Kardamon — przyprawa, która ratuje żołądek i odświeża oddech?

Cel badania: Badania wskazują, że przyprawy ziołowe, w tym nasiona Elettaria cardamomum, mogą korzystnie wpływać na nieprawidłowy stan metaboliczny. Niniejsza praca jest przeglądem systematycznym dotyczącym wpływu zielonego kardamonu u pacjentów z zespołem metabolicznym i powiązanymi zaburzeniami.

Wyniki: Jednak suplementacja kardamonem nie wpłynęła istotnie na skurczowe ciśnienie krwi. Ta metaanaliza wykazała, że zielony kardamon może poprawiać kontrolę ciśnienia krwi i wywierać działanie przeciwzapalne, co może pomóc pacjentom z niekorzystnym profilem metabolicznym lepiej dbać o zdrowie. Co ważne, liczba kwalifikujących się randomizowanych badań była niewielka, a liczba uczestników w nich dość mała. Uzasadnione są dalsze badania prospektywne z większą próbą i dłuższym okresem suplementacji, aby umożliwić powszechne stosowanie.

Cel badania: Aby ocenić skuteczność medycyny alternatywnej w leczeniu nudności i wymiotów w ciąży (NVP), systematycznie przeszukano trzy główne bazy danych: PubMed, Cochrane Library i Scopus, od początku ich istnienia do 14 stycznia 2019 r., w celu zbadania wpływu leków ziołowych na NVD. Ocenę jakości badań przeprowadzono według skali Jadada.

Wyniki: Ten przegląd systematyczny potwierdził wyniki wcześniejszych przeglądów systematycznych w większej próbie. Imbir był skuteczniejszy niż witamina B, ale przy dawce 35-500 mg imbiru witamina B6 i imbir miały identyczne działanie. Jednak w dłuższym okresie leczenia (60 dni) wykazano, że witamina B6 była skuteczniejsza niż imbir. Jakie są implikacje tych wyników dla praktyki klinicznej i dalszych badań? Matricaria chamomilla, elettaria cardamomum, syrop z granatu i mięty zielonej, cytrynę oraz imbir można zalecać kobietom w ciąży w celu łagodzenia NVP.

Cel badania: Nawet 85% kobiet w ciąży doświadcza nudności i wymiotów w ciąży (NVP), co może mieć wpływ zarówno na kobietę ciężarną, jak i rozwijający się płód. Tradycyjna medycyna wschodnioazjatycka (TEAM), obejmująca akupunkturę i ziołolecznictwo, jest stosowana w leczeniu NVP; jej skuteczność pozostaje jednak przedmiotem debaty.

Wyniki: Łącznie w bazach danych odnaleziono 20,121 publikacji. Dwadzieścia pięć przeglądów systematycznych spełniło kryteria włączenia, co wskazuje, że akupunktura i techniki pokrewne oraz leki ziołowe skutecznie łagodzą NVP. Stosowano różne metody, w tym tradycyjną akupunkturę, akupresurę, wstrzyknięcia w punkty akupunkturowe, elektroakupunkturę, ziołowe plastry na punkty akupunkturowe oraz wywary ziołowe. Zioła takie jak imbir oraz dodatkowe aromaterapie, na przykład cytryna i kardamon, również wykazały korzystne działanie. Istnieją jednak kontrowersje dotyczące spójności wyników i jakości metodologii. Mimo niskiego ryzyka błędu systematycznego w przeglądach, wszystkie uznano za niskiej lub krytycznie niskiej jakości metodologicznej, a żaden z nich nie spełniał w pełni wytycznych PRISMA. Ten kompleksowy przegląd podkreśla potencjał TEAM w leczeniu NVP, ale wskazuje na istotne braki w jakości badań i raportowaniu.

Cel badania: Globalna częstość występowania cukrzycy szybko rośnie. Chociaż kontrola glikemii pozostaje podstawą leczenia cukrzycy typu 2 (T2DM), leki hipoglikemizujące wiążą się z działaniami niepożądanymi. Wiele osób z T2DM stosuje leki ziołowe mimo potencjalnego ryzyka. Celem tego przeglądu jest kompleksowa ocena skuteczności i bezpieczeństwa leków ziołowych w T2DM.

Wyniki: Uwzględniono osiem metaanaliz i dwa przeglądy systematyczne. Imbir, kurkuma i granulki Jinlida istotnie obniżyły HbA1c w porównaniu z placebo (różnice średnich (MD): odpowiednio -0.467%, -0.486%, -0.283%), przy umiarkowanej lub wysokiej pewności dowodów. Berberis vulgaris, wywar Gegen Qinlian i piknogenol mogą potencjalnie obniżać HbA1c (dowody o bardzo niskiej pewności). Imbir, kurkuma, kardamon, Berberis vulgaris, Nigella sativa oraz różne chińskie leki ziołowe wykazały poprawę wskaźników insulinooporności. Jednak ogólne zaufanie do tych wyników jest ograniczone ze względu na niską lub bardzo niską jakość uwzględnionych przeglądów. Zgłoszono niewiele łagodnych działań niepożądanych, ale dane były niekompletne. Obecne dowody przemawiają za stosowaniem imbiru i kurkumy w celu kontroli glikemii w cukrzycy typu 2, jednak ze względu na dużą heterogeniczność kliniczną i niską jakość przeglądu nasze zaufanie do tego wniosku jest nieco ograniczone.

Cel badania: Profilowanie chemiczne związków fenolowych i terpenoidowych w całych owocach kardamonu, jego skórce i nasionach (Elettaria cardamomum (L.) Maton) wykazało obecność 11 związków fenolowych i 16 terpenoidów, z których wiele opisano po raz pierwszy. W niniejszej pracy przedstawiamy właściwości przeciwzapalne metanolowego ekstraktu z całych owoców kardamonu w komórkach okrężnicy i makrofagach stymulowanych lipopolisacharydem (LPS) bakterii wywołującej stan zapalny.

Wyniki: W makrofagach ekstrakty z kardamonu obniżyły ekspresję genów prozapalnych NFkβ, TNFα, IL-6 i COX2 oraz zmniejszyły poziom NO poprzez ograniczenie ilości ROS i zwiększenie ekspresji genów receptorów jądrowych LXRα i PPARγ. Ekstrakty z kardamonu w zakresie 200-800 μg/mL nie wykazywały toksyczności w komórkach okrężnicy ani makrofagach. Metanolowe ekstrakty z całych owoców kardamonu zawierały wysokie stężenia związków fenolowych (np. kwasu protokatechowego, kwasu kawowego, kwasu syryngowego i kwasu 5-O-kawoilochinowego, między innymi) i prawdopodobnie odpowiadają za zaobserwowane w tym badaniu działanie przeciwzapalne i wielofunkcyjne. Uzyskane informacje sugerują, że kardamon może pełnić rolę ochronną wobec zapalenia o niewielkim nasileniu, co może stanowić podstawę przyszłych badań in vivo z wykorzystaniem mysich modeli zapalenia i powiązanych chorób przewlekłych.

Cel badania: Kardamon jest jedną z najsłynniejszych przypraw świata, stosowaną również w tradycyjnej medycynie wielu kultur. Współczesne badania mają na celu wyjaśnienie jego potencjału terapeutycznego w różnych chorobach.

Wyniki: Ekstrakty wykazywały silne działanie w testach potencjału przeciwzapalnego, przy czym ekstrakt etanolowy był aktywniejszy. W odniesieniu do działania przeciwhiperglikemicznego ekstrakty wykazywały aktywność hamującą wobec α-amylazy i nie wykazywały aktywności wobec α-glukozydazy. W wysokich stężeniach zaobserwowano działanie przeciwdrobnoustrojowe wobec Candida albicans i Prototheca zopfii. Niniejsze badanie wskazuje na wstępny potencjał kardamonu in vitro w regulowaniu metabolizmu węglowodanów i stanów prozapalnych.

Cel badania: Kompleksowe wyjaśnienie etnomedycznych zastosowań CMH, nowoczesnych technik uwierzytelniania, składników chemicznych i aktywności farmakologicznych.

Wyniki: Nasze ustalenia wskazują, że CMH są szeroko stosowane w różnych etnicznych systemach medycznych w Chinach i mają odrębne zastosowania terapeutyczne. Przykładem jest AK, stosowany głównie w medycynie mongolskiej w chorobach nerek, oraz MF, używany przede wszystkim w medycynie tybetańskiej w schorzeniach układu sercowo-naczyniowego. Identyfikację porównawczą CMH można przeprowadzić za pomocą GC, HPLC i TLC. Do jego głównych składników bioaktywnych należą difenylheptany, lignany i diterpenoidy. Tradycyjne teksty medyczne grup etnicznych opisują przede wszystkim jego zastosowanie w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Obecne badania koncentrują się jednak głównie na jego działaniu przeciwzapalnym i przeciwnowotworowym. Tradycyjne zastosowania lecznicze CMH wymagają dalszych badań z wykorzystaniem metod interdyscyplinarnych, łączących wiedzę etnofarmakologiczną z nowoczesną weryfikacją farmakologiczną.

Cel badania: W związku z rosnącymi globalnymi obawami dotyczącymi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe w hodowli drobiu, w badaniu oceniono potencjał olejku eterycznego z kardamonu jawajskiego (JCEO) i suszonej kurkumy (DT) jako alternatywnych terapii kolibakteriozy, badając ich wpływ na śledzionę.

Wyniki: Grupy otrzymujące połączenie ziół miały najniższy stopień nasilenia zmian, charakteryzujący się zwartymi grudkami limfoidalnymi i ograniczonym zapaleniem naczyń. Grupa otrzymująca pojedynczą dawkę JCEO, zarówno in vitro, jak i in vivo, wykazała zmniejszenie wzrostu bakterii i łagodny stopień zapalenia naczyń, co wskazuje na działanie przeciwbakteryjne. Natomiast w grupach otrzymujących wyłącznie DT oraz antybiotyk zaobserwowano umiarkowane uszkodzenia zmian w śledzionie. Wyniki te sugerują, że JCEO działa bakteriobójczo, a DT zapewnia działanie przeciwzapalne, przy czym oba połączenia działają synergistycznie.