Szczepionka HPV — jakie powikłania opisują lekarze krytyczni wobec szczepień?

Cel badania: W niniejszym artykule omówiono serie przypadków zgłoszone w kilku krajach, opisujące pacjentów z podejrzeniem ciężkich działań niepożądanych szczepionek przeciw HPV. Opisywane zespoły objawów są niezwykle podobne i obejmują wyniszczające zmęczenie, ból głowy, rozległy ból, omdlenia, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, osłabienie kończyn, zaburzenia pamięci, epizody zmienionej świadomości i nieprawidłowe ruchy.

Wyniki: Wiadomo, że u części pacjentów z CRPS, POTS, SFN, ME/CFS i fibromialgią występują autoimmunizacja i autoprzeciwciała. W tym artykule wysunięto hipotezę, że wywołana szczepieniem dysfunkcja autonomiczna, w której pośredniczy układ odpornościowy, może prowadzić do rozwoju nowego zespołu po szczepieniu przeciw HPV, prawdopodobnie u osób podatnych genetycznie. Świadomość, że związek czasowy między szczepieniem a wystąpieniem objawów nie musi oznaczać związku przyczynowego, nie zmienia faktu, że rosnąca liczba dowodów z serii przypadków przemawia za przeprowadzeniem dobrze zaprojektowanych badań kliniczno-kontrolnych w celu ustalenia częstości występowania i możliwego związku przyczynowego między tymi zespołami objawów a szczepionkami przeciw HPV. Wraz ze wzrostem znaczenia medycyny spersonalizowanej zastosowanie adversomiki i farmakogenetyki może ostatecznie pomóc w identyfikacji osób predysponowanych do wystąpienia działań niepożądanych szczepionek przeciw HPV.

Cel badania: GARDASIL 9, dziewięciowalentna szczepionka przeciw HPV zatwierdzona w 2014 roku, jest powszechnie podawana w celu zapobiegania nowotworom złośliwym związanym z HPV. Chociaż badania kliniczne wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, rzadkie działania niepożądane lub te o późnym początku mogą nie zostać wykryte przed uzyskaniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Wyniki: W 57 zgłoszeniach zgonów zaobserwowano podwyższenie sygnałów dotyczących terminów neurologicznych, ale nie stwierdzono spójnych wzorców etiologicznych. W 18 zgłoszeniach związanych z ciążą nie wykryto żadnych pozytywnych sygnałów. Ta analiza oparta na danych VAERS potwierdza ustalone bezpieczeństwo GARDASIL 9, a jednocześnie zwraca uwagę na rzadkie sygnały wymagające dalszych badań. Biorąc pod uwagę ograniczenia nadzoru biernego, niezbędna jest integracja z systemami aktywnego monitorowania, aby doprecyzować profile bezpieczeństwa i wspierać trwające działania w zakresie szczepień w obszarze zdrowia publicznego.

Cel badania: W ramach oceny kampanii wprowadzającej szczepionkę przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) w szkockim organie ds. zdrowia wszystkim 5007 kwalifikującym się dziewczętom w szkole zaproponowano po podaniu trzeciej dawki szczepionki przeciw HPV samodzielne wypełnienie kwestionariuszy w celu zidentyfikowania działań niepożądanych, powodów nieszczepienia oraz przyszłych zamiarów dotyczących badań przesiewowych szyjki macicy; odpowiedziało 2775 (56.2%) dziewcząt.

Wyniki: Powody, dla których dziewczęta nie planowały poddać się badaniu cytologicznemu szyjki macicy, obejmowały brak wiedzy na temat badań przesiewowych szyjki macicy, przewidywany dyskomfort lub zażenowanie związane z tym procesem oraz brak odczuwanej potrzeby wykonania badania cytologicznego. Niezaszczepione dziewczęta rzadziej deklarowały, że planują zgłaszać się na badania cytologiczne szyjki macicy w późniejszym życiu (test chi-kwadrat Yatesa = 24.30, p < 0.001). Wyniki podkreślają znaczenie informowania dziewcząt w wieku szkolnym o bezpieczeństwie i skuteczności szczepień przeciw HPV w przyszłych komunikatach. Związek między szczepieniem a zamiarem poddania się badaniom przesiewowym, a także jego możliwe konsekwencje dla pogłębienia nierówności zdrowotnych, wymagają również uważnego rozważenia przy lokalnym wdrażaniu krajowego programu szczepień przeciw HPV.

Cel badania: Ocena, czy ekspozycja na szczepienie przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) w okresie okołokoncepcyjnym lub w czasie ciąży zwiększałaby ryzyko samoistnego poronienia.

Wyniki: Kryteria kwalifikacji spełniało siedem badań obserwacyjnych, a wszystkie badania charakteryzowały się niskim ryzykiem błędu systematycznego. Metaanalizy sugerowały, że szczepienie 2vHPV nie zwiększało ryzyka samoistnego poronienia, niezależnie od okresu ekspozycji w ciągu 90 dni przed ostatnią miesiączką (LMP) lub w czasie ciąży: iloraz ryzyka, 95-procentowe przedziały ufności (RR, 95% CI), 1.15 (0.95-1.39), ani w ciągu 45 dni przed LMP lub w czasie ciąży: 1.28 (0.96-1.70). Jednak szczepienie 2vHPV w okresie od 45 dni przed LMP wydawało się zwiększać ryzyko samoistnego poronienia: 1.59 (1.04-2.45). Aktualne dowody nie potwierdzały związku między szczepieniem 4vHPV a samoistnym poronieniem, niezależnie od okresu ekspozycji w ciągu 45 dni przed LMP lub w czasie ciąży: 0.88 (0.73-1.06); oraz w ciągu 45 dni przed LMP: 1.00 (0.80-1.24). Ponadto szczepienie 9vHPV w ciągu 30 dni od poczęcia również wydawało się zwiększać ryzyko: 2.04 (1.28-3.24).