne w wielu sytuacjach klinicznych, w tym w osteoporozie pomenopauzalnej, małej masie kostnej u mężczyzn i utracie masy kostnej wywołanej lekami. Okresowe podawanie doustne i podawanie dożylne są wygodniejsze niż pierwotny schemat codziennego dawkowania. Leki te są na ogół dobrze tolerowane i mają doskonały profil bezpieczeństwa, ponieważ poważne działania niepożądane występują rzadko. Silne bisfosfoniany są na ogół preferowaną opcją leczenia większości pacjentów z osteoporozą lub zagrożonych jej wystąpieniem.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Leki zatwierdzone do leczenia osteoporozy zmniejszają ryzyko złamań u osób z wysokim ryzykiem, choć zwykle nie przywracają w pełni wytrzymałości kości.
Cel badania: Osteoporoza jest chorobą przewlekłą charakteryzującą się zmniejszoną masą kostną, utratą integralności szkieletu i zwiększoną podatnością na złamania. Leki stosowane w leczeniu osteoporozy można podzielić na te, które hamują resorpcję kości (antyresorpcyjne), pobudzają tworzenie kości (anaboliczne) lub działają w obu kierunkach.
Wyniki: Biorąc pod uwagę stale powiększającą się listę dostępnych obecnie leków farmakologicznych, należy starannie rozważyć, które leki stosować i w jakiej kolejności. W niniejszym przeglądzie ocenione zostaną różnice w działaniu leków antyresorpcyjnych, kościotwórczych i o podwójnym działaniu, stosowanych w określonych sekwencjach, a także omówione zostaną aktualne dowody przemawiające za początkowym stosowaniem leków kościotwórczych/o podwójnym działaniu, a następnie leków antyresorpcyjnych. W przeglądzie zbadana zostanie również teza, że długotrwałe leczenie lekiem antyresorpcyjnym może osłabiać skuteczność późniejszego leczenia lekiem kościotwórczym/o podwójnym działaniu. Na koniec w przeglądzie omówione zostaną aktualne dowody dotyczące szczegółowej kwestii tego, jak najlepiej zapobiegać klinicznym konsekwencjom przerwania stosowania denosumabu.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
U kobiet z ciężką osteoporozą romosozumab, a następnie alendronian, zmniejszał ryzyko złamań bardziej niż sam alendronian.
Cel badania: Badanie ARCH (Active-Controlled Fracture Study in Postmenopausal Women With Osteoporosis at High Risk; NCT01631214; https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT01631214) wykazało, że stosowanie romosozumabu przez 1 rok, a następnie alendronianu, prowadziło do większego wzrostu powierzchniowej gęstości mineralnej kości (aBMD) i skuteczniejszego zmniejszenia ryzyka złamań niż stosowanie samego alendronianu.
Wyniki: Podsumowując, romosozumab istotnie poprawiał parametry masy kostnej i wytrzymałości kości w odcinku lędźwiowym kręgosłupa w porównaniu z alendronianem. Wyniki te są zgodne z obserwowanym w badaniu ARCH większym zmniejszeniem ryzyka złamań kręgów podczas stosowania romosozumabu niż alendronianu i dostarczają informacji o strukturalnych uwarunkowaniach tej różnicy w efekcie leczenia. © 2021 Autorzy. Journal of Bone and Mineral Research, opublikowane przez Wiley Periodicals LLC w imieniu American Society for Bone and Mineral Research (ASBMR).
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Wśród pacjentów z chorobą Parkinsona niektóre badania wykazały, że bisfosfoniany, witamina D i wapń mogą zwiększać gęstość kości i ograniczać złamania.
Cel badania: pacjenci z chorobą Parkinsona (PD) są narażeni na wysokie ryzyko złamań osteoporotycznych w wyniku upadków i zmniejszonej masy kostnej. podsumowanie leżących u podłoża mechanizmów patofizjologicznych utraty masy kostnej w PD poprzez przegląd dostępnej literatury.
Wyniki: Pacjenci z PD mają niższą gęstość mineralną kości (BMD) niż osoby z grupy kontrolnej w tym samym wieku. Utrata masy kostnej w PD ma charakter wieloczynnikowy i wynika z unieruchomienia, osłabienia siły mięśni oraz małej masy ciała. Niedobór witaminy D jest również istotny nie tylko dlatego, że zmniejsza BMD, lecz także dlatego, że funkcjonowanie komórek istoty czarnej zależy od witaminy D. Wreszcie hiperhomocysteinemia, niezależny czynnik ryzyka osteoporozy, jest częsta w PD z powodu stosowania lewodopy, a także niedoboru witaminy B12 i kwasu foliowego. Kilka badań wykazało, że leczenie bisfosfonianami, witaminą D i wapniem może zwiększyć BMD i zmniejszyć liczbę złamań u pacjentów z PD. Utrata masy kostnej w PD ma charakter wieloczynnikowy. Ma znaczenie kliniczne ze względu na współistniejące ryzyko złamań. Należy częściej rozważać wykonywanie badań przesiewowych w kierunku osteoporozy i wdrażać interwencje terapeutyczne.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Perspektywy i materiały poglądowe
Poniższe treści przedstawiają opinie, interpretacje i hipotezy autorów. Nie są traktowane jako równorzędne z badaniami naukowymi i przeglądami systematycznymi.
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.