Tlenek azotu — klucz do serca, o którym nie słyszałeś?

Cel badania: Sugerowano, że sok z buraków bogaty w azotany (BRJ) obniża ciśnienie krwi (BP) w różnych populacjach. Celem naszego badania było zbadanie wpływu BRJ na ciśnienie krwi u dorosłych z nadciśnieniem zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia (kliniczne BP ≥ 140/≥ 90 mmHg) oraz ustalenie, czy BRJ można uznać za uzupełnienie farmakologicznego leczenia nadciśnienia, poprzez przeprowadzenie metaanalizy randomizowanych badań kontrolowanych.

Wyniki: Codzienne spożywanie 200-800 mg azotanów pochodzących z BRJ może obniżać kliniczne skurczowe ciśnienie krwi u osób z nadciśnieniem, bez oznak rozwoju tolerancji. Pewność dowodów jest niska, a wyniki należy interpretować ostrożnie.

Cel badania: Sok z buraków (BRJ) zyskuje coraz większą popularność wśród sportowców dążących do poprawy wyników sportowych. BRJ zawiera wysokie stężenia azotanów, które po spożyciu mogą zostać przekształcone w tlenek azotu (NO).

Wyniki: Ponadto spożywanie BRJ wpływa również na dostarczanie tlenu do mięśni szkieletowych, wydajność mięśni, tolerancję wysiłku i wytrzymałość, a zatem może korzystnie wpływać na wyniki sportowe. Poza korzystnymi aspektami spożywania BRJ mogą się z nim wiązać również potencjalne zagrożenia dla zdrowia. Picie BRJ może z łatwością zwiększyć spożycie azotanów powyżej dopuszczalnego dziennego pobrania, co, jak wiadomo, pobudza endogenne powstawanie związków N-nitrozowych (NOC's) — grupy związków uznawanych za rakotwórcze, które mogą również wywoływać szereg innych działań niepożądanych. W porównaniu z badaniami nad korzystnymi skutkami ilość danych i publikacji dotyczących negatywnych skutków BRJ jest dość ograniczona i należy ją zwiększyć, aby przeprowadzić zrównoważoną ocenę ryzyka.

Cel badania: Ukazanie mechanizmów wytwarzania tlenku azotu (NO) u ludzi oraz tego, w jaki sposób styl życia, farmakoterapia i praktyki higieniczne mogą zmniejszać jego wytwarzanie. Ponadto przedstawienie, jak funkcjonalne odżywianie wspierające tlenek azotu może przezwyciężyć te ograniczenia, przywrócić endogenne wytwarzanie NO i przeciwdziałać chorobom sercowo-naczyniowym.

Wyniki: Badania z ostatniej dekady wykazały, że azotany i azotyny nieorganiczne, naturalnie obecne w zielonych warzywach liściastych i innych warzywach, takich jak buraki, mogą dostarczać organizmowi człowieka źródła bioaktywnego tlenku azotu. NO jest jedną z najważniejszych cząsteczek wytwarzanych w układzie sercowo-naczyniowym; utrzymuje prawidłowe ciśnienie krwi i zapobiega stanom zapalnym, zaburzeniom odporności oraz stresowi oksydacyjnemu, które są cechami charakterystycznymi chorób sercowo-naczyniowych. Szlak ten zależy od ilości azotanów i azotynów nieorganicznych w spożywanej żywności, obecności bakterii jamy ustnej redukujących azotany oraz wystarczającego wytwarzania kwasu żołądkowego. W ciągu ostatniego stulecia koncepcja żywności jako lekarstwa i lekarstwa jako żywności straciła swoje miejsce w praktyce i wdrażaniu współczesnej medycyny.

Cel badania: Zaskakujące odkrycie, że gazowy tlenek azotu (NO), składający się z dwóch atomów, jest wytwarzany przez komórki ssaków i reguluje wiele procesów fizjologicznych, od prawie czterech dekad nie przestaje fascynować biologów. Biochemia NO jest złożona, a nowe ustalenia dotyczące kontroli biosyntezy NO i mechanizmów przekazywania sygnałów pojawiają się nieustannie.

Wyniki: Zaskakujące odkrycie, że gazowy tlenek azotu (NO), składający się z dwóch atomów, jest wytwarzany przez komórki ssaków i reguluje wiele procesów fizjologicznych, od prawie czterech dekad nie przestaje fascynować biologów. Biochemia NO jest złożona, a nowe ustalenia dotyczące kontroli biosyntezy NO i mechanizmów przekazywania sygnałów pojawiają się nieustannie. NO jest kluczowym regulatorem czynności układu sercowo-naczyniowego, metabolizmu, neuroprzekaźnictwa, odporności i wielu innych procesów, a nieprawidłowa sygnalizacja NO stanowi główną cechę wielu poważnych zaburzeń, w tym chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy i nowotworów. W niniejszej pracy omawiamy podstawy biologii NO, podkreślając najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie, w tym nowe sposoby zwiększania bioaktywności NO oraz ich znaczenie terapeutyczne i żywieniowe.

Cel badania: Tlenek azotu (NO) pochodzący z śródbłonkowej syntazy NO ma istotny udział w utrzymaniu homeostazy naczyń. Ograniczone wytwarzanie NO lub jego nasilone wychwytywanie w stanach chorobowych związanych ze stresem oksydacyjnym przyczynia się do dysfunkcji śródbłonka i niedoboru NO.

Wyniki: OŚWIADCZENIE O ZNACZENIU: Po czterech dekadach intensywnych badań nadal pozostają pytania dotyczące przekazywania sygnałów przez syntazę tlenku azotu (NO) i regulacji jej bioaktywności. Omawiamy sygnalizację NO w zdrowiu i chorobach układu sercowo-naczyniowego, zwracając uwagę na nowe odkrycia, takie jak istotna rola czerwonych krwinek w homeostazie NO w układzie sercowo-naczyniowym. Omówiono nieklasyczne sposoby sygnalizacji, takie jak szlak azotan–azotyn–NO, oraz możliwości terapeutyczne związane z układem NO. Przedstawiono istniejące i potencjalne metody leczenia oraz strategie farmakologiczne, jak również składniki diety wpływające na wytwarzanie NO i jego sygnalizację.

Cel badania: Tlenek azotu (NO) jest silnym mediatorem o takich aktywnościach biologicznych jak rozszerzanie naczyń krwionośnych i zapobieganie proliferacji komórek mięśni gładkich naczyń, a także regulacja czynności komórek serca. Dlatego upośledzone wytwarzanie NO lub zmniejszona jego biodostępność predysponują do rozwoju różnych chorób sercowo-naczyniowych (CV).

Wyniki: Ze względu na zdolność wpływania na proliferację komórek i angiogenezę NO można uznać za opcję terapeutyczną w leczeniu kilku chorób sercowo-naczyniowych (CV). W kilku badaniach klinicznych i próbach klinicznych oceniano strategie terapeutyczne wykorzystujące NO w leczeniu nadciśnienia tętniczego, miażdżycy i/lub zapobieganiu restenozie w stencie, chorobie niedokrwiennej serca (CHD), tętniczemu nadciśnieniu płucnemu (PAH) oraz niewydolności serca (HF), choć uzyskano niejednoznaczne wyniki w zakresie długotrwałego leczenia i skutecznej dawki podawanej wybranym grupom pacjentów. Tadalafil, sildenafil i cinaguat oceniano w leczeniu PAH, natomiast wericiguat badano w leczeniu pacjentów z HF i obniżoną frakcją wyrzutową. Ponadto suplementacja siarkowodorem, tetrahydrobiopteryną oraz azotynami/azotanami wykazała korzystne działanie na poziomie naczyń.

Cel badania: Tlenek azotu (NO) został uznany za ważny czynnik w układzie sercowo-naczyniowym. Jako cząsteczka sygnałowa w tym układzie NO może rozluźniać naczynia krwionośne, obniżać ciśnienie krwi i zapobiegać agregacji płytek krwi.

Wyniki: Coraz więcej dowodów wskazuje, że NO może działać jako regulator mitochondriów, wpływając na ich funkcjonowanie i aktywność komórkową, co z kolei pośredniczy w początku i postępie choroby. Nie ma jednak pełnego zrozumienia, w jaki sposób NO reguluje funkcję mitochondriów w układzie sercowo-naczyniowym. Niniejszy przegląd ma na celu podsumowanie regulacji funkcji mitochondriów przez tlenek azotu w chorobach związanych z układem sercowo-naczyniowym, a także wieloaspektowych i złożonych ról NO w tym układzie. Zrozumienie mechanizmu, za pośrednictwem którego NO wpływa na funkcję mitochondriów, może dostarczyć nowych wskazówek dotyczących profilaktyki i leczenia chorób sercowo-naczyniowych.

Cel badania: Tlenek azotu (NO) zyskał uznanie jako kluczowy modulator chorób naczyń. Wywołuje on szereg efektów wewnątrzkomórkowych prowadzących do rozkurczu naczyń, regeneracji śródbłonka, hamowania chemotaksji leukocytów i adhezji płytek krwi.

Wyniki: Ma istotne znaczenie w patogenezie wielu chorób sercowo-naczyniowych, w tym miażdżycy, rozrostu błony wewnętrznej i chorób tętniakowych. Ponadto NO jest wykorzystywany jako narzędzie terapeutyczne w leczeniu chorób, od nawracającego zwężenia po zapobieganie zdarzeniom zakrzepowym. Działanie terapeutyczne wielu powszechnie stosowanych leków polega na wytwarzaniu NO. Niniejszy przegląd przedstawia biologiczne właściwości NO w naczyniach, jego rolę w patogenezie chorób sercowo-naczyniowych oraz potencjalne zastosowania terapeutyczne.

Cel badania: Tlenek azotu, wytwarzany przez trzy różne izoformy syntazy tlenku azotu (NOS), szeroko występujące praktycznie we wszystkich typach komórek naczyniowych, jest w większości produkowany przez izoformę śródbłonkową (eNOS) w komórkach śródbłonka, gdzie odgrywa kluczową rolę w regulacji napięcia i struktury naczyń. Wywiera również działanie przeciwzapalne, hamuje adhezję i agregację płytek krwi oraz zapobiega proliferacji i migracji komórek mięśni gładkich.

Wyniki: Tlenek azotu, wytwarzany przez trzy różne izoformy syntazy tlenku azotu (NOS), szeroko występujące praktycznie we wszystkich typach komórek naczyniowych, jest w większości produkowany przez izoformę śródbłonkową (eNOS) w komórkach śródbłonka, gdzie odgrywa kluczową rolę w regulacji napięcia i struktury naczyń. Wywiera również działanie przeciwzapalne, hamuje adhezję i agregację płytek krwi oraz zapobiega proliferacji i migracji komórek mięśni gładkich. Liczne dowody wiążą dysfunkcję śródbłonka, charakteryzującą się zmniejszoną biodostępnością tlenku azotu, z rozwojem wielu stanów patologicznych, takich jak niewydolność serca, nadciśnienie, cukrzyca i miażdżyca. Niniejszy przegląd koncentruje się na zależnej od tlenku azotu dysfunkcji śródbłonka w chorobach sercowo-naczyniowych, jej wykrywaniu i znaczeniu klinicznym, potencjalnych mechanizmach patogenetycznych oraz możliwych terapiach.

Cel badania: β-adrenolityki trzeciej generacji mają ważne dodatkowe właściwości poza hamowaniem receptorów β-adrenergicznych. Wśród nich nebivolol aktywuje syntazę tlenku azotu (NOS).

Wyniki: Nebiwolol i karwedilol zachowują aktywność NOS, zmniejszając stężenie asymetrycznej dimetyloargininy (AMDA), oraz zwiększają biodostępność tlenku azotu (NO) dzięki swoim właściwościom przeciwutleniającym. W leczeniu nadciśnienia i przewlekłej niewydolności serca te β-adrenolityki trzeciej generacji wykazują wyraźne korzyści wynikające z ich działania zależnego od NO (rozszerzanie naczyń, działanie antyproliferacyjne i kardioprotekcyjne), co może przełożyć się na lepsze wyniki kliniczne niż uzyskiwane przy stosowaniu konwencjonalnych β-adrenolityków. Upośledzona aktywność NOS i zmniejszona biodostępność NO są częstymi czynnikami inicjującymi dysfunkcję układu sercowo-naczyniowego. Dlatego dzięki działaniu za pośrednictwem NO β-adrenolityki nowej generacji powinny znaleźć szersze zastosowanie kliniczne w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych.