Sucha, swędząca skóra — kremy czy problem od środka?

Cel badania: Mocznik jest związkiem organicznym stosowanym klinicznie w leczeniu chorób dermatologicznych od ponad stulecia. Mocznik jest silnym środkiem zmiękczającym i keratolitycznym, dzięki czemu stanowi skuteczną monoterapię w schorzeniach związanych z suchą i łuszczącą się skórą. Potrzebny jest systematyczny przegląd piśmiennictwa, aby dostarczyć lekarzom opartych na dowodach informacji o zastosowaniu mocznika w leczeniu chorób dermatologicznych.

Wyniki: Skuteczne leczenie mocznikiem opisano w przypadku następujących schorzeń: rybia łuska, suchość skóry, atopowe zapalenie skóry/wyprysk, kontaktowe zapalenie skóry, popromienne zapalenie skóry, łuszczyca/łojotokowe zapalenie skóry, grzybica paznokci, grzybica stóp, rogowacenie, świąd i dystrofia paznokci. Ponadto mocznik stosowano z innymi lekami jako środek zwiększający ich przenikanie. Łagodne podrażnienie jest najczęstszym zdarzeniem niepożądanym, co dowodzi, że mocznik jest bezpiecznym i dobrze tolerowanym lekiem miejscowym, niewykazującym toksyczności ogólnoustrojowej. Mocznik jest bezpieczną i skuteczną terapią dermatologiczną o szerokim zastosowaniu klinicznym i minimalnych, nieogólnoustrojowych działaniach niepożądanych. Aby zoptymalizować opiekę nad pacjentami, dermatolodzy powinni być dobrze poinformowani o wskazaniach do stosowania mocznika i jego skuteczności.

Cel badania: Preparaty nawilżające stanowią podstawę leczenia suchości skóry i związanego z nią świądu u osób w podeszłym wieku. W tym badaniu ocenialiśmy skuteczność i tolerancję kremu z 10% mocznikiem u pacjentów ze starczą suchością skóry.

Wyniki: Po 7 i 14 dniach leczenia badany krem na bazie mocznika spowodował istotną, postępującą kliniczną poprawę suchości skóry i związanego z nią świądu u wszystkich pacjentów. Wyniki kliniczne potwierdziła dermoskopia, która wykazała zmniejszenie/ustąpienie łuszczenia. Krem, który charakteryzował się dobrą akceptowalnością kosmetyczną, był dobrze tolerowany; nie zgłoszono kłucia ani pieczenia i/lub innych działań niepożądanych. Mocznik potwierdza swoją rolę jako kluczowa cząsteczka w leczeniu starczej suchości skóry.

Cel badania: Skóra starzejąca się chronologicznie wykazuje liczne zmiany czynnościowe zarówno w skórze właściwej, jak i naskórku. Wydaje się, że zaburzenia funkcji naskórka, upośledzenie homeostazy przepuszczalności, zmniejszone nawodnienie warstwy rogowej naskórka i podwyższone pH powierzchni skóry predysponują do rozwoju chorób skóry i schorzeń pozaskórnych związanych ze starzeniem.

Wyniki: Ostatnie badania wykazały, że zaburzenia funkcji naskórka prowadzą do rozwoju przewlekłego, ogólnoustrojowego stanu zapalnego o niewielkim nasileniu, określanego jako „inflammaging”, który wiąże się z rozwojem ogólnoustrojowych zaburzeń związanych ze starzeniem. Zatem korygowanie zaburzeń funkcji naskórka mogłoby stanowić również nową strategię zapobiegania ogólnoustrojowym zaburzeniom związanym ze starzeniem i ich leczenia. W niniejszym przeglądzie podsumowujemy zmiany funkcji naskórka związane ze starzeniem, leżące u ich podłoża mechanizmy oraz ich znaczenie kliniczne. Omówiono także schematy postępowania poprawiające funkcję naskórka u osób starszych.

Cel badania: Cukrzyca wiąże się z różnymi objawami skórnymi, jednak związek ze świądem pozostaje niejasny. Celem jest przedstawienie szczegółowego przeglądu piśmiennictwa, aby przeanalizować częstość występowania, patogenezę i przebieg świądu w cukrzycy.

Wyniki: Wśród 5 uwzględnionych oryginalnych artykułów częstość występowania świądu w cukrzycy wynosi od 18.4% do 27.5%. Z patogenezą świądu w cukrzycy wiążą się dwa główne czynniki, a mianowicie suchość skóry i polineuropatia cukrzycowa. Związek kontroli glikemii ze świądem uogólnionym jest nadal słabo poznany. Nie ma preferowanej metody leczenia; jednak terapia miejscowa (preparaty zmiękczające) przynosi znaczną ulgę różnemu odsetkowi pacjentów. Wyniki wskazują na korzyści z badań przesiewowych w kierunku cukrzycy u osób zgłaszających się z przewlekłym świądem bez pierwotnych zmian skórnych.

Cel badania: Mocznicowy świąd (UP), znany również jako świąd związany z przewlekłą chorobą nerek, jest uciążliwym schorzeniem dotykającym pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Charakteryzuje się uporczywym świądem, który znacząco wpływa na jakość życia pacjentów, prowadząc do zaburzeń snu, cierpienia emocjonalnego i obniżenia ogólnego samopoczucia.

Wyniki: Wykazano, że wśród schematów terapeutycznych schematy leczenia miejscowego skutecznie łagodzą mocznicowy świąd. Różne preparaty do stosowania miejscowego, w tym preparaty na bazie mocznika, lipidy fizjologiczne, oleje naturalne, kapsaicyna, środki znieczulające i preparaty zmiękczające zawierające glicerynę, przyniosły korzyści w łagodzeniu objawów świądu. Badania kliniczne sugerują, że regularne stosowanie preparatów zmiękczających może ograniczyć suchość skóry i złagodzić świąd. W niniejszym przeglądzie podsumowano najważniejsze wyniki kliniczne dotyczące schematów leczenia miejscowego mocznicowego świądu.

Cel badania: W niniejszej pracy omówiono aktualną wiedzę na temat świądu wywołanego przez wodę. Dotychczas wyróżniono trzy postacie, a mianowicie świąd akwageniczny (AP), świąd akwageniczny osób starszych (APE) oraz świąd związany z wodą w czerwienicy prawdziwej (PRV).

Wyniki: W niniejszej pracy omówiono aktualną wiedzę na temat świądu wywołanego przez wodę. Dotychczas wyróżniono trzy postacie, a mianowicie świąd akwageniczny (AP), świąd akwageniczny osób starszych (APE) oraz świąd związany z wodą w czerwienicy prawdziwej (PRV). Pomimo podobieństw klinicznych wydaje się, że patofizjologia tych trzech postaci jest odmienna. Obecnie najskuteczniejszym sposobem leczenia AP jest dodawanie wodorowęglanu sodu do wody, w APE — kontrolowanie suchości skóry za pomocą preparatów zmiękczających, a w przypadku świądu wywołanego wodą w PRV — stosowanie aspiryny.

Cel badania: Suchość skóry charakteryzuje się upośledzeniem funkcji bariery naskórkowej, zwiększoną przeznaskórkową utratą wody (TEWL), zmniejszonym nawilżeniem oraz objawami takimi jak świąd. Celem była ocena skuteczności, tolerancji i subiektywnej oceny preparatu do stosowania miejscowego zawierającego pantenol, niacynamid i dipotasową sól glicyryzynianu w poprawie nawilżenia skóry i funkcji bariery u osób z suchą, wrażliwą skórą.

Wyniki: Uwzględniono trzydziestu pięciu uczestników (31 kobiet; średni wiek 47.3 ± 2.0 lat). W porównaniu z wartością wyjściową (nawodnienie: 21.3 ± 1.0 c.u., 95% CI: 19.3-23.3; TEWL: 9.2 ± 0.3 g/h/m2, 95% CI: 8.6-9.8) oraz nieleczoną próbą kontrolną, leczona noga wykazywała większe nawilżenie mierzone korneometrycznie we wszystkich punktach czasowych: 66.2% (33.9 ± 1.4 c.u., 95% CI: 31.1-36.7) w 7. dniu i 74.1% (35.2 ± 1.2 c.u., 95% CI: 32.8-37.6) w 28. dniu (we wszystkich przypadkach p < 0.001). TEWL zmniejszyła się odpowiednio o 11.3% (8.2 ± 0.2 g/h/m2, 95% CI: 7.8-8.6) i 13.5% (7.9 ± 0.2 g/h/m2, 95% CI: 7.5-8.3) (we wszystkich przypadkach p < 0.05). Głębokie nawilżenie wzrosło o 5.7% (39.5 ± 0.9 μS w 7. dniu, 95% CI: 37.7-41.3) i 7.3% (41.1 ± 0.8 μS w 28. dniu, 95% CI: 39.5-42.7) (p < 0.05). Wskaźnik złuszczania zmniejszył się o 13.0% (29.50% ± 1.67% w 7. dniu, 95% CI: 26.1-32.9) i 15.8% (26.77% ± 1.25% w 28. dniu, 95% CI: 24.2-29.3), SEr wzrósł o 46.9% (3.38 ± 0.15 a.u. w 7. dniu, 95% CI: 3.08-3.68) i 54.2% (3.47 ± 0.15 a.u.

Cel badania: Starzenie się skóry prowadzi do obniżenia poziomu lipidów i wody, wywołując suchość skóry i upośledzenie funkcji bariery. Suchość skóry dotyka ≈56% starzejącej się populacji i zwykle charakteryzuje się łuszczeniem, świądem i pękaniem skóry, występującymi głównie na podudziach, powodując dyskomfort, ograniczoną mobilność oraz zwiększone ryzyko wyprysku/zakażeń.

Wyniki: Po 4 tygodniach leczenia zaobserwowano znaczącą poprawę wyników Global Clinical Assessment dotyczących suchości skóry, ogólnej suchości skóry, szorstkości i suchości skóry, całkowitego nasilenia suchości skóry podudzi, nasilenia rumienia, lichenifikacji i złuszczania związanych z suchością skóry oraz powierzchni ciała. Pomiary korneometryczne wykazały zmniejszenie przeznaskórkowej utraty wody, zgodne z poprawą funkcji bariery skórnej. Wyniki zgłaszane przez pacjentów wykazały wyraźną poprawę, wskazującą na lepszą ogólną ocenę korzyści przez pacjentów oraz poprawę jakości ich życia w wyniku leczenia. Badanie to dostarczyło mocnych dowodów na potencjalne zastosowanie emolientu U10% jako wysoce skutecznego rozwiązania dostosowanego do szczególnych potrzeb związanych z suchością skóry i świądem związanymi z wiekiem.

Cel badania: Cel: Immunoterapii mogą towarzyszyć skórne zdarzenia niepożądane, które negatywnie wpływają na jakość życia (QoL) pacjenta. Celem tego badania była ocena skuteczności dwóch nowych produktów do pielęgnacji skóry w zapobieganiu skórnym zdarzeniom niepożądanym związanym z immunoterapią i ich łagodzeniu.

Wyniki: Ostatecznie 70.7% pacjentów było zadowolonych z produktów, a 74.6% poleciłoby je innym pacjentom. Wniosek: Badanie to pokazuje, że dwa nowe preparaty zmiękczające skutecznie łagodzą toksyczność dermatologiczną związaną z immunoterapią. W rezultacie zaobserwowano poprawę jakości życia (QoL) pacjentów, której towarzyszyło wysokie zadowolenie i duże prawdopodobieństwo polecenia produktów. Aby wyciągnąć jednoznaczne wnioski, konieczne są dalsze badania z grupą kontrolną.

Cel badania: Wyprysk pieniążkowaty, znany również jako pieniążkowate zapalenie skóry lub wyprysk tarczowaty, jest przewlekłą zapalną dermatozą charakteryzującą się wypryskowymi blaszkami o kształcie monety lub tarczy, którym towarzyszy świąd; najczęściej zajmuje kończyny, zwłaszcza podudzia. Uporczywy świąd, zaburzenia funkcji bariery i wielokrotne drapanie mogą pogarszać sen i jakość życia. Bezpośrednie dowody na skuteczność akupunktury w leczeniu wyprysku pieniążkowatego pozostają ograniczone.

Wyniki: W tym przypadku akupunktura była czasowo związana z postępującym złagodzeniem świądu i niemal całkowitym ustąpieniem zmian wyprysku pieniążkowatego po ograniczonej odpowiedzi na krótkotrwałe konwencjonalne leczenie farmakologiczne. Akupunkturę można rozważyć jako potencjalną metodę uzupełniającą u wybranych pacjentów, jednak potrzebne są badania kontrolowane, aby wyjaśnić jej swoistą skuteczność i bezpieczeństwo.