Ostropest plamisty — tarcza dla wątroby po latach leków?

Cel badania: Profilaktyczne stosowanie sylimaryny w celu zapobiegania rozwojowi polekowego uszkodzenia wątroby wywołanego lekami przeciwgruźliczymi (anti-TB DILI) jest przedmiotem dyskusji. Celem pracy była ocena wpływu sylimaryny na zapobieganie anti-TB DILI.

Wyniki: Uwzględniono łącznie 1198 pacjentów z pięciu badań RCT (585 w grupach otrzymujących sylimarynę i 613 w grupach otrzymujących placebo). Ogółem sylimaryna istotnie zmniejszyła częstość występowania polekowego uszkodzenia wątroby związanego z lekami przeciwgruźliczymi (anti-TB DILI) w 4. tygodniu [RR: 0.33, 95% CI (0.15, 0.75)]. Ponadto sylimaryna wywierała działanie ochronne na czynność wątroby u pacjentów otrzymujących leki przeciwgruźlicze [SMD = - 0.15, 95% CI (-0.24, -0.07), P < 0.001 (ALT); SMD =-0.14, 95% CI (-0.23, -0.06), P = 0.001(AST); SMD =-0.12, 95% CI (-0.20, -0.03), P = 0.008 (ALP)]. Sylimaryna wiązała się z podobną częstością zdarzeń niepożądanych jak w grupach placebo [OR: 1.09, 95% CI (0.86, 1.39), P = 0.47]. Profilaktyczne stosowanie sylimaryny przyczynia się do zauważalnego zmniejszenia ryzyka rozwoju anti-TB DILI w ciągu czterech tygodni od rozpoczęcia terapii. Ponadto sylimaryna istotnie poprawiła czynność wątroby u pacjentów przyjmujących leki przeciwgruźlicze.

Cel badania: Powszechnie uważa się, że Silybum marianum (sylimaryna) łagodzi uszkodzenia wątroby spowodowane różnymi czynnikami etiologicznymi, o różnym stopniu nasilenia, dzięki działaniu przeciwzapalnemu i przeciwutleniającemu. W tej metaanalizie zbadano wpływ podawania sylimaryny na stężenia enzymów wątrobowych w surowicy, w tym AST, ALT i ALP.

Wyniki: Analiza podgrup również wykazała istotne obniżenie stężeń AST i ALT u pacjentów z BMI poniżej 30, natomiast leczenie sylimaryną nie miało istotnego wpływu na stężenia AST i ALT u pacjentów z BMI ≥ 30. Sylimaryna w dawce poniżej 400 mg i przy czasie leczenia ≤ 2 miesięcy silniej obniżała stężenia AST i ALT niż większe dawki i dłuższy czas leczenia. Stężenia AST i ALT istotnie zmniejszyły się u pacjentów z NAFLD i wirusowym zapaleniem wątroby, natomiast sylimaryna nie wykazywała istotnego działania hepatoprotekcyjnego u pacjentów z polekowym uszkodzeniem wątroby i alkoholową chorobą wątroby. Zaleca się modyfikowanie dawki sylimaryny i czasu leczenia u pacjentów z różnymi przyczynami uszkodzenia wątroby.

Cel badania: Różne leki wpływają na problemy wątrobowe wywołane ogólnoustrojowym niedotlenieniem, w tym sylimaryna. Ze względu na toksyny grzybów sylimaryna (ostropest plamisty) jest obecnie stosowana jako skuteczny lek w zapobieganiu chorobom wątroby i toksycznemu uszkodzeniu wątroby oraz w ich leczeniu. Ponadto sylimaryna chroni komórki wątroby przed rozpuszczalnikami i substancjami chemicznymi. Celem tej pracy jest zbadanie wpływu sylimaryny na problemy wątrobowe wywołane ogólnoustrojowym niedotlenieniem.

Wyniki: W grupie otrzymującej sylimarynę stężenia enzymów wątrobowych były niższe niż w grupie placebo trzeciego dnia po leczeniu (P < 0.05). Nie stwierdzono istotnej różnicy między obiema grupami pod względem czynników krzepnięcia i liczby WBC trzeciego dnia po leczeniu (P > 050). Trzeciego dnia po leczeniu stężenie GGT było niższe w grupie otrzymującej sylimarynę (P < 0.05). Sylimaryna obniżyła stężenia enzymów wątrobowych (ALT, AST i CPK) oraz stężenie GGT. Dlatego zaleca się jej stosowanie u pacjentów z niedotlenieniowym uszkodzeniem wątroby.

Cel badania: Przewlekła choroba wątroby prowadzi do reakcji przypominającej „gojenie się ran”, znanej również jako włóknienie, co skutkuje postępującym nagromadzeniem tkanki łącznej. Nadmierna fibrogeneza prowadząca do zaburzenia połączeń i interakcji międzykomórkowych oraz składu macierzy zewnątrzkomórkowej to cechy procesu włóknienia, w którym pośredniczą różne typy komórek i mediatory chemiczne, takie jak transformujący czynnik wzrostu β.

Wyniki: Zioło Silybum maria num, znane również jako ostropest plamisty, jest szeroko badane pod kątem potencjalnego zastosowania w leczeniu chorób wątroby. Sylimaryna zawiera od 50% do 70% sylibiny, która wykazuje najwyższą aktywność biologiczną. Dla porównania sylibina wydaje się stosunkowo bezpieczniejsza, a dostępne dowody dotyczące jej potencjalnych mechanizmów działania są obiecujące. Celem tego artykułu jest analiza narastających dowodów łączących biochemiczne procesy oksydacyjne z nadmierną fibrogenezą oraz mechanizmów hamujących sylibiny, które wspomagają cofanie się włóknienia i zmian włóknistych.

Cel badania: Sylimaryna, pozyskiwana z nasion Silybum marianum (ostropestu plamistego), jest od wielu lat stosowana w medycynie tradycyjnej i znana ze swoich właściwości neuroprotekcyjnych oraz hepatoprotekcyjnych.

Wyniki: Nanonośniki stanowią obiecujące rozwiązanie problemu niskiej rozpuszczalności i ograniczonej biodostępności sylimaryny, mające na celu zwiększenie ukierunkowanego dostarczania do ośrodkowego układu nerwowego i tkanki wątrobowej. Rozwiązania te pozycjonują sylimarynę jako fitofarmaceutyk o wielokierunkowym zastosowaniu i znacznym potencjale translacyjnym. Niniejszy przegląd przedstawia zarys kontekstu historycznego sylimaryny, jej składu fitochemicznego i profilu farmakokinetycznego, ze szczególnym uwzględnieniem ukierunkowanych systemów dostarczania leków. Szczólną uwagę poświęcono jej potencjalnej roli w leczeniu różnych chorób.