Chrom — tani pierwiastek, który ma obniżać cukier?

Cel badania: Naszym celem było zbadanie wpływu suplementacji chromem na wskaźniki kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM).

Wyniki: W dwudziestu ośmiu badaniach jako miary wyników podano stężenie glukozy w osoczu na czczo (FPG), insuliny, hemoglobiny A1C (HbA1C) oraz wskaźnik oceny modelu homeostazy insulinooporności (HOMA-IR). Wyniki wykazały istotne zmniejszenie FPG (ważona różnica średnich (WMD): -19.00 mg/dl, 95% CI: -36.15, -1.85, P = 0.030; I2: 99.8%, p < 0.001), stężenia insuliny (WMD: -12.35 pmol/l, 95% CI: -17.86, -6.83, P < 0.001), HbA1C (WMD: -0.71 %, 95% CI: -1.19, -0.23, P = 0.004) oraz HOMA-IR (WMD: -1.53, 95% CI: -2.35, -0.72, P < 0.001; I2: 89.9%, p < 0.001) po suplementacji chromem. Wyniki tej metaanalizy mogą przemawiać za stosowaniem suplementacji chromem w celu poprawy wskaźników kontroli glikemii u pacjentów z T2DM.

Cel badania: W ostatnich latach częstość występowania i zapadalność na cukrzycę (DM) gwałtownie wzrosły na całym świecie. W celu oceny wpływu suplementacji chromem na pacjentów z cukrzycą typu 2 przeprowadzono metaanalizę, wyszukując odpowiednie piśmiennictwo.

Wyniki: Uwzględniono łącznie 10 randomizowanych badań kontrolowanych obejmujących 509 pacjentów, w tym 269 osób w grupie eksperymentalnej i 240 w grupie kontrolnej otrzymującej placebo. Przeprowadzono analizę statystyczną hemoglobiny glikowanej (HbA1c), glukozy w osoczu na czczo (FPG), triglicerydów (TG), cholesterolu całkowitego (TC), lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), aby ocenić stężenie glukozy i lipidów we krwi. Wyniki metaanalizy wykazały, że różnice między grupą eksperymentalną a kontrolną były istotne statystycznie tylko w przypadku jednego wskaźnika — HbA1c — natomiast w odniesieniu do pozostałych wskaźników nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic. Stosowanie suplementów chromu może w pewnym stopniu obniżyć stężenie hemoglobiny glikowanej u pacjentów z cukrzycą typu 2, ale nie może skutecznie poprawić stężenia glukozy we krwi na czczo ani poziomu lipidów we krwi.

Cel badania: Leczenie żywieniowe może pomóc kontrolować cukrzycę oraz spowolnić lub zapobiec jej powikłaniom. Nie ustalono jednak dotąd dobrze porównawczych efektów suplementów mikroskładników odżywczych.

Wyniki: Suplementy niacyny zajęły pierwsze miejsce pod względem obniżania stężenia triglicerydów i zwiększania stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości, przy niskiej do bardzo niskiej pewności dowodów (SUCRA: odpowiednio 93.7% i 94.6%). Suplementy witaminy E zajęły pierwsze miejsce pod względem obniżania stężenia cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości, przy bardzo niskiej pewności dowodów (SUCRA: 80.0%). Nasze analizy wskazały, że suplementy mikroskładników odżywczych, zwłaszcza chromu, witaminy E, witaminy K, wanadu i niacyny, mogą być skuteczniejsze w leczeniu T2DM niż inne mikroskładniki odżywcze. Ze względu na kliniczne znaczenie tych ustaleń potrzebne są nowe badania, aby lepiej zrozumieć tę kwestię.

Cel badania: Przegląd systematyczny wpływu suplementacji chromem na metabolizm glukozy i stężenie lipidów.

Wyniki: Kryteria spełniło czterdzieści jeden badań, z których niemal połowa była niskiej jakości. U uczestników z cukrzycą typu 2 suplementacja chromem poprawiła stężenie hemoglobiny glikowanej o -0.6% (95% CI -0.9 do -0.2) i stężenie glukozy na czczo o -1.0 mmol/l (-1.4 do -0.5), ale nie wpłynęła na lipidy. Nie stwierdzono korzyści u osób bez cukrzycy. Odnotowano pewne przesłanki wskazujące na wpływ dawki oraz różnice między preparatami chromu. Większe efekty częściej obserwowano w badaniach niskiej jakości. Ograniczeniami dowodów były niska jakość badań, niejednorodność metodologii i wyników oraz brak zgodności co do oceny stanu zaopatrzenia w chrom. U osób bez cukrzycy nie stwierdzono istotnego wpływu chromu na metabolizm lipidów ani glukozy. Suplementacja chromem istotnie poprawiła glikemię u pacjentów z cukrzycą. Zanim jednak będzie można sformułować ostateczne wnioski dotyczące wpływu suplementacji chromem, potrzebne są przyszłe badania uwzględniające ograniczenia obecnych dowodów.

Cel badania: Cukrzyca stanowi globalny problem zdrowia publicznego, a jej częstość występowania na świecie rośnie. Chrom (Cr), pierwiastek śladowy obecny w glebie, wodzie i żywności, może potencjalnie wywierać pozytywny wpływ na metabolizm glukozy i zapobieganie cukrzycy.

Wyniki: Wskaźniki kontroli glikemii, w tym stężenia FPG, insuliny, HbA1C i HOMA-IR, istotnie zmniejszają się po suplementacji chromem, głównie w badaniach o dłuższym okresie interwencji. Suplementacja chromem (Cr) wskazuje na możliwość istotnej poprawy profilu lipidowego poprzez zwiększenie stężenia lipoprotein o wysokiej gęstości i obniżenie stężenia triglicerydów oraz cholesterolu całkowitego, przy niewielkim wpływie na lipoproteiny o niskiej gęstości. Większość wyników badań obciążona jest jednak istotnymi ograniczeniami, takimi jak niespójność dotycząca dawki i rodzaju chromu, postaci suplementów oraz czasu trwania badań. Potrzebne są dalsze, dobrze zaprojektowane badania wysokiej jakości, aby w pełni zrozumieć rolę suplementacji chromem w diecie oraz potencjalne ryzyko związane z mechanizmami jej działania, rodzajem chromu i dawką w zapobieganiu cukrzycy typu 2 i jej leczeniu.

Cel badania: Chrom (Cr) jest pierwiastkiem śladowym uczestniczącym w utrzymaniu homeostazy glukozy. Naszym celem jest ocena i określenie ilościowe wpływu suplementacji Cr na A1C i FPG u pacjentów z T2DM.

Wyniki: Zidentyfikowano łącznie 14 randomizowanych badań kontrolowanych (n=875 uczestników, średni zakres wieku: od 30 do 83 lat, okres obserwacji od 8 do 24 tygodni) (chlorek Cr: n=3 badania, pikolinian Cr: n=5 badań, drożdże piwne: n=4 badania i drożdże wzbogacone w Cr: n=3 badania). W porównaniu z placebo drożdże wzbogacone w Cr, drożdże piwne i pikolinian Cr nie wykazały statystycznie istotnego wpływu na A1C. Ponadto, w porównaniu z grupą kontrolną, chlorek Cr, drożdże wzbogacone w Cr i pikolinian Cr nie wpływały na FPG, natomiast drożdże piwne spowodowały statystycznie istotne obniżenie FPG o -19.23 mg/dL (95% CI=-35.30 do -3.16, I(2)=21%, n=137). Suplementacja Cr w postaci drożdży piwnych może przynieść niewielkie korzyści w obniżaniu FPG u pacjentów z T2DM w porównaniu z placebo, jednak nie wpłynęła na A1C.

Cel badania: Cukrzyca jest częstym zaburzeniem endokrynologicznym charakteryzującym się podwyższonym stężeniem glukozy we krwi, często prowadzącym do powikłań dotyczących wielu narządów, takich jak retinopatia, nefropatia i neuropatia. Wśród potencjalnych interwencji niektóre mikroskładniki odżywcze, takie jak chrom, mogą poprawiać kontrolę glikemii.

Wyniki: Początkowe stężenie HbA1c u osób otrzymujących chrom na początku badania wynosiło 10.4±2.4. Po okresie obserwacji średnie stężenie HbA1c istotnie zmniejszyło się do 7.2±1.7, co wskazuje na statystycznie istotną różnicę. Ponadto stwierdzono istotne obniżenie średniego stężenia cukru we krwi na czczo, które zbliżyło się do wartości prawidłowych. Wyniki te sugerują korzystną rolę suplementacji chromem w leczeniu cukrzycy typu 2, przyczyniając się do poprawy kontroli glikemii.

Cel badania: Ocena wpływu jonów chromu (Cr) i magnezu (Mg) na profile metaboliczne, stan zapalny i stres oksydacyjny w przypadku upośledzonej tolerancji glukozy (IGT) i insulinooporności (IR).

Wyniki: Porównanie między grupami wykazało, że stężenia glukozy w osoczu na czczo (FPG), glukozy 2 godziny po obciążeniu glukozą (2hPPG), insuliny na czczo (FINS) oraz wskaźnik oceny modelu homeostazy insulinooporności (HOMA-IR) w grupie Cr + Mg były istotnie niższe niż w pozostałych trzech grupach (p < .05), a stężenie lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-c) było wyższe. Stężenie 8-izo-prostaglandyny F2 alfa (8-iso-PGF2a) zmniejszyło się w grupach Cr, Mg i Cr + Mg w porównaniu z placebo (p < .05), a w grupie Cr + Mg zmniejszyło się w porównaniu z grupami Cr i Mg (p > .05). Porównanie wewnątrz grup wykazało, że stężenia FPG, 2hPPG i FINS w grupie Cr + Mg istotnie zmniejszyły się po interwencji (p < .05), a FINS w grupie Mg uległo istotnemu zmniejszeniu (p < .01). Stężenia HDL-c i triacylogliceroli (TG) w grupie Cr + Mg uległy istotnej poprawie (p < .05). Stężenie HDL-c w grupie Mg uległo istotnej poprawie w porównaniu z wartością wyjściową (p < .05).

Cel badania: Zespół metaboliczny (MetS) to złożone współwystępowanie powiązanych ze sobą zaburzeń metabolicznych, w tym insulinooporności, dyslipidemii, otyłości brzusznej i nadciśnienia, które znacznie zwiększają predyspozycję do cukrzycy typu 2 (T2DM) i chorób układu krążenia.

Wyniki: Niniejszy kompleksowy przegląd omawia znaczenie suplementacji chromem, a w szczególności chromoduliny, w kontekście MetS i związanych z nim następstw patologicznych. Podsumowując, chrom (Cr) zwiększa wrażliwość na insulinę poprzez bezpośrednią aktywację kinazy receptora insulinowego, co obniża wymagane stężenie insuliny potrzebne do uzyskania maksymalnej odpowiedzi komórkowej oraz poprawia wychwyt i magazynowanie glukozy. Synteza dowodów pokazuje, że suplementacja chromem (Cr) przynosi istotne korzyści osobom z niedoborem chromu lub cukrzycą, poprawiając homeostazę glukozy i wrażliwość na insulinę. Podkreśla to znaczenie wyjściowego stanu metabolicznego dla skuteczności Cr jako terapii i wskazuje, że w celu uzyskania optymalnych wyników u osób z zaburzeniami metabolicznymi mogą być potrzebne ukierunkowane interwencje.