Witamina D a depresja — czy jesienna chandra to niedobór słońca?

Cel badania: Zmiany nastroju zsynchronizowane z porami roku występują u poszczególnych osób w różnym nasileniu, przy czym lęk i depresja nasilają się w miesiącach zimowych. Skrajna postać sezonowości przejawia się jako zespół kliniczny sezonowego zaburzenia afektywnego (SAD), któremu towarzyszą również wzmożona ochota na węglowodany, hipersomnia, letarg i zmiany rytmów okołodobowych.

Wyniki: Sugerowano, że sezonowość i objawy SAD mogą wynikać ze zmieniającego się poziomu witaminy D3, hormonu światła słonecznego, co prowadzi do zmian poziomu serotoniny w mózgu. Czterdziestu czterem zdrowym osobom podawano 400 IU, 800 IU lub nie podawano witaminy D3 przez 5 dni pod koniec zimy, w randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą. Wyniki uzyskane za pomocą skali samooceny wykazały, że witamina D3 znacząco nasilała afekt pozytywny, a pewne dane wskazywały na zmniejszenie afektu negatywnego. Omówiono wyniki pod kątem ich znaczenia dla sezonowości, SAD, serotoniny, preferencji żywieniowych, snu i rytmów okołodobowych.

Cel badania: Przeprowadzono niewiele badań dotyczących związku niedoboru witaminy D z depresją u zdrowych młodych kobiet, mimo że oba problemy występują u kobiet często. Studentki studiów licencjackich (n=185) mieszkające na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku w trakcie jesiennego, zimowego i wiosennego semestru akademickiego wypełniały co tydzień przez 4 tygodnie (W1-W5) skalę depresji Center for Epidemiologic Studies (CES-D).

Wyniki: zimą i wiosną) można wyjaśnić ich wyższym poziomem witaminy D3. Objawy depresyjne w W1 nie przewidywały zmiany poziomu witaminy D3 od W1 do W5. Wyniki są zgodne z czasowym związkiem między niskim poziomem witaminy D a klinicznie istotnymi objawami depresyjnymi. Wartość profilaktyczną suplementacji należy poddać dalszym badaniom.

Cel badania: W tym przeglądzie integracyjnym oceniono badania naukowe analizujące związek między witaminą D a zaburzeniami nastroju występującymi u kobiet, aby ustalić, czy uzasadnione są dalsze badania porównujące te zmienne. Przeprowadzono wyszukiwanie literatury w bazach CINAHL, PsycINFO, MEDLINE i PubMed w celu znalezienia recenzowanych badań nad zaburzeniami nastroju, w których mierzono stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy (25[OH]D).

Wyniki: W tym przeglądzie integracyjnym oceniono badania naukowe analizujące związek między witaminą D a zaburzeniami nastroju występującymi u kobiet, aby ustalić, czy uzasadnione są dalsze badania porównujące te zmienne. Przeprowadzono wyszukiwanie literatury w bazach CINAHL, PsycINFO, MEDLINE i PubMed w celu znalezienia recenzowanych badań nad zaburzeniami nastroju, w których mierzono stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy (25[OH]D). Cztery z sześciu omówionych badań przyniosły istotne wyniki; we wszystkich czterech wykazano związek między niskim poziomem 25(OH)D a większą częstością występowania czterech zaburzeń nastroju: zespołu napięcia przedmiesiączkowego, sezonowego zaburzenia afektywnego, nieokreślonego zaburzenia nastroju i dużego zaburzenia depresyjnego. Przegląd wskazuje na możliwy mechanizm biochemiczny łączący witaminę D z zaburzeniami nastroju występującymi u kobiet, co uzasadnia dalsze badania tych zmiennych z zastosowaniem rygorystycznych metod.

Cel badania: Witamina D odgrywa istotną rolę w metabolizmie wapnia i składników mineralnych kości, a także wpływa na funkcje układu sercowo-naczyniowego, funkcje psychologiczne i poznawcze. Składowa promieniowania słonecznego w zakresie ultrafioletu B, wykazująca wyraźne wahania sezonowe na Antarktydzie, wpływa na syntezę witaminy D. Depresja i zaburzenia nastroju są związane z tym skrajnym fotoperiodem.

Wyniki: Przy przyjeździe łagodny niedobór witaminy D występował u dwóch (10 %) osób, a po 6 miesiącach zimy polarnej liczba ta wzrosła do siedmiu (35 %) osób. Średni wynik w skali przesiewowej depresji BDI-II był istotnie wyższy w połowie zimy (4.8 ± 3.9) w porównaniu z wartością wyjściową (2.9 ± 2.1). Tylko 2/20 (10 %) osób spełniało kryteria łagodnej depresji. Wyższe stężenie PTH po 6 miesiącach korelowało z wyższym wynikiem PANAS X (p = 0.021). Średnie wartości wapnia, fosforu nieorganicznego i ALP były porównywalne w trakcie wyprawy. Stwierdzono związek niskiej ekspozycji na światło podczas ciemnej zimy polarnej, niższego poziomu witaminy D i podwyższonego stężenia intact PTH z depresją w trakcie rocznego pobytu na Antarktydzie. Niskie spożycie w diecie i mniejsza ekspozycja na promieniowanie słoneczne podczas zimy polarnej obniżają stężenie witaminy D w surowicy u osób poza tym zdrowych, co sugeruje, że suplementacja może być konieczna.

Cel badania: Udział witaminy D w patofizjologii depresji wzbudził zainteresowanie jej rolą jako biomarkera w kontekście zdrowia psychicznego. Ze względu na ograniczoną ilość danych dotyczących tego związku w populacji rumuńskiej, celem niniejszego badania była ocena korelacji między stanem zaopatrzenia w witaminę D a nasileniem objawów depresyjnych w grupie dorosłych pacjentów z Rumunii.

Wyniki: Stwierdzono statystycznie istotny ujemny związek w przypadku skali BDI-II (B = -0.3170444, β = -0.2621328, p = 0.007) oraz skali HAM-D17 (B = -0.1495026, β = -0.2829461, p = 0.002), który pozostał wyraźny po uwzględnieniu zmiennych współzmiennych (BDI-II: B = -0.2110473, β = -0.1744942, p = 0.050; HAMD17: B = -0.1153659, β = -0.2183397, p = 0.018). W porównaniu z osobami z niedoborem witaminy D, osoby z wystarczającym poziomem miały istotnie mniejsze prawdopodobieństwo przynależności do kategorii większego nasilenia depresji w obu skalach (BDI-II: współczynnik = -0.6855429, p = 0.004; HAM-D17: współczynnik = -0.7029572, p = 0.005). Badanie wykazało statystycznie istotną ujemną korelację między stanem zaopatrzenia w witaminę D a nasileniem depresji, która utrzymała się po uwzględnieniu zmiennych współzmiennych. Wystarczający poziom witaminy D wiązał się z istotnie mniejszym prawdopodobieństwem przynależności do kategorii większego nasilenia depresji w porównaniu z niedoborem.

Cel badania: Duże zaburzenie depresyjne (MDD) jest częstym zaburzeniem psychiatrycznym charakteryzującym się objawami depresyjnymi i cechami klinicznymi związanymi z samobójstwem. Stan zaopatrzenia w witaminę D badano jako potencjalny kliniczny korelat depresji i myśli samobójczych, ale kierunek i swoistość tych związków pozostają niepewne.

Wyniki: Niedobór witaminy D zaobserwowano u 61.9% uczestników, a średnie stężenie 25(OH)D w surowicy wynosiło 18.4 ± 11.9 ng/mL. Niższe stężenie 25(OH)D w surowicy było istotnie związane z wyższymi wynikami całkowitymi i wynikami podskal HDRS, SIS oraz SPS. W modelach skorygowanych wyższe stężenie 25(OH)D w surowicy pozostawało odwrotnie związane z wynikami HDRS, wynikami SIS i całkowitymi wynikami SPS. Status rodzicielski był również związany z niższymi wynikami SIS, natomiast historia prób samobójczych była związana z wyższymi wynikami SPS dotyczącej myśli samobójczych. Niższe stężenie 25(OH)D w surowicy wiązało się z większym nasileniem objawów depresyjnych i wyższymi wynikami w skalach związanych z samobójstwem u dorosłych z MDD, szczególnie w domenach poznawczo-afektywnych istotnych dla prawdopodobieństwa samobójstwa.

Cel badania: Chociaż niedawne badania laboratoryjne znacznie poszerzyły naszą wiedzę o działaniu witaminy D w mózgu, wiele kwestii dotyczących związku witaminy D z nastrojem pozostaje nieznanych. Nieliczne badania epidemiologiczne dotyczące witaminy D i depresji przyniosły niespójne wyniki i na ogół miały istotne ograniczenia metodologiczne.

Wyniki: Nieliczne badania epidemiologiczne dotyczące witaminy D i depresji przyniosły niespójne wyniki i na ogół miały istotne ograniczenia metodologiczne. Najnowsze wyniki randomizowanego badania sugerują, że wysokie dawki suplementowanej witaminy D mogą łagodzić łagodne objawy depresyjne, jednak nadal pozostają istotne pytania dotyczące tego, jak witamina D może wpływać na funkcjonowanie monoamin i odpowiedź osi podwzgórze-przysadka-nadnercza na stres, czy suplementacja witaminą D może poprawić nastrój u osób z depresją o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim oraz czy wystarczający poziom witaminy D chroni przed wystąpieniem depresji i jej nawrotami. Obecnie przedwcześnie jest stwierdzać, że stan zaopatrzenia w witaminę D ma związek z występowaniem depresji. Niezbędne są dodatkowe badania prospektywne nad tą zależnością.

Cel badania: Depresja dotyka 5% światowej populacji, stanowiąc poważne wyzwanie zdrowotne i ekonomiczne. W badaniu tym oceniono skuteczność suplementacji witaminą D w zmniejszaniu objawów depresyjnych i zbadano zależność dawka-odpowiedź.

Wyniki: Wyniki przedstawiono w 15 badaniach obejmujących dane od 962 uczestników. Suplementacja witaminą D przyniosła istotną poprawę objawów depresyjnych w porównaniu z grupą placebo (SMD: -0.98; 95% CI - 1.28 do -0.68; p < 0.001). Heterogeniczność statystyczna była wysoka (I2 = 79%; p < 0.001). Drugorzędowe punkty końcowe wykazały istotne obniżenie stężenia PTH w surowicy (MD: -4.19; 95% CI - 8.18 do -0.2 pg./mL) oraz poziomu TNFα (MD: -0.3; 95% CI - 0.44 do -0.16 pg./mL) w grupach interwencyjnych, natomiast inne wyniki, takie jak BMI, masa ciała i IL-6, nie wykazały istotnych zmian. Analiza zależności dawka-odpowiedź dodatkowo wykazała, że większe dzienne dawki witaminy D, szczególnie do 5,000 IU/dzień, wiązały się z największym zmniejszeniem objawów depresyjnych. Wyniki naszego przeglądu systematycznego i metaanalizy wskazują, że suplementacja witaminą D może być skuteczną terapią wspomagającą w łagodzeniu objawów depresyjnych.

Cel badania: Niedobór witaminy D i zaburzenia depresyjne są częste u pacjentów z zaburzeniami odżywiania (ED). Związek między stanem zaopatrzenia w witaminę D a aktualnym zaburzeniem depresyjnym (CDD) w populacjach z ED pozostaje jednak niewystarczająco zbadany.

Wyniki: Niedobór witaminy D był istotnie związany z większym prawdopodobieństwem CDD (OR 1.98, 95% CI 1.20-3.28; p = 0.008). Związek ten utrzymywał się po uwzględnieniu nasilenia ED, współistniejących zaburzeń psychicznych i pory roku, w której przeprowadzono ocenę. Nie stwierdzono istotnych interakcji między niedoborem witaminy D a podtypem zaburzenia odżywiania, wynikiem EDE-Q ani porą roku. Niedobór witaminy D był związany z występowaniem aktualnego zaburzenia depresyjnego u pacjentów z zaburzeniami odżywiania, niezależnie od podtypu, nasilenia i sezonowości ED. Wyniki te potwierdzają kliniczne znaczenie oceny stanu zaopatrzenia w witaminę D u pacjentów z ED, u których występują objawy depresyjne. Potrzebne są badania podłużne, aby wyjaśnić kierunek i kliniczne znaczenie tego związku.