Nasturcja — kwiat z ogródka, który działa jak naturalny antybiotyk?

Cel badania: Nasturcja większa (Tropaeolum majus L.) należy do rodziny nasturcjowatych (Tropaeolaceae). Pochodzi z Ameryki Południowej i została sprowadzona do Europy w XVI wieku.

Wyniki: Wysoka zawartość kwasu erukowego w nasionach nasturcji umożliwia stosowanie jej oleju w leczeniu adrenoleukodystrofii. Jest on również stosowany w dermatologii, ponieważ poprawia stan skóry i włosów. W ostatnim czasie kwiaty tego gatunku wykorzystuje się jako dekoracyjny i jadalny składnik niektórych potraw. Celem przeglądu było podsumowanie dostępnych danych dotyczących nasturcji większej Tropaeolum majus L.

Cel badania: Ziele Tropaeolum majus (nasturcji) i korzeń Armoracia rusticana (chrzanu) wytwarzają jako metabolity wtórne trzy różne izotiocyjaniany, które u ludzi wykazują działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i immunomodulujące. Połączenie tych dwóch naturalnych składników w produkcie leczniczym ANGOCIN® Anti-Infekt N wykazało obiecujące działanie w ostrym zapaleniu oskrzeli.

Wyniki: W porównaniu z przyjmowaniem placebo w grupie pacjentów leczonych fitolekiem zaobserwowano statystycznie istotne przyspieszenie ustępowania objawów zapalenia oskrzeli po trzech dniach leczenia, w tym zmniejszenie kaszlu, produkcji śluzu i bólu w klatce piersiowej. Korzystne działanie utrzymywało się przez cały okres leczenia, aż do dziesiątego dnia. Podsumowując, połączenie ziela Tropaeolum majus i korzenia Armoracia rusticana sprzyja większej poprawie objawów zapalenia oskrzeli.

Cel badania: Wcześniejsze badania wykazały, że ekstrakty uzyskane z Tropaeolum majus L. wykazują wyraźne działanie moczopędne, potwierdzając etnofarmakologiczne zastosowanie tej rośliny jako środka moczopędnego. W niniejszej pracy przeprowadzono badania fitochemiczne, ukierunkowane wynikami testów biologicznych u szczurów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym (SHR), w celu zidentyfikowania związków odpowiedzialnych za działanie moczopędne.

Wyniki: Wskaźnik wydalania z moczem zwiększał się zależnie od dawki zarówno w grupach TMLR i izokwercytryny, jak i w przypadku Na(+). Mimo zmian w wydalaniu elektrolitów z moczem stężenia Na(+) i K(+) w osoczu nie uległy zmianie. Ponadto nie stwierdziliśmy u tych zwierząt żadnych dowodów toksyczności nerkowej ani innych działań niepożądanych, nawet po długotrwałym leczeniu TMLR lub izokwercytryną. Badanie to potwierdza i poszerza etnomedyczne zastosowanie T. majus jako środka moczopędnego. Działanie to wydaje się związane z obecnością flawonolu izokwercytryny.

Cel badania: Wcześniejsze badania wykazały, że ekstrakty uzyskane z Tropaeolum majus L. wykazują wyraźne właściwości moczopędne. W niniejszym badaniu oceniliśmy, czy mechanizm hipotensyjnego i/lub przeciwnadciśnieniowego działania ekstraktu hydroetanolowego (HETM), częściowo oczyszczonej frakcji (TMLR) uzyskanej z T. majus oraz flawonoidów izokwercytryny (ISQ) i kemferolu (KPF) może być związany z ich oddziaływaniem na enzym konwertujący angiotensynę (ACE).

Wyniki: Doustne podanie HETM i jego frakcji TMLR istotnie obniżyło, w sposób zależny od dawki, MAP zarówno u szczurów z prawidłowym ciśnieniem, jak i u szczurów SHR. Ponadto preparaty te istotnie obniżały MAP do 3 godzin po podaniu ekstraktu. Dodatkowo dożylne podanie ISQ, ale nie KPF, obniżyło MAP u szczurów. Natomiast ani ekstrakty, ani ISQ nie wpływały na częstość akcji serca. Doustne podanie HETM, TMLR lub ISQ zmniejszyło aktywność ACE w próbkach surowicy pobranych 90 min po podaniu. Wreszcie dożylne podanie ISQ spowodowało istotne zmniejszenie reakcji nadciśnieniowej na angiotensynę I, ale nie na angiotensynę II, u szczurów z prawidłowym ciśnieniem. Nasze wyniki wskazują, że działanie hipotensyjne HETM, a także jego frakcji TMLR, może być związane z wysoką zawartością flawonoidu ISQ w tej roślinie. Ponadto hipotensja wywołana przez ISQ u szczurów zależy od zahamowania przez ACE powstawania angiotensyny II.

Cel badania: Tropaeolum majus (nasturcja większa) to roślina istotna w fitomedycynie, ceniona nie tylko ze względu na swoje właściwości farmaceutyczne, lecz także piękne liście i kwiaty. W niniejszej pracy zbadaliśmy skład fitochemiczny starzejących się liści nasturcji.

Wyniki: majus w leczeniu zakażeń dróg moczowych, będącym ustalonym wskazaniem do stosowania T. majus. Wyniki przedstawione w tym badaniu przyczyniają się do uzupełnienia profilu fitochemicznego T. majus poprzez identyfikację dodatkowych bioaktywnych produktów naturalnych jako istotnych składników tej rośliny leczniczej.

Cel badania: Produkty naturalne mogą być stosowane jako uzupełnienie lub alternatywa dla leków syntetycznych. Eugenia uniflora i Tropaeolum majus pochodzą z Brazylii i wykazują działanie przeciwdrobnoustrojowe, przeciwzapalne i przeciwutleniające.

Wyniki: ekstraktu uniflora i 3,90% ekstraktu T. majus wykazywała właściwości adhezyjne, nie tworzyła warstwy osadu, odznaczała się dobrą podatnością na formowanie i miała odpowiednie pH do stosowania miejscowego. Ponadto lepkość w spoczynku była odpowiednia do utrzymania stabilności; rozpuszczalność w wodzie była wystarczająca; przenikanie przez skórę było niewielkie, a działanie przeciwdrobnoustrojowe przewyższało działanie poszczególnych ekstraktów. Dlatego opracowana FFS jest obiecująca w zróżnicowanym leczeniu zmian skórnych poprzez stosowanie miejscowe.

Cel badania: Mimo znacznej niejednorodności badań istnieją dowody, że antybiotyki powszechnie stosowane w podstawowej opiece zdrowotnej wpływają na skład mikrobioty przewodu pokarmowego, zmieniając jej skład i/lub różnorodność.

Wyniki: Podczas interwencji z zastosowaniem preparatu badanego zaobserwowano w moczu i kondensacie wydychanego powietrza (EBC) istotny wzrost stężenia ludzkiej beta-defensyny 1, będącej wskaźnikiem obrony organizmu. Analiza przed interwencją i po niej wykazała, że średni skład mikrobiomu jelitowego nie różnił się istotnie między grupami, podobnie jak krążący metabolom surowicy. Zaobserwowano jednak pewne duże zmiany u poszczególnych osób między punktami pobierania próbek. Eksploracyjna analiza korelacji rang Spearmana w podgrupach wykazała związki między mikrobiotą jelitową a krążącym metabolomem, a także między zmianami markerów we krwi a bakteryjnymi gatunkami jelitowymi.