Czy jesteśmy zakwaszeni? Dlaczego zwykła soda może pomóc bardziej niż apteka?

Cel badania: Ostra kwasica metaboliczna często występuje u pacjentów w stanie krytycznym i może być leczona terapią uzupełniania objętości, wodorowęglanem sodu oraz terapią nerkozastępczą (RRT). Badania BICARICU-1 i BICARICU-2 dostarczyły nowych dowodów dotyczących terapii wodorowęglanami. Naszym celem była systematyczna ocena wpływu wodorowęglanu sodu u pacjentów w stanie krytycznym.

Wyniki: U dorosłych pacjentów w stanie krytycznym z ostrą kwasicą metaboliczną wodorowęglan sodu znacząco zmniejsza konieczność stosowania RRT, a analizy bayesowskie wskazują na możliwość korzyści w zakresie śmiertelności, choć obecne dowody pozostają niejednoznaczne. Aby potwierdzić skuteczność wodorowęglanu sodu w zmniejszaniu śmiertelności, potrzebne są większe RCT lub wysokiej jakości badania oparte na danych z praktyki klinicznej.

Cel badania: U pacjentów z PChN upośledzone wydalanie kwasów przez nerki prowadzi do wystąpienia kwasicy metabolicznej (MA). Dowody dotyczące wpływu wodorowęglanu sodu na leczenie PChN z MA nie są jednak jeszcze rozstrzygające.

Wyniki: Czternaście RCT obejmujących 2037 pacjentów wykazało, że suplementacja wodorowęglanem sodu istotnie poprawiła eGFR (standaryzowana różnica średnich [SMD], 0,33; 95% przedział ufności [CI], od 0,03 do 0,63; P = 0,03). W grupie otrzymującej wodorowęglan sodu odnotowano niższy wskaźnik hospitalizacji (iloraz szans, 0,37; 95% CI, od 0,25 do 0,55; P < 0,001). W przypadku leczenia wodorowęglanem sodu zaobserwowano większy obwód ramienia w połowie jego długości w porównaniu z osobami, które go nie otrzymywały (SMD, 0,23; 95% CI, od 0,08 do 0,38; P = 0,003, I2<0,001). Jednak w przypadku leczenia wodorowęglanem sodu stwierdzono większe ryzyko podwyższonego skurczowego ciśnienia tętniczego (BP) (SMD, 0,10; 95% CI, od 0,01 do 0,20; P = 0,03). Nie stwierdzono istotnej różnicy w śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. U pacjentów z PChN i MA suplementacja wodorowęglanem sodu może przynosić potencjalne korzyści w zapobieganiu pogorszeniu czynności nerek i zwiększaniu masy mięśniowej. Leczenie może jednak wiązać się z wyższym BP.

Cel badania: Wodorowęglan sodu jest powszechnie podawany w celu leczenia kwasicy metabolicznej na oddziałach intensywnej terapii (ICU). Istnieje niewiele dowodów z badań randomizowanych potwierdzających tę praktykę, a badania obserwacyjne przynoszą sprzeczne wyniki. Naszym celem było przeprowadzenie emulacji badania docelowego w celu oceny wpływu terapii wodorowęglanami na śmiertelność.

Wyniki: Zidentyfikowaliśmy 6157 kwalifikujących się hospitalizacji, z których 1764 (29%) obejmowały podanie wodorowęglanu sodu. Terapia wodorowęglanami wiązała się z bezwzględnym zmniejszeniem śmiertelności o 1,9% w analizie podstawowej [ryzyko względne 0,86, 95% przedział ufności (CI) od 0,80 do 0,91], a istotne korzyści zaobserwowano we wszystkich ocenianych podgrupach. W analizie wrażliwości zaobserwowano podobny szacunek punktowy wynoszący 2,1%, przy utrzymującym się zmniejszeniu śmiertelności po 30 dniach. W tej emulacji badania docelowego podawanie wodorowęglanów wiązało się z niewielkim, lecz istotnym statystycznie zmniejszeniem śmiertelności u pacjentów z kwasicą metaboliczną. Wykazanie tego efektu w badaniu randomizowanym wymagałoby dużej liczebności próby.

Cel badania: Aby określić najlepszą populację i schemat interwencji oraz ocenić różnice biochemiczne między grupami, w ramach przygotowań do przyszłego badania fazy III.

Wyniki: Głównym celem oceny wykonalności była ocena kwalifikowalności, wskaźnika rekrutacji, przestrzegania protokołu oraz rozdzielenia grup pod względem równowagi kwasowo-zasadowej. Głównym klinicznym punktem końcowym była liczba godzin, w których pacjenci żyli i nie otrzymywali leków wazopresyjnych w 7. dniu. Wskaźnik rekrutacji oraz stosunek liczby włączonych do liczby poddanych badaniu przesiewowemu wynosiły odpowiednio 1,9 pacjenta na miesiąc i 0,13 pacjenta. Czas do korekcji BE (mediana różnicy, -45,86 [95% CI, od -63,11 do -28,61] godz.; p < 0,001) i korekcji pH (mediana różnicy, -10,69 [95% CI, od -19,16 do -2,22] godz.; p = 0,020) był krótszy w grupie otrzymującej wodorowęglan sodu, a średnie stężenie wodorowęglanów w ciągu pierwszych 24 godzin było wyższe (mediana różnicy, 6,50 [95% CI, od 4,18 do 8,82] mmol/L; p < 0,001). Siedem dni po randomizacji pacjenci z grupy otrzymującej wodorowęglan sodu i z grupy placebo mieli odpowiednio medianę 132,2 (85,6–139,1) i 97,1 (69,3–132,4) godzin życia bez stosowania wazopresorów (mediana różnicy, 35,07 [95% CI, od -9,14 do 79,28]; p = 0,131).