Ozon u dentysty — czy gaz może leczyć zęby bez wiercenia?

Cel badania: Ocena miejscowego wpływu ozonu w postaci gazowej na bakterie w głębokich zmianach próchnicowych po niepełnym usunięciu próchnicy, z zastosowaniem chlorheksydyny jako kontroli, oraz zbadanie jego wpływu na śródbłonkowy czynnik wzrostu naczyń (VEGF), neuronalną syntazę tlenku azotu (nNOS) i dysmutazę ponadtlenkową (SOD) w miazdze.

Wyniki: Zastosowanie ozonu zmniejszyło ogólną liczbę bakterii (p = 0.001) oraz Lactobacillus spp. (p < 0.001), podobnie jak chlorheksydyna. Po zastosowaniu ozonu poziomy VEGF (p < 0.001) i nNOS (p = 0.012) w miazdze zębowej były wyższe, natomiast aktywność SOD była niższa (p = 0.001) w porównaniu z miazgą kontrolną. Działanie przeciwbakteryjne ozonu wobec bakterii pozostałych po niepełnym usunięciu próchnicy było podobne do działania 2% chlorheksydyny. Wpływ ozonu na VEGF, nNOS i SOD w miazdze wskazywał na jego biokompatybilność.

Cel badania: Celem badania była ocena skuteczności trzech metod remineralizacji szkliwa w przypadku początkowej próchnicy na powierzchniach stycznych: (1) żelu nano-hydroksyapatytowego, (2) terapii ozonem w postaci gazowej, (3) połączenia żelu nano-hydroksyapatytowego i ozonu.

Wyniki: W grupie III istotną remineralizację zaobserwowano po 1 roku, a następnie demineralizację po 2 latach. Żel nano-hydroksyapatytowy i terapia ozonem wykazują zatem pewną zdolność do remineralizacji podpowierzchniowych zmian próchnicowych szkliwa i zębiny na powierzchniach stycznych zębów przedtrzonowych i trzonowych. Ponadto połączenie obu metod daje najlepszy efekt w porównaniu z samym nano-hydroksyapatytem lub samą terapią ozonem. Jednak leczenie należy kontynuować przez długi czas, aby uzyskać nieinwazyjną odbudowę tkanek dotkniętych próchnicą.

Cel badania: Celem tego przeglądu systematycznego i metaanalizy była ocena skuteczności i bezpieczeństwa terapii ozonem w leczeniu próchnicy zębów.

Wyniki: Uwzględniliśmy 12 randomizowanych badań kontrolowanych porównujących terapię ozonem z brakiem ozonoterapii, diglukonianem chlorheksydyny, uszczelniaczami bruzd (stosowanymi samodzielnie oraz w połączeniu z ozonem) i fluorem. Biorąc pod uwagę główne punkty końcowe, terapia ozonem wykazała (a) mniejsze zmniejszenie liczby bakterii niż diglukonian chlorheksydyny u dzieci (średnia różnica [MD]: -5.65 [-9.79 do -1.51]), ale nie zaobserwowano różnicy u dorosłych (MD: -0.10 [-1.07 do 0.88]); (b) większe zmniejszenie liczby bakterii niż uszczelniacz (MD: 12.60 [3.86-21.34]), ale nie zaobserwowano różnicy po ostatecznym opracowaniu ubytku (MD: -0.00 [-0.01 do 0.01]). W odniesieniu do bezpieczeństwa terapii ozonem wyniki poszczególnych badań nie wykazały zdarzeń niepożądanych w trakcie leczenia ani po nim. Większość tych wyników jest nieprecyzyjna i należy je interpretować ostrożnie ze względu na problemy kliniczne i metodologiczne, małą liczebność próby oraz szeroki przedział ufności, uniemożliwiające określenie rzeczywistego kierunku efektu.

Cel badania: Celem artykułu jest zbadanie wpływu leczenia ozonem (O3) na zmiany mikrostrukturalne szkliwa zęba po zabiegu, w różnych odstępach czasu. Ozonowanie przeprowadzono przy użyciu gazowego O3 wytwarzanego przez urządzenie HealOzone X4, poziom demineralizacji zmierzono za pomocą urządzenia DiagnoDent Pen 2190, a zmiany mikrostruktury powierzchni szkliwa obserwowano za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM).

Wyniki: Celem artykułu jest zbadanie wpływu leczenia ozonem (O3) na zmiany mikrostrukturalne szkliwa zęba po zabiegu, w różnych odstępach czasu. Ozonowanie przeprowadzono przy użyciu gazowego O3 wytwarzanego przez urządzenie HealOzone X4, poziom demineralizacji zmierzono za pomocą urządzenia DiagnoDent Pen 2190, a zmiany mikrostruktury powierzchni szkliwa obserwowano za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM). Wyniki wykazały, że ekspozycja na O3 przez 40-50 sekund zwiększała mikrotwardość szkliwa i zapewniała stopień remineralizacji wynoszący 96.82-97.38%. Podsumowując, w poszukiwaniu nowych, minimalnie inwazyjnych rozwiązań w leczeniu próchnicy oraz sposobów zapewnienia wsparcia przeciwdrobnoustrojowego jamie ustnej, zastosowanie O3 jako alternatywnej terapii wobec klasycznych rozwiązań może być realną opcją w stomatologii.

Cel badania: Próchnica wczesnego dzieciństwa (ECC) jest niezwykle destrukcyjną postacią próchnicy zębów. Celem tego badania było zbadanie działania ozonu (O3) oraz połączenia fluorku sodu (NaF) z chlorheksydyną (CHX) na bakterie związane z ECC.

Wyniki: Dane z badania O3 poddano analizie ANOVA i testowi Tukeya (p < 0.05). W przypadku danych dotyczących NaF-CHX zastosowano dwuczynnikową analizę ANOVA i test Bonferroniego (p < 0.05). Liczba jtk/ml wykazała śmierć > 3log10 (99.9%) wszystkich bakterii (ozon ≥ 20ppm), natomiast połączenie NaF-CHX było skuteczniejsze (p < 0.001) niż każda z badanych substancji stosowana osobno oraz grupa kontrolna. Badane środki przeciwdrobnoustrojowe były w stanie zahamować wzrost wszystkich testowanych bakterii; O3 wydawał się dobrą alternatywą w kontrolowaniu postępu zmian próchnicowych, natomiast połączenie NaF-CHX okazało się skutecznym środkiem przeciwdrobnoustrojowym, którego stosowanie jest łatwe i niedrogie.

Cel badania: Wprowadzenie: Autologiczne koncentraty płytkowe, w tym matryce fibryny bogatopłytkowej (PRF), zostały zaproponowane jako biologicznie aktywne rusztowania do leczenia żywej miazgi. Dowody dotyczące klinicznego zastosowania różnych stałych matryc PRF do bezpośredniego przykrycia miazgi pozostają ograniczone.

Wyniki: W obu przypadkach zachowano żywotność miazgi i nie stwierdzono objawów klinicznych ani zmian okołowierzchołkowych podczas 12-miesięcznej obserwacji. Wnioski: Te dwa przypadki sugerują, że bezpośrednie przykrycie miazgi z użyciem błon PRF (A-PRF+ lub H-PRF), połączone z dezynfekcją zębiny wspomaganą ozonem i odpowiednim szczelnym zamknięciem korony, może wiązać się z zachowaniem żywotności miazgi i naprawą tkanek twardych po próchnicowym obnażeniu miazgi rozpoznanym jako odwracalne zapalenie miazgi. Ze względu na opisowy charakter projektu obejmującego dwa przypadki oraz istotne czynniki zakłócające (w tym wiek i charakterystykę zmian) nie można wyciągać wniosków porównawczych. Uzasadnione są prospektywne, kontrolowane badania kliniczne z ustandaryzowanymi protokołami.